Είναι η στιγμή που ο Άρης βρίσκεται πλέον σε μία άβολη θέση… Εκείνη που από τα μέσα Γενάρη έχει απωλέσει τον στόχο του Κυπέλλου, δεν μπορεί να μιλάει για 4άδα και… τρέχει για να φτάσει την 5η θέση.
Μία πορεία στο Κύπελλο ήταν κάτι σαν… αποκούμπι για τους «κιτρινόμαυρους». Ειδικά από τη στιγμή που η ΑΕΚ αποκλείστηκε και ο ΠΑΟΚ πέρασε στα ημιτελικά, ο Άρης έβλεπε μία ευκαιρία να στρώνεται μπροστά του πριν το ντέρμπι Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό. Ένα ματς που μεταφέρθηκε στο ΟΑΚΑ και θεωρητικά αυτό μείωνε τον βαθμό δυσκολίας του. Οχι, βέβαια, σε σημείο που να τον έκανε φαβορί.
Μία βραδιά που για τον Άρη περιορίζεται σε δύο πράγματα. Και το πρώτο φυσικά είναι οι μεγάλες χαμένες ευκαιρίες του, με πρώτη και καλύτερη τη φάση που χάνει ολομόναχος ο Μόντσου στο 10ο λεπτό. Εκεί όπου θα άλλαζε από νωρίς τις ισορροπίες του αγώνα.
Οταν σε τέτοια ματς, σε έναν μόνο προημιτελικό χάνεις ευκαιρίες όπως αυτή του Ισπανού ή εκείνη του Μορόν στο 35′, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Πόσο μάλλον όταν την ίδια στιγμή κάνεις… δώρο δύο πέναλτι στον αντίπαλο, ο οποίος φάνηκε κυρίως στο πρώτο μέρος και στο διάστημα που σημάδεψε σωστά την αριστερή πλευρά του Άρη.
Το πρόβλημα ήταν μεγάλο από εκείνο τον χώρο. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η ομάδα το… ξεχείλωσε με λύση ανάγκης τον κατά τα άλλο καλό Φαντιγκά στα τελευταία παιχνίδια. Δεν ήταν, όμως, το μόνο πρόβλημα Η επιλογή του Άλβαρο δεν βγήκε. Ο Πορτογάλος ταλαιπωρήθηκε αρκετά από τον Τετέι. Ο έτερος στόπερ, δηλαδή ο Ρόουζ, έκανε δύο… χαζά πέναλτι. Με λίγα λόγια, ο Αρης το… βρήκε από τα στόπερ του.Ένας Άρης που μετά το 30′ ήλεγχε το ματς, έχασε φάσεις και έχει δίκιο ο Χιμένεθ να λέει ότι το σκορ είναι υπερβολικό. Οπως έχει δίκιο για την εξήγηση που δεν πήρε ποτέ για το δεύτερο πέναλτι του Παναθηναϊκού και πώς δόθηκε. Μικρή σημασία έχει όμως, αφού όλα έδειχναν να έχουν κριθεί.
Και επιστρέφουμε στην άβολη θέση που βρίσκεται ο Άρης… Μία δύσκολη επόμενη μέρα που θα ξημερώσει την Πέμπτη και θα βρει την ομάδα σε κατάσταση κρίσης, σύγχυσης, απογοήτευσης και προβληματισμού για ότι έπεται… Ένας Άρης, βέβαια, που δεν θα… κλείσει. Πρέπει να συνεχίσει με ό,τι ψυχικά αποθέματα έχει και να εξασφαλίσει το μίνιμουμ των τελευταίων χρόνων. Δηλαδή την 5η θέση, που και αυτή για την ώρα βρίσκεται σε αμφισβήτηση. Δεν έχει χαθεί, όμως. Και δεν θα πρέπει να χαθεί. Δεν είναι επιτυχία, ούτε αποτυχία. Μία μέση κατάσταση που πρέπει ο Άρης να διατηρήσει και μετά το τέλος της σεζόν να δει πώς θα πορευτεί, μετά από ακόμη μία χρονιά που δεν θα περιλαμβάνει τη λέξη «επιτυχία» σε εκείνες που θα την χαρακτηρίσουν.
