Πίστευα από την αρχή στο χρυσό και το έλεγα!

«Με το χέρι στην καρδιά, πότε πίστεψες ότι η Εθνική μπορεί να κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης;» τον ρωτήσαμε. Πάλι δεν έκανε δεύτερη σκέψη: «Το πίστευα από την αρχή και το έλεγα στους συμπαίκτες μου, ότι εδώ έχουμε την ευκαιρία να πάμε για το χρυσό! Εβλεπα τους αντιπάλους μας και έλεγα μέσα μου “δεν είναι σπουδαίοι”. Και έπειτα συμβαίνει αυτό που λένε, ότι τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Κάθε νίκη ήταν η μεγαλύτερη μέχρι την επόμενη, όπως είχα πει μετά την πρόκριση επί της Ιταλίας στα ημιτελικά. “Είμαστε πολύ καλή ομάδα” τόνιζα στους συμπαίκτες μου και το πίστευα, δεν το έκανα μόνο για να ανυψώσω το ηθικό τους. Το πόσο καλή ομάδα είχαμε, φάνηκε δύο χρόνια αργότερα, όταν φτάσαμε στον τελικό του Ευρωμπάσκετ 1989, έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό τη Σοβιετική Ενωση» υπερθεμάτισε ο κορυφαίος έλληνας μπασκετμπολίστας όλων των εποχών.

Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, ο Νίκος Γκάλης έχει έναν λόγο παραπάνω για να είναι υπερήφανος. Η κόρη του, που πήρε το όνομα της λατρεμένης μητέρας του Στέλλας, είναι πια έντεκα ετών. «Τώρα καταλαβαίνει ποιος είναι ο μπαμπάς της, τι έκανα στην καριέρα μου και πόσο με γεμίζουν η αγάπη του κόσμου και η οικογένειά μου» εξομολογείται και, λίγο προτού μας αποχαιρετήσει, κάνει την εξής αποκάλυψη: «Ευτυχώς, από το Ευρωμπάσκετ του 1987 μπόρεσα να κρατήσω μια φανέλα για να μου θυμίζει το υπέροχο ταξίδι προς την κορυφή, τις εκδηλώσεις λατρείας του απλού κόσμου και τα πιο ισχυρά συναισθήματα που έζησα ποτέ ως αθλητής».

   Ο Νίκος Γκάλης τις ημέρες του ελληνικού θριάμβου δεν είχε ακόμη σβήσει τα τριάντα κεράκια. Τον επόμενο μήνα, στις 23 Ιουλίου, θα κλείσει τα εξήντα. Τα χρόνια περνούν, αλλά οι θρύλοι μένουν για πάντα.