Πρόλογος

Οταν ξέρεις πού πας, καταλήγεις ακριβώς εκεί που θέλεις. Κάπως έτσι, με σίγουρα πατήματα, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ πέρασε ένα συμβολικό διήμερο στην Αθήνα. Συνέπεσε με την πολυαναμενόμενη εκταμίευση της δόσης, αλλά έπεσε και πάνω στην επέτειο από τις ημέρες του Ιουνίου του 2015 που η διαπραγμάτευση οδηγήθηκε σε αδιέξοδο και προέκυψε το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Τώρα, ένα άλλο δημοψήφισμα, στη Βρετανία, σκιάζει την ΕΕ και ο πρόεδρος της Κομισιόν πέρασε τα αναγκαία μηνύματα. Επέλεξε, άλλωστε, διεθνή μέσα, τη γερμανική «FAZ» και το Euronews, για τις συνεντεύξεις του, ενώ τα μηνύματά του προς την Ελλάδα, τους πολιτικούς και την κοινή γνώμη τα κράτησε για να τα εκπέμψει από εδώ.

Χορογραφημένο στο λεπτό, το 48ωρο τα είχε όλα: ατυπη παρουσία τη Δευτέρα, για να γίνουν οι συναντήσεις με την αντιπολίτευση χωρίς να παραβιαστεί το πρωτόκολλο. Η επαφή με τον Αντώνη Σαμαρά πρέπει να προσεχθεί. Ο Γιούνκερ δεν ξεχνάει ότι ήταν ένας από τους δύο πρωθυπουργούς του ΕΛΚ που τον πρότειναν και τον στήριξαν. Το τετ α τετ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν διαρκείας και η κουβέντα ουσιαστική. Βγήκε στον αέρα την Τρίτη, κατόπιν συμφωνίας, για να μην προηγηθεί των επίσημων συναντήσεων. Στους Παυλόπουλο και Τσίπρα ο πρόεδρος της Κομισιόν εξέφρασε τη θερμή του στήριξη. Σε λογική ξέρω από πού έρχεστε αλλά και πού πρέπει να πάτε. Είμαι εδώ για να σας συνδράμω και πάλι – ενόψει της πολύ δύσκολης αξιολόγησης του φθινοπώρου. Αλλά μη νομίζετε ότι όσα έγιναν πέρυσι έγιναν για να σωθεί η Ευρώπη – έγιναν για σας, για τα παιδιά και τα εγγόνια σας.

Μετρημένη και η τοποθέτηση Γιούνκερ στον ΣΕΒ, ενώπιον του συνόλου της εγχώριας άρχουσας τάξης. Θεωρώντας εαυτόν ως τον ευρωπαίο πολιτικό που ξέρει καλύτερα τους Ελληνες, ο πρόεδρος της Κομισιόν έκανε μια ομιλία πολλών μηνυμάτων και αποχρώσεων για εσωτερική κατανάλωση. Η λογική της: οι βολεμένοι του ελληνικού κατεστημένου θα πρέπει να ξεβολευτούν – δηλαδή να αποδεχθούν ότι πλείστες πρακτικές ανήκουν στο παρελθόν – για να μπορέσει η χώρα να προχωρήσει. Και να μπουν στο καλούπι μιας μοντέρνας ελίτ ευρωπαϊκής χώρας που επενδύει, δεν φοροδιαφεύγει και τηρεί το ρυθμιστικό πλαίσιο του ανταγωνισμού ώστε να έρθει η ανάπτυξη. Τα είπε και αμαρτίαν ουκ έχει.