Οι πρόωρες κρίσεις και η εύκολη απαξίωση ποδοσφαιριστών -και προπονητων φυσικά- πριν προλάβουν καν να προσαρμοστούν σε μια ομάδα, αποτελούν ένα αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Πόσο μάλλον στο ελληνικό, όπου οι… προπονητές του πληκτρολογίου είναι άφθονοι.
Ο Ούρος Ράτσιτς έπεσε θύμα αυτής της κατάστασης, από το πρώτο του κιόλας ματς με τον Άρη. Ισως και πριν, αφού πρόλαβε να κριθεί για τα σωματικά του χαρακτηριστικά.
Η εκκίνηση του Σέρβου ήταν στο μακρινό Αζερμπαϊτζάν με την Αράζ. Εκεί, εμφανώς ανέτοιμος και χωρίς αγωνιστικό ρυθμό, αγωνίστηκε βασικός. Ήταν μάλλον αναμενόμενο να μην μπορέσει να ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή, ειδικά όταν μιλάμε για ένα βαρύ σκαρί.
Είναι αυτή η αναπόφευκτη σύγκριση με παίκτες του παρελθόντος. Σάσα, Σιώπης, Ναφτί κλπ έχουν καταστήσει στον Άρη τα «6άρια» με ένα συγκεκριμένο καλούπι. Ο Ράτσιτς από την άλλη, ποτέ δεν βασίστηκε στην ταχύτητά του, στοιχείο που αποτέλεσε βασικό σημείο αρνητικής κριτικής εις βάρος του. Ωστόσο, αυτό το μειονέκτημα το αντισταθμίζει εδώ και χρόνια με την ποδοσφαιρική του σκέψη και την ταχύτητα στις αποφάσεις του. Το άμεσο παιχνίδι του βοήθησε τον Αρη σε αρκετές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν που ολοκληρώθηκε πρόσφατα. Αυτή η ικανότητα που έχει να παίρνει αποφάσεις πριν φτάσει η μπάλα στα πόδια του.
Με το πέρασμα του χρόνου, ο Ράτσιτς μετατράπηκε σε κομβικό παίκτη για τη μεσαία γραμμή, ενώ συγκαταλέγεται ανάμεσα στους λίγους χαφ των τελευταίων ετών που πρόσφεραν και σημαντικό αριθμό γκολ στην ομάδα. Πρόσθεσε στο παιχνίδι της ομάδας τα δυνατά σουτ έξω από την περιοχή, ενώ η παρουσία του Χόνγκλα του επέτρεψε να απαλλαγεί σε μεγαλύτερο βαθμό από τα αμυντικά του καθήκοντα, έχοντας έναν παίκτη να καλύπτει τους χώρους πίσω του.
Πέρα όμως από τα αγωνιστικά του στοιχεία, ξεχωρίζει και για την προσωπικότητά του. Δείχνει να «ζει» έντονα την ομάδα, κάτι που αποτυπώνεται τόσο στη συμπεριφορά του όσο και στις αναρτήσεις του στα social media. Το αποκορύφωμα, βέβαια, ήταν ένα απόγευμα του Οκτώβρη, όταν ο Άρης έπαιζε με τον ΟΦΗ στην Τρίπολη και έχανε με το βαρύ 3-0. Ο Ράτσιτς ήταν εκτός αποστολής και επέλεξε να δει το ματς σε μία καφετέρια της Θεσσαλονίκης. Αντικρίζοντας εκείνο το τραγικό απόγευμα της ομάδας του… χτυπιόταν σαν τρελός μέσα στο μαγαζί! Το ζούσε ακόμα και από απόσταση. Και κάπου εδώ λες ότι ο Άρης φαίνεται πως πέτυχε διάνα και σε επίπεδο χαρακτήρα.
Στα τελευταία παιχνίδια της σεζόν φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού, λόγω της απουσίας του Φαμπιάνο. Ωστόσο, δείχνει πως δεν χρειάζεται κάποιον τίτλο για να λειτουργήσει ως ηγετική φυσιογνωμία στον νέο Αρη, προσφέροντας ακόμη περισσότερα μέσα σε ένα πιο ισορροπημένο και οργανωμένο σύνολο.
Έτσι, ένας ποδοσφαιριστής που πριν από λίγους μήνες δεχόταν έντονη αμφισβήτηση και ειρωνικά σχόλια, κατάφερε τελικά να κερδίσει την αναγνώριση και την εκτίμηση του κόσμου. Ενας από τους καλύτερους χαφ του πρωταθλήματος και ένας από τους λίγους διασωθέντες της περσινής χρονιάς του Άρη.
