Κι ένα βράδυ η ώσμωση σταμάτησε

Ο κύριος Κ. δεν είχε ανάγκη να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. «Μπορώ να πεινάσω οπουδήποτε» έλεγε. Μια μέρα, όμως, πέρασε από μια μεγάλη πόλη κατακτημένη από τον εχθρό του τόπου όπου ζούσε. Εκεί, τον σταμάτησε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Ο κύριος Κ. κατέβηκε και τότε συνειδητοποίησε πως είχε οργιστεί με τον άνθρωπο εκείνο, και μάλιστα όχι μόνο με τον άνθρωπο αλλά κυρίως με τη χώρα του ανθρώπου, τόσο πολύ που ευχήθηκε την εξαφάνισή της από προσώπου γης. «Μα πώς έγινα διαμιάς εθνικιστής;» αναρωτήθηκε ο κύριος Κ. «Φταίει ο εθνικιστής που βρέθηκε μπροστά μου. Να γιατί πρέπει να εκλείψει η ανοησία: γιατί κάνει ανόητο όποιον βρεθεί μπροστά της».

Το πιο πάνω κείμενο ανήκει στον Μπέρτολντ Μπρεχτ. Το πιο κάτω κείμενο ανήκει στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Οι Αλβανοί ήρθαν στην Ελλάδα αναζητώντας ένα κομμάτι ψωμί για τις οικογένειές τους πριν από αρκετά χρόνια· εγκατέλειψαν εστίες δίχως σκέπη και χωριά χωρίς εκκλησίες. Οι Αλβανοί γρήγορα αφομοιώθηκαν από την ελληνική κοινωνία. Ιδροκόπησαν, μόχθησαν, έσκαψαν, έχτισαν, έβαψαν, σοβάντισαν, φύτεψαν, καθάρισαν σπίτια, καθάρισαν δρόμους, «καθάρισαν» για όσους δεν τολμούσαν να «καθαρίσουν» κι όταν δεν είχαν άλλο τίποτα να κάνουν, άρχισαν να ανοίγουν επιχειρήσεις. Οι Αλβανοί έγιναν κάποιοι από εμάς. Κάποιοι Αλβανοί και καλύτεροι από εμάς. Η ώσμωση των δύο λαών προχωρούσε με ταχύτατους ρυθμούς, η λέξη με διάθεση υποτίμησης «Αλβανέ» έτεινε να εκλείψει από τα ελληνικά χείλη μέχρι το βράδυ της 4ης Σεπτεμβρίου του 2004.

Εκείνη τη φθινοπωρινή νύχτα, δυο μόλις μήνες μετά τη στέψη της Εθνικής Ελλάδας στην Πορτογαλία, η Εθνική Αλβανίας νίκησε την ομάδα του Ρεχάγκελ!

Οι εν Ελλάδι Αλβανοί βγήκαν στους δρόμους χειρονομώντας, οι ιθαγενείς δεν ανέχτηκαν τον ξεσηκωμό των «σκλάβων» και επιδόθηκαν σε ανελέητο κυνηγητό με μένος ανάλογο του Κράσσου προς τον Σπάρτακο. Οι δούλοι πρέπει να παραμένουν δούλοι!

Από τότε τίποτα δεν είναι ίδιο με τη συνύπαρξη Ελλήνων και Αλβανών. Το ποδόσφαιρο ήταν «ο εθνικιστής που βρέθηκε μπροστά» στον Ελληνα και τον Αλβανό. Το ποδόσφαιρο λειτούργησε ως αντιωσμωτικό. Το ποδόσφαιρο είναι το αντίδοτο στην παγκοσμιοποίηση. Το ποδόσφαιρο και το φαγητό!

Υποχρέωσε έναν Ελληνα να τρέφεται με fish and chips ή έναν Βρετανό με σουβλάκι ξέχειλο στο τζατζίκι. Σύγκρινε τα γλυκανάλατα λουκάνικα Φρανκφούρτης με τα λουκάνικα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας.

Η απόσταση που χωρίζει τους λαούς είναι τόση όση γευστική απόσταση έχουν ένα στέικ στρογκανόφ με ένα κιλό προβατίνα στο κάρβουνο, μια caesar salad με μια χωριάτικη, ένας άνοστος μπακαλιάρος ψητός στο Πόρτο με λίγα μπαρμπούνια στο τηγάνι του Κλέαρχου και μια γαλλική μπαγκέτα άσπρου ψωμιού με ένα κομμάτι λαδωμένου προζυμένιου καρβελιού ή μια μερίδα Sauerkraut (ξινολάχανο) με ένα πιάτο παντζάρια σκορδαλιά.

Οσο κι αν το προσπαθούν οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, θα έρθει ένα ματς Αγγλίας – Ρωσίας που θα τους χαστουκίσει, ένα ντέρμπι Τουρκίας – Ελλάδας που θα τους γρονθοκοπήσει κι ένα δείπνο παράταιρο που θα τους δείξει με την πιο έντονη γεύση πως οι λαοί δεν χειραγωγούνται. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος από το ποδόσφαιρο θα αρχίσει, να μου το θυμηθείτε! Ή από τις ταβέρνες!