Σύσσωμη παρευρέθηκε η παράταξη του ΠΑΣΟΚ στην εκδήλωση μνήμης για τον Ανδρέα Παπανδρέου, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής στο Κινηματοθέατρο «Γιάννης Ρίτσος» στην Αγία Βαρβάρα, μετά από πρωτοβουλία της τοπικής οργάνωσης του κόμματος.
Με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από τον θάνατό του εμβληματικού ηγέτη του κόμματος, οι Γιώργος και Νίκος Παπανδρέου μοιράστηκαν αναμνήσεις από τη ζωή με τον πατέρα τους.
Πρώτος στο Κινηματοθέατρο της Αγίας Βαρβάρας έφτασε ο Γιώργος Παπανδρέου, γνωρίζοντας θερμή υποδοχή. Ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε πίσω στις πρώτες δύσκολες στιγμές μετά την άνοδο της δικτατορίας. Όταν τον απείλησαν με όπλο και ο πατέρας του αποκάλυψε που κρυβόταν για να τον σώσει. «Χτυπάγανε με τα όπλα στους τοίχους και φωνάζανε ‘πού είναι Ανδρέας, πού είναι Ανδρέας;’. Και μόλις με βλέπει ο λοχαγός, έρχεται αμέσως επάνω μου, βάζει το πολυβόλο εδώ και μου λέει ‘πού είναι Ανδρέας, θα σε σκοτώσω’».
Κάπου πήρα θάρρος (σ.σ απέναντι στον λοχαγό), ήταν και κοντός. Τον είδα και λίγο ταραγμένο και λέω θα είναι στον παππού μου, κάνουν σύσκεψη. Οπότε τα έχασε λίγο, δεν είχαμε τα κινητά τότε, ήθελε να μάθει μήπως είναι εκεί. Αλλά τα άκουσα ο πατέρα μου και παραδόθηκε, λέει όχι μη σκοτώσετε το παιδί μου. Έπεσε εκεί, έσπασε το πόδι του, αίματα όλο το σπίτι και τον πήρανε, εμείς δεν ξέραμε αν θα τον ξαναδούμε» είπε ακόμα.
Η συζήτηση στη συνέχεια στράφηκε στον παππού τους, Γεώργιο Παπανδρέου, και την καθημερινότητα που είχε η οικογένεια. «Τον συνάντησα πρώτη φορά όταν ήρθαμε με το καράβι από την Νέα Υόρκη […] κι έκανε κάτι που κάνουν πολλοί Έλληνες, αλλά δεν το συνηθίζουν στη Καλιφόρνια, μ’ έπιασε απ’ το μάγουλο, με έπιασε έτσι, μου έδωσε και μια φάπα, και λέω ‘τι έκανα ο καημένος;’», διηγήθηκε αστειευόμενος γι’ ακόμη μια φορά ο πρώην πρωθυπουργός.
Από τη μεριά του ο Νίκος Παπανδρέου τόνισε ότι ως οικογένεια δεν αισθάνονταν ξεχωριστοί, εξηγώντας ότι «δεν ξέρεις ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό, γιατί αυτό ζεις».
Σε σχέση με τον πατέρα του, αν κι έχει να αναπολεί μια στοργική σχέση, ταυτόχρονα θυμάται ότι ήταν λίγες οι αμιγώς προσωπικές στιγμές. Χαρακτηριστικός είναι ο διάλογος που είχε με παλιότερη σύντροφό του:
«Θυμάμαι στην Αμερική που ήμουνα πολύ πιο μεγάλος, ήμουν με μια κοπέλα και μου λέει ‘πες μου πώς μεγάλωσες;’. ‘Σαν όλους μεγάλωσα, όπως όλοι’. Λέει ‘πες μου όμως μια μνήμη με τον πατέρα σου όταν ήσουν μικρός’.
Λέω, είχαμε πάει στην Πάτρα, είχαμε κάνει αυτό, είχαμε πάει στην Κόρινθο… ‘όχι’, λέει, ‘οι δυο σας, οι δυο σας μαζί’. ‘Δεν έχω καλή μνήμη’. Αλλά μετά λέω, είναι δυνατό να μην θυμάμαι με τον πατέρα μου τίποτα κάτω από τα 12 και πήρα τον Αντρίκο που ήταν στην Αμερική. ‘Αντρίκο θυμάσαι με τον πατέρα να είσαι μόνος σου μέχρι τα 13;’. ‘Θυμάμαι στον Καναδά μια φορά τον φώναξα και μου πέταξε μια μπάλα του μπέιζμπολ και μετά γύρισε στο γραφείο. Ήταν η μεγάλη στιγμή!’».
Με το τέλος των αφηγήσεων από τους Γιώργο και Νίκο Παπανδρέου ο κόσμος χειροκρότησε θερμά και φώναξε γι’ ακόμη μία φορά ρυθμικά το επώνυμό τους.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ο Νίκος Ανδρουλάκης θυμήθηκε πώς ένιωσε τη στιγμή που έμαθε για τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ακόμη ο ίδιος ήταν μαθητής: «Ως παιδί που περίμενα να δώσω πανελλαδικές εξετάσεις, έζησα την Κυριακή, που ξυπνήσαμε το πρωί, περιμένοντας να ανοίξουμε το βιβλίο του τελευταίου διαβάσματος, πριν πάμε τη Δευτέρα να δώσουμε έκθεση και ο Ανδρέας δεν ήταν στη ζωή. Και όλα σκοτείνιασαν, όλα πάγωσαν, μαζί με αυτόν έφυγε και μια ολόκληρη εποχή. Ως Ευρωβουλευτής τον αγάπησα ακόμη περισσότερο. Και ξέρετε γιατί; Πήγα δεκάδες αποστολές σε όλο τον κόσμο. Αυτός άνθρωπος είναι ο πιο γνωστός Έλληνας παγκοσμίως».
