Οι εποχές εγκαρδιότητας έχουν πλέον παρέλθει

Αρχικά, η γαλλική Δεξιά κρατούσε μια στάση μάλλον θετική απέναντι στον Εμανουέλ Μακρόν, έναν άνθρωπο που ουδέποτε απέκτησε κάρτα μέλους του Σοσιαλιστικού Κόμματος και στον οποίο έβλεπε μια βούληση να «αποτινάξει» τους δογματισμούς της Αριστεράς. Ο Νικολά Σαρκοζί είχε μάλιστα φτάσει σε σημείο να του προτείνει τον Σεπτέμβριο του 2015, τότε που ο Μακρόν τόλμησε να αμφισβητήσει το 35ωρο εργασίας και το καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων, να προσχωρήσει στους Ρεπουμπλικανούς.

Ο ίδιος ο Φρανσουά Φιγιόν είχε χαιρετίσει, αρχές του 2015, όταν κατατέθηκε στη γαλλική Εθνοσυνέλευση ο επονομαζόμενος «νόμος Μακρόν» που προέβλεπε μεταξύ άλλων το άνοιγμα αρκετών κλειστών επαγγελμάτων και τη λειτουργία των καταστημάτων περισσότερες Κυριακές τον χρόνο, την «καλή θέληση» του τότε υπουργού Οικονομίας. Εννέα μήνες αργότερα, όταν ο Μακρόν αποχώρησε από την κυβέρνηση ώστε να αφιερωθεί στις προεδρικές του φιλοδοξίες, του είχε ευχηθεί «καλή επιτυχία» αφήνοντας ανοιχτό μάλιστα και ένα ενδεχόμενο συνεργασίας μαζί του: «Χρειαζόμαστε ανθρώπους που προτείνουν καινοτόμες λύσεις, από οποιονδήποτε πολιτικό ορίζοντα και αν προέρχονται» είχε δηλώσει.

Αλλά οι εποχές της εγκαρδιότητας έχουν πλέον παρέλθει: «Ο Μακρόν δεν έχει καμία εμπειρία και δεν έχει προς το παρόν να επιδείξει τίποτε απολύτως» αποφάνθηκε πρόσφατα ο προεδρικός υποψήφιος της Δεξιάς. «Μπορεί ο Εμανουέλ Μακρόν να παρουσιάζεται ως ο υποψήφιος της απασχόλησης, αλλά ήταν κατά κύριο λόγο ο υπουργός της ανεργίας. Είναι ένας απομονωμένος υποψήφιος, όμηρος του εγωισμού του» διακήρυξε από την πλευρά του ο Ερίκ Βερτ, πρώην σαρκοζικός, νυν υπεύθυνος για την επεξεργασία του προεδρικού προγράμματος του Φρανσουά Φιγιόν. Οσο εντείνεται η ανησυχία αυτού του τελευταίου τόσο πιο σφοδρές αναμένονται οι επιθέσεις.