Με μια ακόμη «Καλημέρα» γεμάτη πικρό χιούμορ, ο Αρκάς σχολιάζει την… κατάρα των τριημέρων. Στο νέο του σκίτσο, ένας καταβεβλημένος ήρωας κάθεται στην άκρη του κρεβατιού, με βλέμμα μισόκλειστο και σώμα που «φωνάζει» Δευτέρα. Πάνω από το κεφάλι του, η ατάκα που συμπυκνώνει το συλλογικό συναίσθημα: «Αυτό που μισώ στα τριήμερα είναι η Τετάρτη μέρα!»
Το χιούμορ της… προσγείωσης
Ο Αρκάς παίζει με την υπερβολή: το τριήμερο υποτίθεται πως έχει τρεις ημέρες, όμως η «τέταρτη μέρα» είναι η σκληρή επιστροφή στην πραγματικότητα. Η μέρα που δεν ανήκει στο ρεπό, αλλά στις υποχρεώσεις που περιμένουν στοιβαγμένες.
Η δύναμη του σκίτσου βρίσκεται στην απλότητα:
Λιτό σκηνικό (κρεβάτι, μαξιλάρι, πράσινο φόντο).
Έκφραση απόλυτης εξάντλησης.
Μία φράση που λειτουργεί ως punchline.
Ένα γνώριμο μοτίβο
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αρκάς σατιρίζει τη ρουτίνα, την κούραση και τη σύγχρονη καθημερινότητα. Μέσα από καθημερινούς, «ανώνυμους» χαρακτήρες, μετατρέπει μικρές αλήθειες σε καθολικές εμπειρίες. Το τριήμερο, που ξεκινά με ενθουσιασμό, συχνά τελειώνει με την αίσθηση ότι… δεν έφτασε ποτέ.
Γιατί μας αγγίζει
Αγγίζει μια κοινή εμπειρία εργαζομένων και μαθητών.
Χρησιμοποιεί απλό, άμεσο λόγο.
Ισορροπεί ανάμεσα στην αυτοσαρκαστική διάθεση και την ελαφριά μελαγχολία.
Σε μια εποχή όπου ο χρόνος ανάπαυσης μοιάζει πάντα λίγος, ο Αρκάς υπενθυμίζει — με το γνωστό του ύφος — πως η πιο δύσκολη μέρα δεν είναι ποτέ μέσα στο τριήμερο, αλλά ακριβώς μετά.
