Κινέζικο βασανιστήριο

Κάποιοι στη Γαλλία (όπως ο Νταβίντ Ρεβό ντ’ Αλόν της «Monde») βλέπουν πλέον τη σχέση του Φρανσουά Ολάντ και του Εμανουέλ Μακρόν ως ένα «ατελείωτο κινέζικο βασανιστήριο, με τον καθένα τους να περιμένει από τον άλλο να πάρει την πρωτοβουλία και την ευθύνη ενός διαζυγίου», διστάζοντας ο μεν πρώτος λόγω των κεντρώων ψήφων που θεωρεί πως του φέρνει ο δεύτερος, ο μεν δεύτερος φοβούμενος τις κατηγορίες που θα δεχθεί για «προδοσία». Αλλοι (όπως ο Εμανουέλ Μπερετά στο «Point») βλέπουν πλέον τη σχέση ανάμεσα στον Μανουέλ Βαλς και στον Εμανουέλ Μακρόν ως «μονομαχία μέχρι θανάτου ανάμεσα σε δύο δελφίνους», έναν που παίζει το χαρτί του «νόμιμου δελφίνου», της αφοσίωσης, της θεσμικής λογικής (τον πρωθυπουργό) και έναν που λασκάρει ολοένα και περισσότερο τους κάβους, χωρίς ωστόσο να τους λύνει (τον υπουργό Οικονομίας). Και οι δύο θεωρούν τον Ολάντ «ήδη νεκρό», εκτιμούν πως στο τέλος, δεδομένης της χαμηλής δημοτικότητάς του και της δέσμευσής του πως αν δεν καταφέρει να μειώσει την ανεργία δεν θα διεκδικήσει δεύτερη θητεία, θα περιοριστεί σε μία πενταετία στο Ελιζέ. «Και αν ο Ολάντ δεν είναι νεκρός;» αναρωτιέται ο Μπερετά. Προς το παρόν, ο γάλλος πρόεδρος παίζει άμυνα, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να βγει στην επίθεση. Γιατί όσο η κυβέρνησή του είναι απασχολημένη με τα εσωτερικά της, η Μαρίν Λεπέν κάνει παιχνίδι μόνη της.