Βουλιάζουν για τους ίδιους λόγους αν και το τίμημα διαφέρει

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι Ρεπουμπλικανοί, τα δύο μεγάλα θύματα του μακρονισμού, βουλιάζουν για τους ίδιους λόγους, γράφει στη «Monde» η Φρανσουάζ Φρεσόζ: την έλλειψη ηγεσίας, τους εσωτερικούς διχασμούς, τη δουλειά που ξέχασαν να κάνουν μετά τον πρώτο σεισμό της 21ης Απριλίου του 2002, τον αποκλεισμό του Σοσιαλιστή υποψήφιου Λιονέλ Ζοσπέν και την πρόκριση στον δεύτερο προεδρικό γύρο απέναντι στον Ζακ Σιράκ του Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Το γεγονός ότι το σύνολο της τρέχουσας ανασύνθεσης γίνεται στο όνομα της μάχης εναντίον της Ακροδεξιάς και του λαϊκισμού λέει πολλά για την ένοχη ανικανότητά τους. Επαιζαν το παιχνίδι της εναλλαγής στην εξουσία: αυτός που αποτυγχάνει παραχωρεί τη θέση του και αντιστρόφως μέχρι που χάθηκαν όλα παρά τις ρεζέρβες που εφηύραν τα δύο κόμματα, αυτές τις primaires της Αριστεράς και της Δεξιάς που αρχικά εγκωμιάστηκαν και τελικά κατέδειξαν πως όχι μόνο δεν διευθετούσαν τίποτα αλλά επιπλέον απομάκρυναν τα κόμματα από το Κέντρο.

Το κόστος δεν είναι βέβαια το ίδιο για τους Σοσιαλιστές και τους Ρεπουμπλικανούς, επισημαίνει η γαλλίδα αρθρογράφος. Πληρώνοντας πέντε χρόνια αλλοπρόσαλλης διαχείρισης, οι πρώτοι κινδυνεύουν να χάσουν έως και 264 βουλευτές, μία πρωτοφανής πολιτική συρρίκνωση που προαναγγέλλει μεγάλη οικονομική κρίση. Οι κρατικές επιχορηγήσεις που λαμβάνουν τα κόμματα εξαρτώνται από τον αριθμό ψήφων στις κοινοβουλευτικές εκλογές και τον αριθμό βουλευτών που εκλέγουν: από τα 25 εκατ. ευρώ που λάμβανε ετησίως το PS μπορεί να πέσει στα 5-7 εκατ. Δεν είναι καν βέβαιο ότι το κόμμα του Φρανσουά Μιτεράν θα καταφέρει να διατηρήσει την έδρα του στην οδό Σολφερινό του Παρισιού – ο συμβολισμός είναι τεράστιος.

Στο στρατόπεδο της Δεξιάς η κατάσταση είναι καλύτερη. Οι Ρεπουμπλικανοί κινδυνεύουν μεν να χάσουν 80-150 βουλευτές και 5-8 εκατ. από τα 18 εκατ. που λάμβαναν ετησίως ως κρατική επιχορήγηση, διασώζουν ωστόσο τα προσχήματα, αφού θα μπορούν να διεκδικούν τον τίτλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στα ταμεία τους πιθανόν να υπάρχουν ακόμη κάποια από τα περίπου 18 εκατ. ευρώ που είχαν συλλέξει από τους 8,7 εκατ. ψηφοφόρους στους δύο γύρους της primaire τους. Πολιτικά βέβαια, επισημαίνει η Φρεσόζ, αυτό που ζουν είναι μια καταστροφή διότι οι προεδρικές εκλογές του 2017 θα έπρεπε «κανονικά» να είναι δικές τους. Αντί γι’ αυτό υφίστανται ένα αντίγραφο του 2007, την προέκταση της ήττας του Νικολά Σαρκοζί που δεν αποπληρώθηκε στην πραγματικότητα ποτέ. Ενα κομμάτι της Δεξιάς έχει ουσιαστικά ήδη απορροφηθεί από την «προεδρική πλειοψηφία». Το υπόλοιπο θα κληθεί να εφεύρει επειγόντως τη νέα πρόταση που απέτυχε να παραγάγει τα τελευταία χρόνια. Δεν μπορεί πλέον να είναι σοσιαλφιλελεύθερη, ο χώρος έχει καταληφθεί από το LRM. Ούτε εθνικοσοσιαλιστική, η θέση είναι κατειλημμένη από το FN. Θα είναι «λαϊκή», υποστήριξε ο πρώην υπουργός Ξαβιέ Μπερτράν. Που σημαίνει;