Ετοιμάζουν ένσταση κατά του δασάρχη για το Ελληνικό

Μετά τις 23 Μαΐου πρόκειται να κατατεθεί από τους άμεσα ενδιαφερομένους η ένσταση κατά της απόφασης του δασάρχη Πειραιά που χαρακτηρίζει 37 στρέμματα του Ελληνικού ως δασική έκταση, ναρκοθετώντας για μια ακόμη φορά την επένδυση.

Αμέσως μετά την κατάθεση της ένστασης, αυτή πρόκειται να συζητηθεί από την Επιτροπή Ενστάσεων και εντός δύο μηνών πρέπει να έχει εκδοθεί η τελική απόφαση.

Αν και η επίλυση με τα δασικά και τα αρχαία του Ελληνικού είναι από τα προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, εντούτοις άνθρωποι με γνώση των διεργασιών εκτιμούν πως δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Επικαλούνται το γεγονός ότι το Δασαρχείο είναι μια ανεξάρτητη Αρχή, επισημαίνουν ωστόσο ότι για το θέμα είναι ενήμεροι οι δανειστές και διαβεβαιώνουν πως σε κάθε περίπτωση το εμπόδιο θα ξεπεραστεί.

Αλλες ωστόσο πηγές μιλούν για μια συντονισμένη προσπάθεια να υπονομευτεί η επένδυση, με κύριο στόχο τον ουρανοξύστη, το νούμερο ένα τοπόσημο του Ελληνικού στο παραλιακό μέτωπο, το οποίο θα φιλοξενήσει το ξενοδοχείο-καζίνο.

Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός η πίεση από την Επιτροπή Αγώνα κατά του Ελληνικού προς την υπ. Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου να χαρακτηρίσει ως διατηρητέα έναν αριθμό κτιρίων, ανάμεσα στα οποία και το πρώην Αμερικανικό Κολέγιο Πιρς. Ολως τυχαίως το συγκεκριμένο κτίριο βρίσκεται ακριβώς πίσω από τα 37 στρέμματα τα οποία ο δασάρχης κήρυξε ως δασικά. Αλλά η προσπάθεια απέτυχε, καθώς μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε παρενέβη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και ανάγκασε την Κονιόρδου να ανακρούσει πρύμναν. Τώρα, επιχειρείται το ίδιο αλλά με μοχλό τα δασικά, τα οποία εντοπίζονται περίπου στο ίδιο ακριβώς σημείο. Το επιχείρημα της απόφασης του δασάρχη Πέτρου Σακκά είναι ότι το συγκεκριμένο τμήμα του Ελληνικού είχε διαχρονικά βλάστηση κατά την περίοδο 1945-2016. Η συγκεκριμένη ωστόσο επιχειρηματολογία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, που είχε ζητήσει προ μηνών για το ίδιο ακριβώς θέμα ο αναπληρωτής υφυπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελος και η οποία δεν υποστηρίζει κάτι παρόμοιο, παρά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν συντρέχει λόγος χαρακτηρισμού δασικής έκτασης στο Ελληνικό.