Οταν πέφτουν οι μάσκες

Τον καταλαβαίνω τον Τσακαλώτο που «φόρτωσε» με τους δανειστές μετά το χουνέρι που του έκαναν αναγκάζοντας την κυβερνητική πλειοψηφία να ξαναψηφίσει διατάξεις οι οποίες πριν από έναν μήνα είχαν περάσει την κοινοβουλευτική δοκιμασία.

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο όμως, καταλαβαίνω και την τρόικα που κάθεται και ψειρίζει τα νομοσχέδια για να διαπιστώσει πού μπορεί ο Ελλην να έχει κάνει την κουτσουκέλα.

Το παραμύθι με τις συλλογικές συμβάσεις το θυμάστε. Το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τη μάχη για την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τη Σύνοδο της Ρώμης και δεν συμμαζεύεται.

Στο τέλος η κυβέρνηση το έκανε γαργάρα. Δέχθηκε να νομοθετήσει αυτό που ήδη ίσχυε. Ότι δηλαδή η επεκτασιμότητα και η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης θα επανέλθουν όταν φύγουν τα Μνημόνια. Αν το θέλετε ανάποδα, μπορώ να σας το γράψω και έτσι. Η επεκτασιμότητα και η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης δεν θα επανέλθουν όσο υπάρχει Μνημόνιο.
Αυτό προέβλεπε ο νόμος όταν μπήκαν στο ψυγείο και η επεκτασιμότητα και η ευνοϊκότερη ρύθμιση. Αυτό συνεχίζει να ισχύει.

Οι περήφανοι διαπραγματευτές όμως έγραψαν με μια παραλλαγή τη διάταξη νόμου και για να πουλήσουν κέρδος σε όσους ήταν διατεθειμένοι να αγοράσουν, έβαλαν στην αιτιολογική ότι οι δυο ρυθμίσεις επανέρχονται από τις 21 Αυγούστου 2018 σε ισχύ. Και εδώ άρχισαν τα όργανα.

Το αποτέλεσμα, κόντρα σε όσα λένε οι κυβερνητικοί, είναι ότι τους ανάγκασαν να ψηφίσουν στη Βουλή νέα διάταξη με την οποία ξηλώνονται οι αρχικές διατάξεις νόμου του 1990, για να μην υπάρχει καμία παρανόηση ότι όσο υπάρχει Μνημόνιο δεν θα εφαρμόζονται οι ρυθμίσεις περί συλλογικών συμβάσεων που έχουν μπει στον πάγο.
Μου φάνηκε πως άκουσα την Έφη (Αχτσιόγλου) να λέει πως με την τροπολογία δεν αλλάζει τίποτα. Και αυτή είναι η αλήθεια. Ο,τι ίσχυε πριν από δυο μήνες, πριν από έναν χρόνο ή και πριν από τρία χρόνια εξακολουθεί να ισχύει. Οι μάσκες έπεσαν, απλώς.

Μικροοικονομικός