Plan Zero

Η κυβέρνηση διά των αρμοδίων υπουργών και εκπροσώπων της διαχειρίζεται ήδη με όρους επικοινωνιακής πολιτικής (και μόνο) τις αλλαγές στα εργασιακά και τα άλλα προαπαιτούμενα της επόμενης αξιολόγησης του φθινοπώρου.

Με δηλώσεις του τύπου «το ΔΝΤ θέλει αίμα στα εργασιακά», ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κατρούγκαλος έχει αρχίσει να στήνει το ντεκόρ στο οποίο σκοπεύει να κινηθεί η κυβέρνηση είτε φορώντας αρχικά το προσωπείο του προστάτη των εργασιακών δικαιωμάτων είτε στο τέλος εκείνο του θύματος των «δυνάμεων του κακού». Στο ίδιο σκηνικό προορίζεται να αξιοποιηθεί και το πόρισμα της Επιτροπής των εμπειρογνωμόνων η οποία έχει αναλάβει να καταγράψει τις «βέλτιστες πρακτικές» στην ευρωπαϊκή αγορά εργασίας ως οδηγό για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στη χώρα μας. Πληροφορίες της στήλης αναφέρουν ότι το πόρισμα της Επιτροπής θα είναι μία «άνοστη σούπα». Θα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν βέλτιστες πρακτικές, ότι η κάθε χώρα ακολουθεί τα δικά της πρότυπα ανάλογα με τις ιδιαιτερότητές της.

Ούτε τα μέλη της Επιτροπής, η οποία αποτελείται κυρίως από ξένους εμπειρογνώμονες, θα συμφωνούν μεταξύ τους σε μια ενιαία πρόταση για τις αλλαγές στη χώρα μας. Οπότε, ούτε καν με υποψία σχεδίου για τα εργασιακά δεν θα μοιάζει το περίφημο πόρισμα της Επιτροπής σοφών, για την οποία τόσο πολύ είχε επιμείνει η κυβέρνηση και με δική της πρωτοβουλία συμπεριλήφθηκε ως προαπαιτούμενο στο 3ο Μνημόνιο.

Πιθανόν αυτή η ασάφεια να εξυπηρετεί τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς στη μάχη χαρακωμάτων με το ΔΝΤ, το οποίο ζητά μετ’ επιτάσεως την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων ενώ ασκεί πιέσεις για νέα μείωση (αμέσως ή εμμέσως) του κατώτατου μισθού. Για άλλη μια φορά όμως η χώρα κατεβαίνει σε μια μάχη χωρίς δικό της σχέδιο και με μοναδικό οδηγό τον τακτικισμό. Σε μια κρίσιμη περίοδο στην οποία η ανάγκη εκσυγχρονισμού  ολόκληρων κλάδων της ελληνικής οικονομίας επιβάλλει ευέλικτες, αποτελεσματικές προσαρμογές και συμφωνίες και στο εργασιακό μέτωπο, το μόνο σχέδιο στο τραπέζι θα είναι αυτό του ΔΝΤ. Και μάλιστα, σε ένα περιβάλλον διαπραγμάτευσης που προμηνύεται δυσμενέστερο για τη χώρα μας μετά το Brexit και τον φόβο περαιτέρω ενίσχυσης των ευρωσκεπτικιστών.

Κάπως έτσι χάθηκε και το παιχνίδι της πρώτης αξιολόγησης. Υπό την πίεση των δανειστών για μέτρα ύψους 3% του ΑΕΠ στο δημοσιονομικό μέτωπο, η κυβέρνηση χωρίς κανένα σχέδιο για την επόμενη μέρα εξαπέλυσε μια πρωτοφανή φοροεπίθεση στα εισοδήματα και στις επιχειρήσεις. Σήμερα, το πρόγραμμα αυτό αποδομείται από όλες τις πλευρές. Το ΔΝΤ διακηρύττει σε όλους τους τόνους ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει και οι Ευρωπαίοι καρφώνουν την κυβέρνηση ότι είναι δική της απόφαση η λανθασμένη συνταγή της υπερφορολόγησης.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, όπως δείχνει η νέα πραγματικότητα του Brexit, που επιφυλάσσει εκπλήξεις και ανατροπές στο μεταπολεμικό οικοδόμημα της Ευρώπης και αλλαγές στην ισορροπία δυνάμεων και συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή, η Ελλάδα εξακολουθεί να πορεύεται χωρίς εθνικό σχέδιο. Αγκαλιά με τον κίνδυνο να πνιγεί από τα μεγάλα κύματα των αναταράξεων που έρχονται.