ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ

Ηταν πριν από έναν χρόνο σαν σήμερα. Μια Ελλάδα αποσβολωμένη από το αδιέξοδο της διαπραγμάτευσης, τη διαδοχή των πολιτικών γεγονότων και το κλείσιμο των τραπεζών προσερχόταν στις κάλπες ενός δημοψηφίσματος που προκηρύχθηκε με ορίζοντα μιας εβδομάδας. Παγώνοντας την Ευρώπη, οι Ελληνες ψήφισαν Οχι σε ποσοστό πάνω από 60% – δηλαδή που να μην επιδέχεται αμφισβήτηση. Και στη συνέχεια ακολούθησαν όσα ακολούθησαν.

Με τον Πρωθυπουργό και τους μισούς υπουργούς στην Κίνα – που είναι πέντε ώρες μπροστά – η κυβέρνηση βρίσκεται σε τζετ λαγκ. Τζετ λαγκ όχι μόνο λόγω μεγάλης διαφοράς ώρας αλλά και μεγάλης διαφοράς στην πολιτική. Φαίνεται επ’ εσχάτοις από τη μεγάλη κυβερνητική στροφή στο θέμα του ΟΛΠ – που περνάει, παρά τα φωνήεντα του πειραιώτικου ΣΥΡΙΖΑ και τις ηχηρές αντιπαραθέσεις μεταξύ υπουργών και στελεχών, πανηγυρικά στην COSCO. Στροφή που δηλώνει προσήλωση στον πραγματισμό στα θέματα των ιδιωτικοποιήσεων. Οπως φάνηκε και με το βαρύ πακέτο μέτρων του Μαΐου που άνοιξε τον δρόμο για την αξιολόγηση και την εκταμίευση της δόσης. Οπως είχε γίνει – για να πάμε πίσω στο 2015 – με το Μνημόνιο ΙΙΙ, της ψήφισης του οποίου ηγήθηκε η συμπολίτευση.

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου υπάρχει για να θυμίζει πού οδηγούν στην πολιτική οι υπερβολές και η δημαγωγία. Οδηγούν στο χείλος του γκρεμού. Και για να υπενθυμίζει πως, αν η εξουσία δεν ασκείται με ρεαλισμό, μπορεί να φέρει ακόμη και την καταστροφή. Οχι μόνο για ένα κόμμα. Αλλά και για τη χώρα. Το πρόβλημα είναι ότι οι κυβερνώντες – και όχι μόνο λόγω της διαφοράς ώρας με την Κίνα – δεν φαίνεται να έχουν αφομοιώσει αυτή την αλήθεια συνολικά. Εξού και διολισθαίνουν σε πλείστα θέματα στην αυθαιρεσία και, δυστυχώς, τον αυταρχισμό. Η χώρα όμως δεν έχει περιθώρια για άλλον έναν χαμένο χρόνο. Οπως η κοινωνία συμβιβάστηκε με την κυβερνητική μεταστροφή από το Οχι στο Ναι, έτσι και η κυβέρνηση πρέπει να προσαρμοστεί σε μια λελογισμένη διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων.