Η πτώση των αστεριών

«Θα σε περιμένω, πάντα»: Ο όρος «μελόδραμα» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά τον 18ο αιώνα και αναφερόταν κυρίως στην τεχνική του συνδυασμού πρόζας με μικρά κομμάτια μουσικής συνοδείας (άλλωστε η ετυμολογική ερμηνεία της σύνθετης αυτής ελληνικής λέξης είναι ξεκάθαρη). Με τα χρόνια, βέβαια, αυτή η ερμηνεία επεκτάθηκε και στη συνέχεια περιορίστηκε, μέχρι που πήρε τη σημερινή της σημασία, πρώτα μέσα από εκλεκτά μυθιστορήματα και μετέπειτα, στον κινηματογράφο, ως αυτόνομο και εξαιρετικά λαοφιλές φιλμικό ιδίωμα, με το δικό του συντακτικό και τους δικούς του κανόνες. Ακόμη και σήμερα όμως δεν νοείται μελόδραμα χωρίς έντονη, δραματική μουσική υπόκρουση. Και ο Τζουζέπε Τορνατόρε έχει τουλάχιστον ένα μεγάλο ατού εδώ: η μουσική, κομψή όσο και αιθέρια, αποτελεί μία από τις πιο αξιοσημείωτες δουλειές που συνέθεσε ο σπουδαίος Ενιο Μορικόνε τελευταία.

Το παράδοξο είναι πως ο σκηνοθέτης, σε διάφορες συνεντεύξεις του, τονίζει πως δούλευε αυτό το σενάριο εδώ και 20 χρόνια. Παράδοξο γιατί το «Θα σε περιμένω, πάντα» είναι μια εξαιρετικά αμήχανη ταινία, με τον Τορνατόρε να κοντοστέκεται στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών του (Ολγα Κιριλένκο και Τζέρεμι Αϊρονς, έξοχοι και οι δύο), την ίδια στιγμή που η ερωτική τους ιστορία μοιάζει να βυθίζεται σε μια μονοσήμαντη μπαναλιτέ. Το στόρι έχει ως εξής: η Εϊμι, μια φοιτήτρια διδακτορικού, ρισκάρει επανειλημμένως τη ζωή της καθώς εργάζεται ως κασκαντέρ. Επηρεασμένη από συντριπτικές ενοχές για ένα τραγικό περιστατικό του παρελθόντος και χωρίς πραγματική αίσθηση κινδύνου, αρχίζει να συμφιλιώνεται με το παρελθόν, το παρόν και τις αντιξοότητες της ζωής μέσα από τη σχέση της με τον Εντ, έναν μεγαλύτερο σε ηλικία καθηγητή Αστροφυσικής.

Προσέξτε όμως: η σχέση αυτή θα παραμείνει αναλλοίωτη και μετά τον αιφνίδιο θάνατό του, καθώς ο τελευταίος έχει αφήσει πίσω του μια σειρά καταγεγραμμένων βίντεο και μηνυμάτων. Και στ’ αλήθεια είναι δύσκολο να μην αντιδράσεις βλέποντας τον Τζέρεμι Αϊρονς να ψυχαναλύει την Κιριλένκο… από τον τάφο, ενώ όλη αυτή η χαρακτηριστική ευγένεια της γραφής του Τορνατόρε έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με την εξωφρενική κεντρική ιδέα. Εν τέλει, ο ισχνός σεναριακός ιστός αποδεικνύεται τόσο φτωχός που μονάχα οι ενδιάμεσες κασκαντερικές σφήνες της ηρωίδας αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον μας για όσα διαδραματίζονται στη μεγάλη οθόνη. Εχουμε όμως ήδη στερηθεί το καθαρτήριο κλάμα ενός γνήσιου μελοδράματος. Κρίμα.      
(Βαθµοί: 4)