Να μάθεις το «τέλος», Δημητράκη

Πριν από περίπου 80 χρόνια ποιος νοιαζόταν για τον αθλητισμό ή για το ποδόσφαιρο; Στην Ελλάδα, τουλάχιστον, ουδείς! Η δεκαετία του ’30 έφθινε δραματικά. Η μια δικτατορία διαδεχόταν την άλλη. Πολιτική αστάθεια και πείνα. Το Μουντιάλ μετρούσε δύο διοργανώσεις, οι Ολυμπιακοί Αγώνες σε παιδική ηλικία (εννιά διοργανώσεις) και η Ελλάδα μετρούσε πληγές παντού. Τότε, λοιπόν, ο λογοτέχνης Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης) αναρωτήθηκε: «Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;», αρχίζοντας μια σκυταλοδρομία απόψεων των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής. Αλλος είπε η «μοναξιά», ο «δημοτικισμός», η «χίμαιρα», το «φως», η «ουσία», η «θάλασσα», η «καλημέρα» και και. Ακρη δεν βγήκε.

Ποιος θα νοιαζόταν σήμερα, στους στεγνούς και σκονισμένους καιρούς μας, για την «ωραιοτέρα λέξιν» της ελληνικής γλώσσας; Ουδείς, σίγουρα! Στις μέρες μας οι λέξεις των λογοτεχνών έχουν βάρος εντόμου και ενοχλούν τα αφτιά των εξ αντανακλάσεως ακουόντων, ωσάν έντομα επίσης. Σήμερα γοητεύουν οι ποδοσφαιριστές. Η σαγηνευτική αμάθειά τους, η αδειανή θολή ματιά τους, η καταγέλαστη ρητορεία τους, η γεμάτη – ξέχειλη τσέπη τους και η απύθμενη ματαιοδοξία τους έχουν γίνει τα όνειρα των γονιών για τα παιδιά τους: «Ρονάλντο να γίνεις! Να χορτάσεις ψωμί (κι εσύ κι εμείς)»…

Κι έχουν γεμίσει οι ακαδημίες ποδοσφαιριστών με επίδοξους «Ρονάλντους», με «Μέσηδες», με «Πελέδες», σαν εκείνο τον παλιό Πελέ, τον μαύρο, τον Βραζιλιάνο, όχι τον νεόκοπο τον Ιταλό με την μπριγιαντίνη στο μαλλί που ακόμη ψάχνει να δει πώς αποκλείστηκε η Ιταλία.

Και οι αμαθείς πολλαπλασιάζονται και οι πολύχρωμοι αδειανοί τενεκέδες θορυβούν, προσπαθώντας απεγνωσμένα να δηλώσουν την παρουσία τους, και οι τσέπες των περισσοτέρων μένουν αδειανές σαν τα μυαλά τους.

Αν όμως φρόντιζαν να ακούσουν και να εμπεδώσουν την «βαρυτέραν λέξιν της ελληνικής γλώσσης», θα είχαν πορεία διαφορετική. Σήμερα, λοιπόν, αν κάποιος «Πέτρος Χάρης» αναζητούσε μια λέξη που να περικλείει τα πάντα, ο ταπεινός υπογράφων θα κατέθετε τη λέξη «τέλος»!

Το «τέλος» είναι η λέξη-σταθμός. Δεν έχει μέλλον, δεν έχει αρχή! Ο,τι και να κάνεις, όσο «Ρονάλντο», όσο «Πελέ», όσο «Μαραντόνα» κι αν γίνεις, σε κάποια στροφή του δρόμου σε περιμένει το τέλος να σου σφίξει το χέρι σαν συλλυπητήρια χειραψία. Το τέλος ήρθε για τους Ισπανούς αφού γεύτηκαν δύο Ευρωπαϊκά Κύπελλα και ένα Μουντιάλ. Το τέλος χτύπησε την πόρτα των Αργεντινών μετά το 1986, όταν ο Μαραντόνα τούς δίδαξε πώς να «αρχίζουν». Το τέλος ήρθε για την Εθνική Ελλάδας όταν κάποιοι πίστεψαν πως και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο θα μπορούσε να το πάρει. Το τέλος χτύπησε τους Ισλανδούς σαν κύμα του Ατλαντικού την ώρα που άνοιγαν πανιά ακόμα και για  τελικό. Κι όλοι αυτοί μπορεί να ξαναβρούν (και θα την ξαναβρούν) την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Για τις ομάδες λέμε, όχι για τους παίκτες τους. Γιατί για τους παίκτες τους, σαν συναντήσουν το τέλος, αρχή ξανά δεν έχει. Κι έτσι ο Μαραντόνα περιφέρει τη φουσκωμένη κοιλιά του, ο Πελέ την ξεπουλημένη ιστορία του, ο Κασίγιας θα διηγείται τις αποκρούσεις του, ο Ιμπραΐμοβιτς τις αποτυχίες του και ο Δημητράκης που ήθελε να γίνει «Ρονάλντο» θα τρώει τη σύνταξη του πατέρα του και θα σιχτιρίζει τα κυκλώματα που τον άφησαν στάσιμο στη ζωή και στη γνώση!

Εχει φάση
Μουρίνιο: Μίλησε στους παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ φροντίζοντας να ακούσουν τη λέξη «εγώ» περισσότερες από 90 φορές. Κατάλαβαν!
Νότια Αφρική: Η Δικαιοσύνη βλέπει, τουλάχιστον Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ισπανία: Η Δικαιοσύνη δεν βλέπει, τουλάχιστον Μπαρτσελόνα.
ΕΠΟ: Η Ελλάδα που δεν θέλουμε να ξέρουμε, αλλά υπάρχει και μας πονάει!
Ρονάλντο: Ο Αλκιβιάδης του ποδοσφαίρου: προκαλεί τόση απέχθεια όσο και θαυμασμό.
Σάντος: Ο επίμονος προπονητής.
Εθνική Μπάσκετ: Επίσημη (πρώην) αγαπημένη.
Καλοκαίρι: Φθινοπωρινές τσέπες.
Ρίο: Αλλοθι για το «μένουμε σπίτι».
Μπολτ: Αλλοθι για το «βλέπουμε ξημέρωμα Ολυμπιακούς Αγώνες».
Φθινόπωρο: Ουφ, ξεκούραση!

Λεξικό
Διηνεκές
Αυτό που διαρκεί επ’ άπειρον, 
χωρίς να διακόπτεται
Οσο τα χρόνια περνούν τόσο λάμπει περισσότερο εκείνο το Κύπελλο του 2004. Το έχουν καταλάβει και οι πλέον δύσπιστοι πια πως εκείνη η Ελλάδα, η «άλλη» Ελλάδα, ήταν και παραμένει μοναδική. Φέτος, κάτι η συμπαθητική προσπάθεια της Ισλανδίας, κάτι η βουτιά στα βαθιά της Ουαλίας, θύμισαν τον άθλο της ομάδας του Ρεχάγκελ· τον θύμισαν απλώς και μόνο και μέχρις ενός σημείου. Μετά σιωπή και απογοήτευση. Γιατί είχε ψυχή η Ελλάδα τότε, είχε πάθος, είχε συμφωνήσει με τον δικό της θεό, είχε εκείνη τη φόρα που παίρνεις για να βγάλεις τον ανήφορο και δεν σταματάς, είχε ερωτική σχέση με την τύχη και τέλος είχε ό,τι έλειπε από όλους που ήθελαν να της μοιάσουν: ήταν Ελλάδα. Μια χώρα που όλα τα μπορεί κι όλα μόλις τα κατακτήσει τα καταστρέφει. Μετά την κορυφή της Ευρώπης γκρεμός, μετά τα χρυσά στους Ολυμπιακούς Αγώνες διασυρμός, μετά τη χλιδή Μνημόνια, μετά τη Δεξιά δεξιόστροφη Αριστερά, μετά το Οχι Ναι και μετά τις λεωφόρους σε αδιέξοδα. Ενα μονάχα παραμένει αναλλοίωτο κι απαράλλαχτο: το φως! Αυτό το φως που πυρακτώνει τον νου και οδηγεί σε επαναστάσεις και κορυφές απάτητες. Πάλι με χρόνους με καιρούς…