«Με αυτό το έργο δεν τελειώνεις ποτέ»

Η πρώτη της επαφή με τον «Αμλετ» του Σαίξπηρ ήταν στα σχολικά της χρόνια. Τότε είχε διαβάσει κάποιους μονολόγους αποσπασματικά, χωρίς να μελετήσει το σύνολο του δυσπρόσιτου αριστουργήματος. Η Ευγενία Δημητροπούλου είχε παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες, αλλά θυμάται εκείνη με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη, στο Εθνικό Θέατρο το 2003. Φέτος, ακολουθεί τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Κακλέα και ετοιμάζεται να ερμηνεύσει για δεύτερη φορά τον ρόλο της Οφηλίας δίπλα στον Κωνσταντίνο Ασπιώτη – Αμλετ. «Είχα παίξει τον ίδιο ρόλο πριν από πέντε χρόνια με τον Αιμίλιο Χειλάκη στον κεντρικό ρόλο, οπότε για μένα είναι αρκετά γνώριμο και πολύ αγαπημένο έργο» λέει η ηθοποιός. «Ωστόσο, νομίζω ότι κάθε φορά που καταπιάνεσαι με αυτό το έργο ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Γι’ αυτό και όταν μίλησα με τον Κακλέα, του είπα ότι με αυτούς τους ρόλους και με αυτά τα έργα δεν τελειώνεις ποτέ. Γι’ αυτό τον λόγο ήθελα να ξαναμπώ στην περιπέτεια. Ετσι και αλλιώς και εγώ είμαι διαφορετική, πέντε χρόνια μετά, με διαφορετικές εμπειρίες και άλλες προσλαμβάνουσες, οπότε αντιλαμβάνομαι με τρόπο διαφορετικό τον συγκεκριμένο ρόλο».

Αν ο σκηνοθέτης κρατούσε το σύνολο των πράξεων, λέει η ηθοποιός, οι θεατές θα έπρεπε να περιμένουν μια παράσταση τεσσάρων ωρών, «γεγονός που παραστασιακά στη σύγχρονη εποχή είναι δύσκολο». «Οπότε αναγκαστικά έγινε μια επιλογή, μια “διασκευή” σε πολλά εισαγωγικά, θα μπορούσαμε να πούμε, δεδομένου ότι σεβόμαστε απολύτως το κείμενο και φυσικά δεν έχουμε αλλάξει τον λόγο του Σαίξπηρ. Αυτό σημαίνει όμως ότι επικρατεί η οπτική του σκηνοθέτη και κατ’ επέκταση της ομάδας στην οποία συμμετέχω. Εχει σημασία πού δίνουμε βάρος, πώς θέλουμε να διηγηθούμε αυτή την ιστορία του Αμλετ. Πολλές φορές ξεχνάω πώς ήταν η προηγούμενη παράσταση, ίσως και εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι διαφορετική η φετινή μετάφραση (σ.σ. του Διονύση Καψάλη). Από πολλές απόψεις, είναι για μένα μια καινούργια εμπειρία».

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ. «Θαυμάζω τις παραστάσεις του Γιάννη Κακλέα και τώρα που συνεργάζομαι μαζί του έχω τα καλύτερα να πω. Μου αρέσει πολύ ο τρόπος που δουλεύει, θέλει να έχει μια κινηματογραφική συνέχεια στους χαρακτήρες, ψάχνει μια αλήθεια και επιμένει πολύ. Με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη είναι η τρίτη φορά που συνεργαζόμαστε, δεύτερη στο θέατρο, και θεωρώ ότι είναι ένας πολύ αξιόλογος ηθοποιός. Οταν πέρυσι μιλήσαμε για το έργο, χωρίς να ξέρω την σύνθεση της ομάδας, σκέφτηκα ότι θα ήθελα να είμαι και εγώ μέρος της».

ΜΙΑ ΑΤΑΚΑ. «Υπάρχει μια ατάκα του Αμλετ που με γοητεύει. Λέει κάποια στιγμή, με αφορμή την εμφάνιση του φαντάσματος του πατέρα του, ότι πρέπει να πάρει εκδίκηση. Στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη ακούγεται: “Ο κόσμος διασαλεύτηκε – κατάρα που έπρεπε να γεννηθώ για να τον στερεώσω τώρα εγώ”. Νομίζω ότι πολλές φορές αυτή η φράση μπορεί να βρεθεί στα στόματα πιο πνευματικών ανθρώπων ή ικανών πολιτικών προκειμένου να δώσουν λύσεις ή να προπορευτούν ενός προβλήματος και να είναι αυτοί που θα καταφέρουν να το λύσουν και να φέρουν μια αποστολή εις πέρας».

INFO
«Αμλετ» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Ηρώων Πολυτεχνείου 32, τηλ. 210-4143.310). Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας. Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος. Παίζουν:  Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Θανάσης Δήμου, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Στέργιος Κοντακιώτης, Στέλιος Ξανθουδάκης, Χρήστος Σαπουντζής, Ιβάν Σβιτάιλο, Ελενα Τοπαλίδου, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Τζεφ Μαράουι. Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή στις 20.30, Σάββατο στις 18.00 & 21.00, Κυριακή στις 19.00.