Ο,τι αγάπησε η Τσανακλίδου

Μπήκε στη σκηνή του Μικρού Θεάτρου της Αρχαίας Επιδαύρου χτυπώντας ρυθμικά ένα κουδουνάκι. Οι μουσικοί είχαν πάρει ήδη τις θέσεις τους κάνοντας την εισαγωγή της παράστασης με τους στίχους του Βασίλη Ρώτα και τη μελωδία του Μάνου Χατζιδάκι από τους «Ορνιθες» του Κάρολου Κουν (1964). «Αν κανείς σας ω θεατές μας/ θέλει εδώ κι εμπρός να ζει/ με τα όρνια κότα – πίτα/ κατευθείαν εδώ να ‘ρθει». Η Τάνια Τσανακλίδου σε λίγα λεπτά άρχισε να αφηγείται ιστορίες από μνήμης. Υπό τον τίτλο «Μείναν τα τραγούδια μόνο» συνταιριάστηκαν 28 κομμάτια – όσα ήταν στο πρόγραμμα της παράστασης αλλά και εκείνο που έκανε δώρο στους θεατές. Κυρίως χώρεσαν τραγούδια που της έδειξαν άλλους δρόμους για να περπατήσει. Οπως είπε μόλις ολοκλήρωσε την ερμηνεία της στο «Ω, καλή μου ξανθιά» (πάλι από τους «Ορνιθες»): «Αυτή δεν είναι μια ακαδημαϊκή δουλειά. Δεν έχουμε καμία διάθεση να αναφερθούμε στην ιστορία του θεάτρου. Θα πούμε τραγούδια που με συγκίνησαν, που με μετακίνησαν και που με έφεραν εδώ μπροστά σας. Γι’ αυτό συγχωρέστε μου την έλλειψη αντικειμενικότητας».  

ΧΩΡΙΣ ΣΕΙΡΑ. Εμοιαζε εύθραυστη και ευάλωτη και δύσκολα πίστευες ότι αυτή η γυναίκα έχει μια πορεία μεγαλύτερη από πέντε δεκαετίες στη σκηνή: πότε ως τραγουδίστρια, πότε ως ηθοποιός. Στεκόταν όμως πάλι μπροστά στο μικρόφωνο, έκλεινε τα μάτια και συνέχιζε να τραγουδάει βουτώντας στο σύμπαν των δημιουργών που έγραψαν τραγούδια για τις αγαπημένες της παραστάσεις. Η παρουσίασή τους δεν ήταν γραμμική, δεν ακολούθησε κάποια χρονολογική σειρά. Και έτσι από το «Η κρουαζιέρα του διαδρόμου» (Σταμάτης Κραουνάκης – Λίνα Νικολακοπούλου, 1992) πήγε πίσω στο «Πάρτι» και «Το πουλί» («Οδός Ονείρων», 1962) του «αιώνια αγαπημένου» της Μάνου Χατζιδάκι, τονίζοντας ότι του οφείλει πολλά γι’ αυτό που έγινε! Απολάμβανε κάθε στιγμή της βραδιάς και κυρίως όταν οι συνεργάτες της στέκονταν μπροστά στα μικρόφωνα. Δεν πήρε τα μάτια της από πάνω του όταν ο Παναγιώτης Τσεβάς είπε με τον δικό του τρόπο το «Μανούλα μου» του Μάνου Χατζιδάκι ή όταν ο Γιάννης Παπαζαχαριάκης άφησε την κλασική του κιθάρα και έπαιξε τρομπέτα στο «Αντίο δρόμοι του Βερολίνου» (Γιάννης Σπανός, Μάνος Ελευθερίου, από την παράσταση «Μπεντ», 1980). Ιδιαίτερη στιγμή ήταν όταν ερμήνευσε το τραγούδι από την «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου «Ας πάν’ να δουν τα μάτια μου», μια παράσταση που όπως είπε «με έχει χαράξει βαθιά. Την είδα τρεις φορές». Οι νότες από τη μελωδία «Χάρτινο το φεγγαράκι» έκανε τους θεατές να αρχίσουν να ψάχνουν στο πρόγραμμα που κρατούσαν. Ηταν όμως το δώρο της βραδιάς, το τραγούδι – έκπληξη. Και ήταν σαν να αντιστάθμιζε την άρνησή της να ερμηνεύσει το «Μαμά, γερνάω». Η Τάνια Τσανακλίδου εξήγησε ότι η βραδιά θα είχε μόνο τραγούδια από παραστάσεις που αγάπησε. Και αυτές δεν ήταν καθόλου λίγες.