Από τον Βάις και τον Μιραλάς στον Μήτρογλου και τον Μιλιβόγεβιτς

Αν πάμε λίγο πιο πίσω χρονικά στην εποχή Μαρινάκη, θα δούμε λαβράκια πωλήσεων όπως του Μήτρογλου στην Μπενφίκα (15 εκατ.) το 2014 ενώ είχε αποκτηθεί πάμφθηνα (τότε είχε πουληθεί και ο Βάις στο Κατάρ με 5,3 εκατ.), του Μιραλάς στην Εβερτον το 2012 έναντι 7,5 εκατ. (ενώ είχε αγοραστεί με 2,2), του Μανωλά στη Ρόμα το 2014 (15 εκατ. ευρώ) τον οποίο είχε πάρει ελεύθερο ο Μαρινάκης, καθώς δεν τον ήθελαν οι ξένοι προπονητές που είχε. Μια περίπτωση σαν του Ανσαριφάρντ φέτος.

Ετσι, άλλωστε, είχε πάρει μόλις με 400.000 ευρώ τον Σάμαρη από τον Πανιώνιο και τον πούλησε 10.000.000 ευρώ στην Μπενφίκα το 2014. Ελεύθερο είχε πάρει και τον Τζιμπούρ, ο οποίος πρόσφερε αγωνιστικά και μετά πουλήθηκε 4,4 εκατ. στη Φόρεστ πακέτο με τον Αμπντούν (2,2 εκατ.) το 2013, τη χρονιά που πήγε και ο Φετφατζίδης στην Τζένοα (4 εκατ.) και ο Φέισα (4,5 εκατ.) στην Μπενφίκα.

Μόνο το 2016, από Γιαταμπαρέ (2,5 εκατ.), Ντοσεβί (1,5 εκατ. στη Σταντάρ) και Μπενίτες (4 εκατ. στην Κρουζ Αζούλ) μάζεψε 8 εκατ. ευρώ, ενώ το πρώτο του καλοκαίρι το 2011 είχε πωληθεί ο Ριέρα (3 εκατ.) στη Γαλατάσαραϊ.

Επί εποχής Κόκκαλη, το μεγαλύτερο deal ήταν η μεταγραφή του Νέρι Καστίγιο το 2007 στη Σαχτάρ, με τον Ολυμπιακό να παίρνει 15 εκατ. ευρώ και τον πατέρα του παίκτη που είχε το 25% άλλα 5 εκατ. Ενώ επί Κόκκαλη είχαν γίνει και άλλες σημαντικές πωλήσεις, όπως του Γρηγόρη Γεωργάτου στην Ιντερ (έναντι 8.000.000 ευρώ) το 1999 και έναν χρόνο αργότερα αυτή του Ζάχοβιτς στη Βαλένθια για 9.000.000 ευρώ (αν και σε αυτή ο Ολυμπιακός δεν έβγαλε κάποιο μεγάλο ποσό, καθώς ο Σλοβένος είχε αγοραστεί επίσης ακριβά, μεγάλο όνομα γαρ).

Ουσιαστικά λοιπόν, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ολυμπιακού που είχε αρχίσει το πάρε δώσε έχοντας ως όνειρο να γιγαντώσει την ομάδα της καρδιάς του και μέσω των μεγάλων πωλήσεων.