Πρεμιέρα και για την Εναλλακτική

Με αργά χορογραφημένα βήματα ο Αρης Σερβετάλης μπήκε από την αριστερή είσοδο και κατευθύνθηκε προς το πιάνο. Σε λίγη ώρα θα γινόταν «ένα» μαζί του πότε πατώντας τα πλήκτρα με μανία ουρλιάζοντας, πότε ακροβατώντας, πότε έρποντας, πότε αγκαλιάζοντάς το. «Ο πιανίστας» του Γιάννη Χρήστου είχε ήδη ξεκινήσει και μαζί με το άλλο έργο του «Η κυρία με τη στρυχνίνη» έδωσαν το βάπτισμα του πυρός στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής το βράδυ του Σαββάτου – στο πλαίσιο του προγράμματος «Metamorphosis: το ΚΠΙΣΝ στον κόσμο». Η ανθρωπογεωγραφία της κατάμεστης αίθουσας στην οποία κυριαρχούσε η εγκατάσταση του εικαστικού Αλέξανδρου Ψυχούλη μαρτυρούσε ότι το πρώτο στοίχημα είχε κερδηθεί: παιδιά από 10 ετών μέχρι συνταξιούχοι που ενδεχομένως συνδύασαν την απογευματινή τους βόλτα με την παρουσία τους εκεί και κατάφεραν να βρουν καρτελάκια εισόδου.

«Ο πιανίστας» και «Η κυρία με τη στρυχνίνη» αποτελούσαν την πολλά υποσχόμενη εκκίνηση. Παραστάσεις-εμπειρίες που δείχνουν το μέλλον της Εναλλακτικής Σκηνής στη νέα Λυρική που διαμορφώνεται. Με τον Γιώργο Κουμεντάκη στο γενικό πρόσταγμα, οι παραστάσεις του Σαββάτου έμοιαζαν με ενεργοποίηση των θετικών ανθρώπων του πολιτισμού. Εξού και η σύμπραξη της νεοσύστατης Σκηνής με το σύνολο σύγχρονης μουσικής dissonArt και την Αθηναϊκή Συμφωνική Ορχήστρα Νέων (ΑΣΟΝ), υπό την καθοδήγηση του αρχιμουσικού Βλαδίμηρου Συμεωνίδη, αλλά και τους Αρη Σερβετάλη, Λενιώ Λιάτσου, Γκρέτα Παπά, Κώστα Κουτσολέλο, Αλέξη Ζερβάνο, Αρη Μπαλή, Λευτέρη Χαρέλλη.

Οι πέντε παραστάσεις (για σύνολο 1.250 θεατών) έμοιαζαν με επιστροφή στο ευοίωνο 2004, έστω και σε μικροκλίμακα. Ο Κουμεντάκης άλλωστε συμμετείχε σ’ εκείνη τη γιορτή (ενώ ο Δημήτρης Παπαϊωάννου βρισκόταν λίγα μέτρα πιο μακριά, στο Ξέφωτο, όπου έδινε συναυλία η Λόρι Αντερσον). Ακούσαμε και – κυρίως – είδαμε Γιάννη Χρήστου, λοιπόν. Ετσι όπως δύσκολα μπορεί κανείς να τον ανακαλύψει μέσω της ακρόασης δίσκων. Η πειραματική μουσική του, προϊόν ενός «εσωτερικού μονολόγου» όπου ο ρεαλισμός εναλλάσσεται με τα όνειρα και (εν προκειμένω) την ψυχολογία του Καρλ Γιουνγκ, ήταν μια εμπειρία που έδειχνε παράλληλα τις δυνατότητες της Εναλλακτικής Σκηνής. Κάτω από τη φάλαινα-εγκατάσταση του εικαστικού Αλέξανδρου Ψυχούλη, το μουσικό θέατρο του Χρήστου βρήκε τον κατάλληλο χώρο για να αποκαλυφθεί στο ακροατήριο του 2016.

Γιατί όμως επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα έργα; Οπως εξηγεί ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, σκηνοθέτης των δύο παραστάσεων: «Τα έργα αυτά του Γιάννη Χρήστου, αλλά και συνολικά η προσωπικότητα και το έργο του, αντιπροσωπεύουν για τον Γιώργο Κουμεντάκη και όλη την ομάδα της Εναλλακτικής ένα ιδεώδες, προς το οποίο θα θέλαμε να τείνει συνολικά το νέο αυτό καλλιτεχνικό μόρφωμα που θα έρθει να εμπλουτίσει την καλλιτεχνική ζωή της Αθήνας. Ο διάλογος μεταξύ των τεχνών, η πνευματικότητα των έργων αυτών, ο ανεπιτήδευτος πειραματικός χαρακτήρας τους είναι στοιχεία τα οποία ευελπιστούμε να συναντήσει κανείς και στις παραγωγές της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ».