Ντεμπούτο στην Επίδαυρο

Στα 25 της χρόνια θα φωνάξει μέσα στην ορχήστρα της Επιδαύρου ότι «δεν γεννήθηκε για να μισεί μαζί με τους άλλους, αλλά για να αγαπά», ολοκληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο μια τελετή μύησης που ξεκίνησε στα χρόνια του Λυκείου, όταν για πρώτη φορά διάβασε τον στίχο της «Αντιγόνης». Ο,τι ξεκίνησε ως μαθητική ανακάλυψη θα ολοκληρωθεί στις 15 και 16 Ιουλίου ως επαγγελματική κατάκτηση: η Αναστασία-Ραφαέλα Κονίδη θα εισέλθει στο αργολικό θέατρο εκτεθειμένη στο μέτρο σύγκρισης του αρχαίου δράματος, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Στάθη Λιβαθινού (και αφού έχει ήδη πάρει το βάπτισμα του πυρός στο θέατρο των Δελφών την περασμένη Πέμπτη). 
Στην περίπτωσή της ο ρεαλισμός των συμπτώσεων συναντάει την ποιητικότητα της σκηνής. Είναι η φοιτήτρια της Νομικής – την οποία δεν έχει ολοκληρώσει – που υπερασπίζεται ως Αντιγόνη τους «άγραφους κι ασφαλείς» κανόνες του εθιμικού δικαίου. Είναι η πρώην φοιτήτρια του Δημήτρη Λιγνάδη που στέκεται πλέον απέναντί του ως αυτόφωτη παρτενέρ. Είναι – έστω και χωρίς να το πολυδιαφημίζει – η εκπρόσωπος μιας από τις τρεις γενιές που συναντιούνται στην «Αντιγόνη» του 2016 – μαζί της η Δήμητρα Βλαγκοπούλου στον ρόλο της Ισμήνης και ο Βασίλης Μαγουλιώτης ως Αίμονας. Για τους βετεράνους που την περιστοιχίζουν, όπως η Μπέτυ Αρβανίτη στον ρόλο του Τειρεσία, ο Κώστας Καστανάς και η Μαρία Σκούντζου (Αίμονας και Αντιγόνη του Εθνικού το 1984), «το μικροκαμωμένο πλάσμα κρύβει μια τεράστια δύναμη, ερμηνευτική και ψυχική». Αυτή θα είναι το αντίβαρο στον σωματότυπό της και στην «άγραφη κατάρα» του χώρου που μπορεί να καταπιεί ακόμη και ερμηνευτικούς ογκόλιθους.
Στις αφηγήσεις αυτού του τύπου το πορτρέτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία περιλαμβάνει μία τουλάχιστον «λοξή» παράσταση στο νηπιαγωγείο. Εντάξει, και η διαδρομή της Κονίδη περιέχει μία τέτοια: λεγόταν «Αχ, γιατί να είμαι γάτα;», η ίδια έπαιζε τη γάτα και στο τέλος του έργου κρατούσε μια αλατιέρα που ξεβιδωνόταν. Κατά τ’ άλλα, συναισθηματικά μοιράζεται ανάμεσα στη Βούλα, όπου μεγάλωσε ώς τα 16 της, και στο Ψυχικό, όπου φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών. Η κόρη γιατρών που έπαιζε μανιωδώς με Lego, ξεκίνησε βιολί στα πέντε, σταμάτησε στα 15 και το συνέχισε στα 20, χτύπησε την πόρτα της Δραματικής του Εθνικού και άφησε πίσω μισάνοιχτη εκείνη της Νομικής («αν και το έχω παλέψει, δεν έχω τελειώσει ακόμη τις σπουδές»). 

Η εγγραφή στα 19 της στη Δραματική Σχολή την οδηγεί στις αίθουσες όπου διδάσκουν ο Λιγνάδης, η Μαρία Κεχαγιόγλου, ο Ακύλλας Καραζήσης κ.ά. Ο τελευταίος θα καθοδηγήσει την ίδια και άλλους 13 συμφοιτητές της στην «Πενθεσίλεια» του Χάινριχ φον Κλάιστ, την πτυχιακή τους παράσταση, που τελικά θα ανεβεί και στο Bios. Το 2013 ακολουθεί η πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση στο σανίδι. Είναι η νεαρή Λενιώ στη «Γειτονιά των αγγέλων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, όπου καταφέρνει να γίνει word of mouth με την κατακτημένη γλώσσα του σώματός της. Μετά τη συμμετοχή της στη «Δυτική αποβάθρα» του Κολτές σε σκηνοθεσία Λουντοβίκ Λαγκάρντ, ο Ακύλλας Καραζήσης θα την προσκαλέσει ξανά στο Εθνικό στα τέλη του 2014 για την παράσταση «Συγχώρεσέ με», που βασίζεται στο ομότιτλο έργο των αδελφών Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη. Η Κονίδη υποδύεται εκεί το «13χρονο αγόρι», έναν από τους οκτώ φαινομενικά άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους που συναντιούνται σε έναν σταθμό μετεπιβίβασης. Στον επόμενο σταθμό, πάντως, τον «Βυσσινόκηπο» του Νίκου Καραθάνου, η νεαρή ηθοποιός διαφεύγει από το κοινό επειδή φοράει τη μάσκα του Μίκι Μάους. Ο βουβός ρόλος μοιάζει να ενισχύει τον συμβολικό δεσμό της με τους εσωτερικούς μηχανισμούς του θεάτρου και την οδηγεί σε δύο απαιτητικές παραγωγές. Στο «Πανηγύρι» του Δημήτρη Κεχαΐδη – συγγραφέα από τους πιο αγαπημένους στην αισθηματική της αγωγή – υποδύεται το Χνούδι, σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου. Κατά κάποιον τρόπο, είναι ένας κόντρα ρόλος που της ταιριάζει ηλικιακά: ένα κοριτσάκι δεκατεσσάρων χρονών που ζει στη δεκαετία του 1960 με τον παπλωματά πατέρα του και τη μητέρα του που πουλάει καρπούζια στον θεσσαλικό κάμπο κάτω από μια τέντα. Η αρχή της πραγματικότητας – δηλαδή ο φόβος – εισβάλλει στη ζωή της όταν η μητέρα της αποφασίζει να την παντρέψει με έναν άντρα 36 χρονών. 
Πριν ντεμπουτάρει στην πραγματικότητα του αρχαίου δράματος, έχει ντεμπουτάρει στον Σαίξπηρ – έστω και με δύο ρολάκια, κατά τη θεατρική αργκό. Στον «Ριχάρδο Γ’» του Γιάννη Χουβαρδά υποδύεται τον νεαρό υπηρέτη και τον νεαρό Γιορκ, αλλά και πάλι κατορθώνει να κερδίσει credits δίπλα στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τη Θέμιδα Μπαζάκα και – ανκόρ! – τον καθηγητή της Δημήτρη Λιγνάδη, τον οποίο σε λίγες ημέρες θα αντιμετωπίσει επί ίσοις όροις γύρω από τη θυμέλη της Επιδαύρου. Ποια είναι η εικόνα της Αντιγόνης για την ίδια, ύστερα από τόσες πρόβες (στις οποίες παρεμπιπτόντως έφτανε πρώτη κι έφευγε τελευταία, μαζί με τη Βλαγκοπούλου); «Η Αντιγόνη είναι ένα λουλούδι που φυτρώνει ανάποδα. Ο ανθός του μεγαλώνει μες στο χώμα και οι ρίζες του απλώνονται προς τον ουρανό». Απέναντι στον Κρέοντα – Λιγνάδη ποιος στίχος τής έρχεται πρώτος από εκείνα τα μαθήματα ελληνικής ποίησης με τον πρώην καθηγητή; «Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε… Τάχυνε την αστραπή. Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι». Από τον «Μικρό Ναυτίλο». Του Οδυσσέα Ελύτη.