Παραιτήσεις
Μιας και οι ίδιοι οι συριζαίοι συχνά πυκνά συγκρίνουν τους εαυτούς τους με τους «προηγούμενους», προκύπτει ένα ερώτημα: Υπήρξαν, άραγε, άνθρωποι στο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα –έναντι του οποίου εμφανίστηκε ως φέρων το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα ο Τσίπρας –που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για κάτι; Το πιο τρανταχτό, ίσως, παράδειγμα είναι από το μακρινό 1994. Τότε ο Αναστάσιος Πεπονής παραιτείται από υπουργός Δημόσιας Διοίκησης επειδή συνάδελφοί του υπονόμευαν το ννόμο του που καθιέρωνε το ΑΣΕΠ. Ακόμη, όμως, και ανάμεσα στα μέλη των υπουργικών συμβουλίων του πολιτικού ειδώλου του Πρωθυπουργού, του Κώστα Καραμανλή, βρίσκει κάποιος περιπτώσεις που υπό το βάρος των αποκαλύψεων για σκάνδαλα –έστω και με καθυστέρηση –υπέβαλαν παραιτήσεις. Ή τέλος πάντων εξαναγκάστηκαν σε παραιτήσεις. Σαν τον Σάββα Τσιτουρίδη ή τον Βασίλη Μαγγίνα. Μπορεί να τις διάνθισαν επικοινωνιακά με δηλώσεις περί πολιτικής ευθιξίας και να μην τις υπέβαλαν –για να το πούμε κομψά –με κίνητρα ανάλογα με εκείνα του Πεπονή, ωστόσο τις υπέβαλαν.
- Πρώην βουλευτής υποστηρίζει ότι ο πατέρας της έπεσε θύμα των Ρομά – «Εξαγοράζουν τις ψήφους μας», λένε οι ίδιοι
- Τραμπ: «Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολύ χειρότερα στο Ιράν»
- Μεγάλη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική – Εννέα συλλήψεις μεταξύ των οποίων και Τούρκος που εκκρεμούσε σε βάρος του ερυθρά αγγελία
