Πώς είναι πραγματικά για έναν έφηβο να μεγαλώνει ανάμεσα στις πυρκαγιές; Για την Γεωργία και τον Θανάση η μυρωδιά του καμένου και ο ήχος του ασυρμάτου δεν ήταν ποτέ κάτι ξένο, αλλά κομμάτι της παιδικής τους ηλικίας. Ουσιαστικά, το εθελοντικό κλιμάκιο του Κρυονερίου, αποτελούσε το δεύτερο σπίτι τους και μέρος της καθημερινότητάς τους. Δίπλα στον πατέρα τους, έμαθαν από νωρίς τι σημαίνει ευθύνη απέναντι στον τόπο σου και τους ανθρώπους του. Σήμερα, τα δύο αδέρφια συνεχίζουν να φορούν την ίδια στολή που γνώρισαν από ανήλικοι, συμμετέχοντας ενεργά στις επιχειρήσεις κατάσβεσης.
Όταν μεγαλώνεις σε σπίτι που κάποιος «παλεύει» με τις φωτιές, μαθαίνεις να «κουβαλάς» την στάχτη στα χέρια σου. Επί χρόνια, ως ανήλικοι η Γεωργία και ο Θανάσης έκαναν συνεχή εκπαίδευση, συμμετείχαν σε δράσεις και εκδηλώσεις, παρακολουθούσαν σχετικά σεμινάρια και προετοιμάζονταν για την στιγμή που θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή ενός πύρινου μετώπου. «Είμαι περήφανος και συγκινημένος για τα παιδιά μου, τα οποία στον ελεύθερο χρόνο τους, τρέχουν να σώσουν ένα σπίτι, μία ζωή, οτιδήποτε» λέει στο tanea.gr ο κ. Νίκος Τζανίδης, εθελοντής πυροσβέστης και μέλος του Συλλόγου Πολιτικής Προστασίας Εθελοντών Κρυονερίου.
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, η ιδιότητα του εθελοντή πυροσβέστη μπορεί να αποκτηθεί επίσημα από άτομα ηλικίας 18 έως 55 ετών. Αυτό, όμως, δεν εμπόδισε τη Γεωργία, σήμερα 25 ετών, και τον 22χρονο Θανάση να βρεθούν από μικρή ηλικία δίπλα στο πυροσβεστικό κλιμάκιο ως άτυποι ανήλικοι «εθελοντές πυροσβέστες».
Με την υπεύθυνη δήλωση που είχε εξασφαλίσει ο πατέρας τους από την ΕΛ.ΑΣ., βρίσκονταν στον σταθμό του Κρυονερίου, και τον έβλεπαν στις βάρδιες που ανταποκρινόταν σε δεκάδες κλήσεις για πυρκαγιές, γνωρίζοντας από κοντά μια σκληρή πραγματικότητα που οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν μόνο μέσα από τις ειδήσεις.
«Εκπαιδευόμασταν μέχρι να ενηλικιωθούμε»
«Κατάφερα και κόλλησα το μικρόβιο στα παιδιά από πολύ νωρίς. Είχα υπεύθυνη δήλωση από την Αστυνομία, και με δική μου ευθύνη τους έπαιρνα μαζί μου όταν κάναμε εκπαιδεύσεις στον σταθμό, με εθελοντή εκπαιδευτή, αλλά όχι όταν είχαμε εκπαίδευση με την Πυροσβεστική. Τους θυμάμαι αρχικά να το βλέπουν ως παιχνίδι, αργότερα να κρατούν σημειώσεις σε μπλοκάκι, και όταν βγαίναμε στον εξωτερικό χώρο, έμαθαν να πιάνουν την μάνικα. Σήμερα, επιχειρούμε μαζί σε διάφορα συμβάντα, και αυτό μόνο χαρούμενο μπορεί να με κάνει» αναφέρει ο κ. Γκανίδης.
Στα πρώτα τους χρόνια στο κλιμάκιο, η Γεωργία και ο Θανάσης έβλεπαν τις σειρήνες, τα πυροσβεστικά οχήματα και τις περιπολίες σχεδόν σαν μια περιπέτεια δίπλα στον πατέρα τους. Όσο όμως μεγάλωναν, οι εικόνες της φωτιάς, της αγωνίας και της εξάντλησης στις επιχειρήσεις, τους έκαναν να καταλάβουν ότι πίσω από τη στολή δεν κρύβεται κανένας ηρωισμός κινηματογραφικού τύπου, αλλά μια διαρκής μάχη με πραγματικό κίνδυνο, ευθύνη και -πολλές φορές- κόστος.
«Όσο ήμασταν μικροί οι εθελοντές του κλιμακίου ήταν πάντα δίπλα μας ώστε να μαθαίνουμε, και αυτό το εκτιμώ μέχρι και σήμερα» τονίζει η 25χρονη, με τον Θανάση να προσθέτει πως: «Προφανώς δεν βρισκόμασταν στην πρώτη γραμμή αλλά στον σταθμό. Τροφοδοτούσαμε τα πυροσβεστικά με νερό, ετοιμάζαμε τρόφιμα, το φαρμακείο, οτιδήποτε χρειάζονταν οι πυροσβέστες εκείνη την ώρα. Προετοιμαζόμασταν μέχρι να ενηλικιωθούμε και να καταφέρουμε να είμαστε όντως, δίπλα τους. Μέχρι τότε ο πατέρας μας, μας έπαιρνε μαζί του σε πολύ μικρά συμβάντα, όπως σε φωτιά σε κάδους απορριμμάτων».
Και τα δύο αδέρφια επισημαίνουν πως δεν θα ξεχάσουν την εικόνα του πατέρα τους, όταν επέστρεφε από μία πυρκαγιά. Και οι δύο, έκαναν λόγο για την χαρακτηριστική μυρωδιά της κάπνας. «Τον ρωτούσαμε “μπαμπά τι έγινε;” Και μας απαντούσε “αφήστε το καλύτερα”. Μόνο και μόνο από τις ιστορίες που ακούγαμε, ότι έσωζε ανθρώπους, περιουσίες, ζώα, που αργότερα τον αγκάλιαζαν και τον ευχαριστούσαν, αισθανόμασταν την ενέργειά του. Γυρνούσε σπίτι σχεδόν βουρκωμένος και κοκκινισμένος από την φωτιά» εξηγούν, με τον Θανάση να επισημαίνει πως: «Πάντα όταν τον έβλεπα σε αυτή την κατάσταση σκεφτόμουν, “Θανάση, αυτό θα κάνεις και εσύ, αφού θέλεις να βοηθάς“».
Ο κ. Νίκος Τζανίδης, όταν επέστρεψε σπίτι, αφού επιχείρησε στις πυρκαγιές στην Αττική το 2021
«”Τσακιζόμουν” ψυχολογικά»
Στη πρώτη τους επιχείρηση, ως ενήλικοι πλέον, και επίσημα μέλη του Συλλόγου Πολιτικής Προστασίας Εθελοντών Κρυονερίου, όπως λένε, και οι δύο είχαν άγχος και αναρωτιόντουσαν εάν θα καταφέρουν να είναι χρήσιμη. Σκέφτονταν, εάν όντως η εκπαίδευση που έκαναν τόσα χρόνια, θα αποδώσει και θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. «Δεν μπορώ να ξεχάσω την ταχυκαρδία που είχα αλλά ευτυχώς πήγαν όλα καλά» λέει η Γεωργία. Το 2024, ο Θανάσης βρέθηκε στην μεγάλη πυρκαγιά στον Βαρνάβα, κάνοντας λόγο για μία δύσκολη επιχείρηση, τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά. «Έχω φίλους την περιοχή, που με έπαιρναν τηλέφωνο και μου έλεγαν “Καίγεται το σπίτι μου”. Η αλήθεια είναι ότι “τσακιζόμουν” ψυχολογικά, αλλά σκεφτόμουν πως όσο κουρασμένος και πεινασμένος κι αν ήμουν, έπρεπε να υπερβώ τις δυνάμεις μου για να μπορέσω να τους βοηθήσω».
Όπως λέει ο 22χρονος, εκείνη την ώρα «έσβηνε» οτιδήποτε μέσα του, και κάθε φορά που ένιωθε εξαντλημένος, δεν λύγισε στιγμή σωματικά. «Έμαθα να λειτουργώ με προτεραιότητες. Στην πρώτη ζώνη μπαίνουν προφανώς οι άνθρωποι και τα ζώα, στην συνέχεια τα σπίτια, και ακολούθως τα αυτοκίνητα. Υπάρχουν προτεραιότητες διάσωσης. Έχουμε ζήσει καταστάσεις που ενδεχομένως πολλοί δεν θα άντεχαν. Είχα αντικρίσει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που δεν ήθελε να εκκενώσει το σπίτι του, μου έλεγαν “βρε αγόρι μου, εμένα εδώ είναι η ζωή μου και οι αναμνήσεις μου”. Έκλαιγαν, ενώ η φωτιά πλησίαζε. Κατάφερα να τους πείσω και να τους απομακρύνω σε ασφαλές σημείο, αλλά σκέφτηκα “Θανάση πρέπει να δαγκώσεις τα χείλη σου, να τρέξεις, και να σώσεις την περιουσία τους, γιατί μόνο αυτό έχουν”».
«Θα σώσουμε όσους μπορούμε, για όσο αντέχουμε»
Γυρνώντας οικογενειακώς σπίτι τους, έπειτα από κάποια μεγάλη επιχείρηση, ο καθένας ξεχωριστά κάνει την βραδινή του ανασκόπηση. «Προσωπικά σκέφτομαι, κινήσεις που έκανα λάθος ώστε να μην τις επαναλάβω. Πολλές φορές με “δικάζω”, και είμαι αυστηρός με τον εαυτό μου» λέει ο Θανάσης, ενώ η Γεωργία τονίζει πως «σκέφτεσαι όλες τις εικόνες που αντίκρισες. Ξέρεις ότι ένας άνθρωπος δεν έμεινε άστεγος και έσβησες εσύ την φωτιά του σπιτιού του. Βοήθησες μία γυναίκα δίνοντας την μάσκα σου ώστε να μπορέσει να αναπνεύσει. Εγώ, νιώθω γεμάτη, δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια».
Τόσο η Γεωργία, όσο και ο Θανάσης, παράλληλα εργάζονται στην οικογενειακή επιχείρηση. O Θανάσης, σπουδάζει και ψυχολογία. Και οι δυο τους, όμως, επιθυμούν να βοηθούν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Πηγαίνουν στο κλιμάκιο 3-4 φορές την εβδομάδα. Όπως λένε, το καλοκαίρι, προφανώς περισσότερες. «Κάθε μέρα είναι μία νέα αρχή και κάθε συμβάν είναι διαφορετικό. Αυτό που ακούγαμε ως συμβουλή από τον πατέρα μας είναι “θα σώσω όσους μπορέσω, για όσο αντέχω. Για όσο με βαστάνε τα πόδια μου, εγώ θα βοηθάω”. Αυτό ακολουθούμε και εμείς».
