Italian job

Δύο νέα ιταλικά εστιατόρια ξεχωρίζουν – όχι τόσο για το σπαγκέτι όσο για τα ευφάνταστα παιχνιδιάρικα πιάτα από συνηθισμένα υλικά

Ολα ξεκίνησαν με μια μανιταρόσουπα. Χειμερινό πιάτο, μου λέει ο σερβιτόρος. Τι με νοιάζει; Ηταν τόσο βελούδινη, τόσο αρωματική, τόσο ζωντανή, τόσο… μανιταρένια. Τόσο καλός πρόλογος για όσα θα ακολουθούσαν. Το Giacomo (Λεβίδου 18, Κηφισιά, τηλ. 210-8014.007) ξεκίνησε να σερβίρει στα βόρεια προάστια πριν από μερικούς μήνες και αρκετά πιάτα από το μενού του θυμίζουν το μιλανέζικο εστιατόριο Trussardi alla Scala. Οχι στις τιμές. Αυτές είναι αρκετά προσγειωμένες ακόμη και για Κηφισιά. Στις τεχνικές με τα απλά υλικά και τελικά στις γεύσεις και στα αρώματα.

Το πιο χαρακτηριστικό πιάτο του είδους είναι η μοτσαρέλα καπρέζε (15 ευρώ) με ζελέ ντομάτας και βασιλικό. Ενα τόσο άρτιο και γευστικό πιάτο που δεν χορταίνεις ούτε να το βλέπεις ούτε να το τρως. Ο σεφ Θάνος Κουλτούκης έχει δημιουργήσει ένα μενού με ροπή προς την ιταλική παράδοση, αλλά σε μοντέρνες εκδοχές. Οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις είναι εξαιρετικά επιτυχημένες.

Η σαλάτα που ανεβάζει ένα ολόκληρο μενού σε άλλο επίπεδο. Μοτσαρέλα καπρέζε με ζελέ ντομάτας και βασιλικό. Από τον σεφ Θάνο Κουλτούκη στο Giacomo στην Κηφισιά

Οπως η  καυτερή πίτσα Diavola (9 ευρώ) ήταν από τις καλύτερες και μεγαλύτερες του είδους που έχω δοκιμάσει: καυτερό αλλαντικό, υπόγλυκη σάλτσα, τραγανή ζύμη, άψογο ψήσιμο. Το ριζότο με κρόκο Κοζάνης και σος από ζωμό βοδινού (15 ευρώ) ήταν επίσης μεγάλη έκπληξη, αφού ο σεφ προτιμά και επιμένει να το κάνει α λα ιταλικά, παρά τις επιθυμίες κάποιων για ριζότο-λαπά. Δηλαδή αρκετά αλ ντέντε, γνήσιο, ακριβώς όπως το σερβίρουν στη Βόρεια Ιταλία. Αρκετά μοντέρνα, αλλά καθόλου επιτυχημένη ήταν η καρμπονάρα. Ομως αστοχίες συμβαίνουν και στα καλύτερα εστιατόρια. Εδώ κρατάμε χώρο για καταπληκτικά γλυκά!

Το δεύτερο υπέροχο ιταλικό ή γενικότερα λατινικό εστιατόριο που επισκέφτηκα είναι το Bella Vespa (Κύπρου 11, Γλυφάδα, τηλ. 210-8982.880). Οπως και το προηγούμενο, δεν παραμένει στο στερεότυπο πολλών επιλογών σε ζυμαρικά, αλλά σε πειραγμένες μα καθαρές γεύσεις. Το μενού με τα γιγαντιαία πιάτα τύπου Νέας Υόρκης υπογράφει ο σεφ Βαγγέλης Λεούσης, με σαφείς επιρροές από την πολυεθνική κουζίνα του Χρόνη Δαμαλά και το καταπληκτικό μέλωμα και καραμέλωμα των κρεάτων του Πάνου Γιακαλή.

Στο Bella Vespa το μενού ξεκίνησε με ένα υπέροχο, ζουμερό και αρωματικό καλαμάρι με κρέμα αβοκάντο, σαλάτα μάνγκο και μαρμελάδα τσίλι. Η λευκή πίτσα (Bianca) είχε την άψογη αναλογία τυριών για να την κάνουν τόσο αλμυρή όσο και γευστική και τραγανό και λεπτό ζυμάρι. Ενα από τα καλύτερα πιάτα του μακράν ήταν το ριζότο με παντζάρι και καπνιστό σκουμπρί, διότι συνδύαζε με τέλεια ισορροπία τη γλύκα από τη ρίζα που βγήκε από τη γη και την αλμύρα από τη θάλασσα. Τα δε κρέατά του είναι μαγικά.

Λουκούμι που πρέπει να φας με κλειστά μάτια, με εξαιρετικά συνοδευτικά, όπως mac and cheese και σπανάκι με γκοργκοντζόλα που σερβίρονται σε σίζλινγκ. Και εδώ η καρμπονάρα δεν ήταν αντάξια του υπόλοιπου μενού. Ελπίζω να βρει σύντομα τον δρόμο της…