Πρωτάθλημα δυόμισι ταχυτήτων

Η Ελλάδα στη σέντρα λοιπόν. Η Σούπερ Λίγκα αρχίζει, χωρίς – είναι αλήθεια – να έχουν συντελεστεί… κοσμοϊστορικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τουλάχιστον σε οργανωτικό επίπεδο. Το ενδιαφέρον είναι (και πρέπει να είναι) στο αγωνιστικό σκέλος, έστω και αν υπάρχουν και εκεί οι γνωστές παθογένειες που έχουν να κάνουν κυρίως με το χάσμα του ανταγωνισμού. Η ψαλίδα πέρυσι έδειξε να κλείνει χαρίζοντάς μας μερικές εκπλήξεις. Ασφαλώς, ευχής έργον θα είναι τη φετινή χρονιά να δούμε περισσότερα «αουτσάιντερ» να βγαίνουν μπροστά και να διεκδικούν μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα των επιτυχιών. Να κόβουν περισσότερους βαθμούς από τους μεγάλους και να απολαύσουμε ένα πιο ανταγωνιστικό προϊόν.
Από την άλλη μεριά, στο φετινό πρωτάθλημα, οι δύο ταχύτητες φαίνεται να έχουν γίνει… δυόμισι. Μιλάμε φυσικά για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος αυτή τη στιγμή μοιάζει με ποδοσφαιρικό άγνωστο Χ. Οι Πράσινοι σίγουρα δεν λογίζονται μεταξύ των διεκδικητών του τίτλου, όμως εφόσον η μεταβίβαση της ομάδας στον Παϊρότζ Πιεμπονγκσάντ ολοκληρωθεί, οι Πράσινοι θα μπορούν να δουν το μέλλον με μεγαλύτερη σιγουριά. Από εκεί και πέρα – προφανώς – το όνομα του Παναθηναϊκού είναι συνυφασμένο με τον πρωταθλητισμό και τους τίτλους. Το μόνο που χρειάζεται το Τριφύλλι είναι η διοικητική σταθερότητα. Η παράδοση, η Ιστορία και ο κόσμος της ομάδας μπορούν από μόνα τους να κάνουν τα υπόλοιπα. Ο Γιώργος Δώνης είναι σαφέστατα το πρόσωπο που θα μπορούσε να χειριστεί το βαρύ τιμόνι σε αυτή τη δύσκολη καμπή και ξέρει να ξεπερνά τις δυσκολίες εμπνέοντας τους νεαρούς παίκτες του. Υπό αυτό το πρίσμα, ο Παναθηναϊκός δείχνει να είναι η… μισή ταχύτητα ανάμεσα στους «πάνω» και τους «κάτω». Το αν θα παραμείνει εκεί ή θα βρεθεί στη μία ή στην άλλη πλευρά, θα φανεί γρήγορα. Ομως όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό, καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί.