Υπάρχει κι άλλη λύση για την Καταλωνία πέραν της ανεξαρτησίας της

Δεν αποκλείει την ύπαρξη και μιας άλλης λύσης, πέραν αυτής της ανεξαρτησίας, ο αποπεμφθείς τοπικός πρωθυπουργός της Καταλωνίας, ο Κάρλες Πουτζντεμόν, ενώ τάσσεται υπέρ μιας συμφωνίας με τη Μαδρίτη.

Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στη βελγική εφημερίδα Le Soir, στην οποία εμφανίζεται με σχετικώς ελαστικές θέσεις, o Πουτζντεμόν επιρρίπτει ευθύνες στο κόμμα του Ισπανού πρωθυπουργού Ραχόι για την ενίσχυση του αποσχιστικού κινήματος στην Καταλωνία, μιας και, κατά τη γνώμη του, όλα ξεκίνησαν από την αναστολή το 2010 του καθεστώτος της αυτονομίας που είχε υιοθετηθεί τόσο από το καταλανικό όσο και από το ισπανικό κοινοβούλιο.

Σχολιάζοντας το κατά πόσο ήταν δημοκρατικός ο τρόπος με τον οποίο αποφασίστηκε η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος και με το κατά πόσο έγινε σεβαστή η άποψη ενός μεγάλου μέρους της καταλανικής κοινωνίας, ο Πουτζεμόν, υποστήριξε ότι σε όλα τα κοινοβούλια του κόσμου οι νόμοι εγκρίνονται από την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών.

Συνεχίζοντας ο Πουτζντεμόν διερωτάται αν είναι δυνατόν το Λαϊκό κόμμα, το οποίο εκπροσωπείται σε ποσοστό λιγότερο από το 10% στο καταλανικό κοινοβούλιο, να έχει τελικά περισσότερα δικαιώματα από το δικό του κόμμα όσον αφορά την τύχη των Καταλανών. Ο έκπτωτος Καταλανός ηγέτης ισχυρίζεται επίσης ότι ήξερε πως κανένα κράτος δεν θα αναγνώριζε την ανεξαρτησία της Καταλωνίας, συμπληρώνοντας ότι αυτό που επεδίωκε ήταν καταρχάς η επιτυχία διοργάνωσης ενός ειρηνικού δημοψηφίσματος. Θεωρεί ότι, δεδομένων των συνθηκών υπό τις οποίες εν τέλει διεξήχθη, αποτέλεσε μία δημοκρατική νίκη, ενώ το μόνο θεμελιώδες λάθος που αναγνωρίζει είναι το γεγονός ότι έδειξε εμπιστοσύνη στα μηνύματα που προέρχονταν από ένα κομμάτι της ισπανικής κυβέρνησης, τα οποία έδειχναν να διερευνούν έναν τρόπο επίτευξης συμβιβασμού για το μέλλον και τα οποία αποδείχθηκαν λανθασμένα.

Τέλος, ως προς την άφιξή του στις Βρυξέλλες, ο Πουτζντεμόν αρνείται οποιαδήποτε σχέση με τη βελγική πολιτική και την παρουσία των Φλαμανδών αυτονομιστών στη βελγική κυβέρνηση, ισχυριζόμενος ότι, αν παρέμενε στην Ισπανία και επιχειρούσε θεσμική αντίσταση, αυτό θα μπορούσε να έχει οδηγήσει σε βίαιες συγκρούσεις.