Ο Τραμπ θα ήθελε να είναι σαν εκείνον

Είναι ο Εμανουέλ Μακρόν ο πρόεδρος που ο Ντόναλντ Τραμπ εύχεται να μπορούσε να είναι; Ο αρθρογράφος της «Washington Post» Ισάαν Ταρούρ δηλώνει βέβαιος. Αναγνωρίζει βέβαια ότι τους τελευταίους δύο μήνες οι δυο τους έχουν λογομαχήσει για πολλά. Τα καυστικά σχόλια του Μακρόν ύστερα από εκείνη τη θρυλική χειραψία-μέχρι-θανάτου που αντάλλαξαν τον Μάιο θύμωσαν τόσο πολύ τον Τραμπ ώστε φέρεται ότι σφράγισαν την απόφασή του να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. Κατά τη διάρκεια του αγώνα του για τη γαλλική προεδρία ο Μακρόν είχε επιδιώξει και κερδίσει τη στήριξη του Μπαράκ Ομπάμα, ενώ η Ακροδεξιά αντίπαλός του Μαρίν Λεπέν εμφανιζόταν ως η ευνοούμενη του Λευκού Οίκου. Η αλήθεια είναι πως ανάμεσα στον Μακρόν και τον Τραμπ υπάρχει ιδεολογικό χάσμα. Στον αντίποδα του δεδηλωμένου υπερεθνικισμού και του σκεπτικισμού του Τραμπ στο θέμα της κλιματικής αλλαγής, ο γάλλος πρόεδρος υπερασπίζει θερμά το ευρωπαϊκό σχέδιο και έχει κάνει δική του τη μάχη εναντίον της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Στα μάτια των θιασωτών τού «Πρώτα η Αμερική» στον Λευκό Οίκο ο 39χρονος Μακρόν, ένας πρώην τραπεζίτης που υπηρέτησε για λίγο ως υπουργός Οικονομίας στη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, είναι το πρότυπο της «παγκοσμιοποιημένης» ελίτ που απεχθάνονται. Εντούτοις, επιμένει ο Ταρούρ, όταν οι δύο άνδρες βρεθούν σήμερα στα Ηλύσια Πεδία για τους εορτασμούς της Ημέρας της Βαστίλλης, ο Τραμπ μπορεί να βρει λόγους να νιώσει λίγο μελαγχολικός – και όχι μόνο επειδή θα παρακολουθεί αυτή τη συναρπαστική στρατιωτική παρέλαση που δεν μπορούσε να διοργανώσει στην Pennsylvania Avenue την ημέρα της ορκωμοσίας του.

«Είναι και οι δύο outsider που αξιοποίησαν τη λαϊκή οργή εναντίον του κατεστημένου, στήριξαν την προεκλογική τους εκστρατεία στην καταγγελία των αποτυχιών των απερχόμενων κομμάτων, δεν είχαν ποτέ πριν εκλεγεί σε δημόσιο αξίωμα και διαθέτουν επιχειρηματική εμπειρία» σχολιάζει ο Μπέντζαμιν Χαντάντ, ερευνητής σε θέματα ευρωπαϊκής και διατλαντικής πολιτικής στο Hudson Institute. Οι (όποιες) ομοιότητές τους ωστόσο σταματούν εδώ. Ο Μακρόν κατάφερε να εξασφαλίσει την ισχυρή λαϊκή εντολή, που καταφανώς δεν κατάφερε ο Τραμπ. Και τη μεγάλη νίκη του στις προεδρικές εκλογές ακολούθησε μια εξίσου μεγάλη νίκη του ολοκαίνουργιου κόμματός του La République en Marche στις κοινοβουλευτικές εκλογές, η οποία προσέφερε στον Μακρόν μια άνετη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και μαζί τη δυνατότητα να προωθήσει τις μεταρρυθμίσεις που θεωρεί απαραίτητες. Εχει φυσικά μακρύ και δύσκολο δρόμο μπροστά του. Αλλά και πάλι, βρίσκεται σε μακράν καλύτερη θέση από τον Τραμπ, που παραπαίει από κρίση σε κρίση. Το νομοθετικό του πρόγραμμα έχει παγώσει λόγω των διαφωνιών που υπάρχουν εντός του ίδιου του κόμματός του και με τον κλοιό να σφίγγει γύρω του για το θέμα της ρωσικής εμπλοκής στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, η φημολογία για το πόσο ακόμα θα τον στηρίξουν οι Ρεπουμπλικανοί στο Καπιτώλιο δίνει και παίρνει. Σπάει ρεκόρ αντιδημοτικότητας και κάνει μικρή προσπάθεια να αναστρέψει αυτή την τάση ή να προσελκύσει στήριξη πέραν της βάσης του. Το όποιο πενιχρό momentum ενδεχομένως απόλαυσε μετά την εκλογή του μοιάζει να έχει εξαφανιστεί.

Η επίσκεψη στο Παρίσι, λοιπόν, αποτελεί για τον Τραμπ έναν καλοδεχούμενο αντιπερισπασμό. Οσο για τον Μακρόν, σύμβουλοί του καθιστούσαν σαφές τις τελευταίες ημέρες σε αμερικανικά και άλλα μέσα πως το Παρίσι «δεν επιθυμεί την απομόνωση του Τραμπ. Ο ρόλος μας είναι να τον συγκρατούμε».