Η πανούκλα, η χολέρα και η λογική μιας ψήφου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί στη Γαλλία το hashtag #onnenveutpas – σε ελεύθερη απόδοση «Δεν τους θέλουμε».
Διαφημίζει το ρητορικό ερώτημα «Πανούκλα ή Χολέρα;». Και η απάντηση είναι «Κοινωνικό Μέτωπο».
Ωραία ιδέα. Μόνο που παρουσιάζει ένα πρακτικό πρόβλημα: το επονομαζόμενο «Κοινωνικό Μέτωπο» δεν κατεβαίνει στις εκλογές.
Ο, τι κι αν γράψουν οι οπαδοί του, όσα hashtag κι αν επινοήσουν, όσο κι αν τσακωθούν ή γκρινιάξουν στα μέσα κοινωνικής φλυαρίας, όσα tweets και retweets να κάνουν, αύριο βράδυ η Γαλλία θα έχει πρόεδρο είτε τον Μακρόν είτε τη Λεπέν. Τρίτος δεν προβλέπεται.
Αν ακολουθήσω λοιπόν τη λογική τους, η μεγάλη αυτή χώρα είναι καταδικασμένη να κυβερνηθεί από την πανούκλα ή από τη χολέρα.
Προφανώς κατανοώ τη δυστυχία τους. Εφόσον έχουν πειστεί ότι μόνο οι ίδιοι κι οι απόψεις τους αξίζουν αποδοχής και σημασίας, ότι είναι οι μόνοι υγιείς σε μια κοινωνία συφοριασμένων και χολερικών, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζουν δυστυχισμένα τη ζωή τους. Κι ότι δύσκολα θα καταφέρουν να ευτυχήσουν ψηφίζοντας αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό τους.
Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα δεν είμαστε εξοικειωμένοι με τη λογική του «δεύτερου γύρου». Στα μέρη μας αυτό το είδος ψηφοφορίας χρησιμοποιείται μόνο στις δημοτικές εκλογές, άρα με λιγότερη ένταση.
Αντιθέτως στη Γαλλία ο «δεύτερος γύρος» αποτελεί θεμέλιο του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής κουλτούρας.
Κι αυτό επειδή εμπεριέχει μια ατράνταχτη λογική.
Από τη στιγμή που πριμοδοτεί υποψηφίους υποχρεωμένους να αναζητήσουν εκ των πραγμάτων μια ευρύτερη απήχηση για να επικρατήσουν στον δεύτερο γύρο, βγάζει εκτός ανταγωνισμού τις ακραίες ή διχαστικές υποψηφιότητες.
Εκείνες δηλαδή που συνομιλούν μόνο με τον εαυτό τους, επειδή νομίζουν ότι οι άλλοι είναι πανούκλα ή χολέρα. Κι όταν κάποια από αυτές (όπως η Λεπέν) περάσει στον δεύτερο γύρο, βρίσκεται σε δυσχερή θέση διότι δεν έχει οικοδομήσει την ευρύτερη πλειοψηφική ανοχή που της χρειάζεται για να εκλεγεί.
Στον δεύτερο γύρο οφείλεις να συνθέσεις διαφορετικά ακροατήρια, άρα να απευθυνθείς και σε διαφορετικά ακροατήρια.
Αύριο λοιπόν μερικές δεκάδες εκατομμύρια γάλλοι ψηφοφόροι δεν θα υποκύψουν στον πολιτικό πρωτογονισμό και θα πάνε να ψηφίσουν τον Μακρόν ή τη Λεπέν. Θα εκλέξουν τον ένα ή την άλλη για τον απλούστατο λόγο ότι μόνο ο ένας ή η άλλη μπορούν να εκλεγούν. Οι υπόλοιποι…. au revoir!
Οι δημοσκοπήσεις δίνουν σαφές προβάδισμα στον Μακρόν αλλά υπόσχονται ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό στη Λεπέν.
Μπορώ άνετα να προεξοφλήσω ότι όλοι εκείνοι που δεν θέλουν ούτε την πανούκλα ούτε τη χολέρα θα κάνουν από μεθαύριο διαλέξεις πόσο καλά τα πήγε η χολέρα.
Και θα παραδίδουν (εκ του ασφαλούς) μαθήματα κοινωνικής ορθότητας διότι κατά την αντίληψή τους είναι η πανούκλα που ανοίγει τον δρόμο στη χολέρα.
Θα φλυαρούν δηλαδή ότι τον δρόμο στη Λεπέν ανοίγουν όσοι ψηφίζουν Μακρόν για να μην βγει η Λεπέν κι όχι όσοι ψηφίζουν λευκό ή δεν πάνε να ψηφίσουν με κίνδυνο να βγει η Λεπέν.
Για να μην συνυπολογίσω κι όσους «αντισυστημικούς Αριστερούς» ρίξουν Λεπέν στη ζούλα – προφανώς για να τιμωρήσουν «το σύστημα Μακρόν»…
Ομολογώ ότι αυτού του τύπου η λογική με ξεπερνάει.
Τους ενοχλεί, υποτίθεται, «ο άνθρωπος των τραπεζών» (που δεν ξέρουν καν αν είναι κι αυτό…) όταν δεν έχουν διστάσει να ψηφίσουν κατά καιρούς όλα τα κακόσχημα προϊόντα όλων των κομματικών σωλήνων.
«Δεν ξέρουμε το πρόγραμμά του!» γκρινιάζουν κουτοπόνηρα οι μεμψίμοιροι – λες και στην Ελλάδα που ξέραμε το «Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ» τα πιάσαμε τα λεφτά μας!
Κι αυτό επειδή υποθέτω πως για κάποια μυαλά μια δουλειά στον τραπεζικό ή τον ιδιωτικό τομέα είναι επονείδιστη δραστηριότητα μπροστά στον φοιτητικό συνδικαλισμό ή στην κατανάλωση φραπέδων σε καφετέριες.
Ομολογώ ότι πολλές φορές δυσκολεύομαι να κατανοήσω με ποια κριτήρια οι πολίτες αξιολογούν τις καταστάσεις και τους πολιτικούς ή τι έχουν στο μυαλό τους όταν μιλούν για «πολιτικές επιλογές».
Τι νομίζουν δηλαδή; Οτι καλούνται να επιλέξουν σε αυστηρές συνθήκες εργαστηρίου και ελεύθερα από τον τηλεφωνικό κατάλογο; Ή μήπως ότι οφείλουν να ψηφίζουν τελικά τον εαυτό τους;
Το βέβαιο είναι ότι αύριο στη Γαλλία κανείς δεν καλείται να εκλέξει τον πρόεδρο των ονείρων του. Ολοι καλούνται να ψηφίσουν Μακρόν ή Λεπέν.
Κι όπως είπε ο Εντβί Πλενέλ (που δεν τον λες και δεξιό…), «προτιμώ να είμαι αντιπολίτευση στον Μακρόν παρά να είμαι αντιπολίτευση στη Λεπέν». Πανούκλα και πάλι πανούκλα!
Λογικό. Ο άνθρωπος δεν ξέρει τι πρόεδρος θα αποδειχθεί ο Μακρόν. Αλλά φοβάται τι πρόεδρος θα αποδειχθεί η Λεπέν.
Ελπίζω να το σκεφτεί έτσι κι η πλειοψηφία των γάλλων ψηφοφόρων.
Διότι όταν δεν μπορείς να έχεις τον Πρόεδρο των ονείρων σου δεν είναι απαραίτητο να φορτώσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη την Πρόεδρο του εφιάλτη τους.
Google news
