ΣΒΟΥΡΑ

O καιρός επηρεάζει τα καράβια. Και οι διεθνείς εξελίξεις την Ελλάδα. Τα μεγάλα πλοία αντέχουν καλύτερα στα πολλά μποφόρ από τα μικρά. Και ο νοών νοείτω.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα διακρίνεται για την ομφαλοσκοπία του. Ουδείς ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης το 2007 – 2008. Ηταν όμως φανερό ότι μια χώρα με υψηλό χρέος και ανάπτυξη που δεν πατούσε σε γερά πόδια θα αντιμετώπιζε αργά ή γρήγορα κρίση δανεισμού. Αυτό θα σήμαινε λιτότητα ή χρεοκοπία. Ή ατελέσφορη λιτότητα και επιλεκτική χρεοκοπία εναλλάξ σε έναν χορό αργού θανάτου. Οι συνέπειες για το πολιτικό σύστημα ήταν ορατές. Αλλά άμα είσαι η ΝΔ θεωρείς ότι μόνος σου αντίπαλος είναι το ΠΑΣΟΚ – και αντιστρόφως. Δεν βλέπεις ότι η κρίση είναι κάτι που μπορεί να σας τελειώσει μαζί. Κάπως έτσι φθάσαμε εδώ που φθάσαμε.

Με την ίδια πολιτική αυταρέσκεια αντιμετωπίζεται από τους νυν κυβερνώντες και νέους άνακτες της πολιτικής ζωής η εκλογή Τραμπ. Ποιος κάθεται να σκεφτεί τι σημαίνει να είναι στον Λευκό Οίκο ένας τύπος που δεν είναι ιδιαίτερα φιλευρωπαίος και που το αρχικό του ρεφλέξ είναι να τηλεφωνηθεί με τον Πούτιν και τον Ερντογάν. Ειρήσθω εν παρόδω πως ο ένας δεν έκανε ποτέ κάτι για την Ελλάδα – πέραν του να ανάβει κεράκια στο Αγιον Ορος προς τέρψιν των θρήσκων ρώσων ψηφοφόρων. Ο δε άλλος είναι σε φάση πολιτικής αποχαλίνωσης. Η μόνη ελπίδα είναι ότι ο νέος αμερικανός πρόεδρος τηλεφωνήθηκε με τον Νετανιάχου – εντάξει οι Ισραηλινοί μάς στηρίζουν κάπως αλλά η realpolitik τους αλλάζει με την εβδομάδα.

Ποιος έχει καθήσει να σκεφτεί τι σημαίνει για τη γεωπολιτική μας θέση μια άλλου τύπου αμερικανική πολιτική; Και ποιος έχει αναλογιστεί πώς στεκόμαστε στην ευρωζώνη αν η Ουάσιγκτον δεν φρενάρει τα γεράκια της δημοσιονομικής ορθοδοξίας; Οτι η Βενεζουέλα δεν πέφτει μακριά, το διαπιστώσαμε μετά τις αποκαλύψεις για τα ταξίδια διαφόρων εκ των νυν κυβερνώντων εκεί το 2013-15. Πόσο μακριά είναι όμως η Βενεζουέλα ως μοντέλο απόλυτης κατάρρευσης – οικονομικής και πολιτικής;

Ο κόσμος που ξημερώνει είναι αβέβαιος, χωρίς καν να βάλει κανείς στην εξίσωση τη διαλυτική πίεση που ασκεί στην Ευρώπη το Brexit. Αν το 2007 η οικονομική κρίση γύρισε γερά τη διεθνή σβούρα, το 2017 η πολιτική έρχεται να της δώσει μια δεύτερη, εξίσου δυνατή, στροφή. Οι βεβαιότητες του ελληνικού πολιτικού συστήματος δεν προσφέρουν ιδιαίτερη ασφάλεια. Ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήρθαν στα πράγματα κυρίως γιατί τους προηγούμενους τους ισοπέδωσε η οικονομική κρίση και όχι λόγω της πολιτικής τους δεινότητας.

Συμπέρασμα: ο κόσμος άλλαξε. Η ελληνική πολιτική μπορεί να αλλάξει; Για άλλη μια φορά, πάντως, είμαστε στο επίκεντρο. Η ομιλία Ομπάμα στην Aθήνα θα αφορά τη δημοκρατία.