Ωτοβλεψίες

Πληρωμένα κι αγύριστα;
Τον ατελείωτο έχουν οι οικονομικές «δυστοπίες» στον Πολιτισμό. Και τα κουίζ επίσης. Αυτή την εβδομάδα ένα ακόμη, για δυνατούς λύτες: Σε ποιον δημόσιο πολιτιστικό οργανισμό έχει επέμβει το ΣΔΟΕ για να ελέγξει πόσα εισιτήρια, της περιόδου 2006 – 2008, είχαν επιβαρυνθεί με ειδικό φόρο που ποτέ δεν αποδόθηκε από την τότε διεύθυνση;

«Εάν είναι οι μισοί μας άτιμοι και οι άλλοι κακοήθεις, ποιος είναι τίμιος;» Ελα ντε. Δεν είναι τσιτάτο από τη σημερινή Βουλή. Είναι ατάκα από το έργο του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή «Του Κουτρούλη ο γάμος», που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σουξέ, κυρίως στις κρατικές σκηνές. Μετά την επιτυχημένη παράσταση του 2012 στο Εθνικό, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, με τον Νίκο Καραθάνο, ανεβάστηκε πέρυσι – επί διεύθυνσης Γιάννη Βούρου – για πρώτη φορά από το ΚΘΒΕ με τον Τάσο Πεζιρκιανίδη στη Μονή Λαζαριστών (έκλεισε την πορεία του τον Μάρτιο του 2015 με sold-out τη μεγάλη αίθουσα των 600 θέσεων, για να ανεβαστεί η «Αγγέλα»), σε σκηνοθεσία – δραματουργική επεξεργασία Γιάννη Καλατζόπουλου, τις οποίες αξιοποιεί και μια νέα παράσταση, σε παραγωγή Νινέτας Λεμπέση, που θα ξεκινήσει την περιοδεία της από το Θέατρο Βράχων στις 27 Ιουνίου. Στον ρόλο του «ευτραφούς, ροδαλού κυριούλη», όπως τον χαρακτηρίζει, ήτοι του ράφτη από τη Σύρα Μανώλη Κουτρούλη ο Γιάννης Βούρος. Από τον οποίο η Ανθούσα (Τάνια Τρύπη, με «ειδικό βάρος επί σκηνής», κατά τον συμπρωταγωνιστή της) ζητάει, για να τον παντρευτεί, να γίνει υπουργός. Κι εκείνος με τη βοήθεια του υπηρέτη του αρχίζει να αγοράζει με ρουσφέτια υποστηρικτές με «πρόθεσιν ψήφου». Βρισκόμαστε στο 1843 όταν, όπως παρατηρεί ο Γιάννης Βούρος, «εξαπλώνεται η είδηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, με δανεικά λεφτά, δανεικούς νόμους, δανεικούς ηγέτες. Καρμπόν, δηλαδή, αυτό που ζούμε σήμερα. Αλλο αν ο Ραγκαβής το περνάει μέσα από τον έρωτα και τον γάμο του Κουτρούλη». Εκείνος διατηρεί τη χαρά ότι ύστερα από οκτώ χρόνια ξαναπαίζει κωμωδία που πιστεύει ότι είναι το είδος του κι ας δοκιμάζεται τελευταία στο δράμα. Ηταν δελεαστικό, προσθέτει, ότι αλλάζει ακόμη και την εικόνα του για να ενσαρκώσει τον «ροδοκόκκινο κυριούλη». Ετσι δεν κουβαλάει και μανιέρες. «Είναι ζαριά ότι είμαστε από τους λίγους που βγαίνουμε περιοδεία σε μια εποχή που η οικονομική δυσπραγία έχει γονατίσει όλη την Ελλάδα» λέει για την περιοδεία που θα φέρει μαζί του στο σανίδι τούς Κώστα Φλωκατούλα, Γιώργο Γιαννόπουλο, Αγγελο Μπούρα, Θοδωρή Αντωνιάδη (τραγουδάει και χορεύει), Λευτέρη Δημηρόπουλο, Δέσποινα Μπουγατιώτη, Θάλεια Χαραρά, Δανάη Αγγελάτου και τον Γιάννη Καλατζόπουλο και τα εύφορα τραγούδια που είχε παίξει σε παλιότερο «Κουτρούλη» ο Δημήτρης Λέκκας.

Σαίξπηρ και… κουράγιο. ΚΘΒΕ είπα και θυμήθηκα ότι 1η Ιουλίου αρχίζει ο «Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Δημητρίου Κορομηλά, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, με την πρωταγωνίστριά του και στην επικείμενη (από Ιανουάριο του 2017) «Νίκη» του Χρήστου Χωμενίδη Φιλαρέτη Κομνηνού και τον άδοντα Ταξιάρχη Χάνο, που θα ανοίξει για πρώτη φορά καλοκαίρι – με αιρκοντίσιον – το Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης. Θα είναι πρόγευση για την επόμενη σεζόν του ΚΘΒΕ, που ο διευθυντής του Γιάννης Αναστασάκης ελπίζει να το δει με αύξηση εισιτηρίων, όπως φέτος που έπιασε τις 170.000 έναντι 120.000 πέρυσι (αν και υπήρχαν μακράς διάρκειας απεργίες). Με τα έσοδα όχι αντίστοιχα αυξημένα καθώς οι τιμές των εισιτηρίων μειώθηκαν και πλέον οι 4.500 άνεργοι που είδαν παραστάσεις δεν πλήρωσαν αντίτιμο. Βέβαια μιλάμε για ένα θέατρο που ακόμη κουβαλάει στην πλάτη του σχεδόν 8 εκατ. ευρώ (ο Γιάννης Αναστασάκης δηλώνει ότι το κατέβασε στα 6,5 εκατ., βοηθούσης και της έκτακτης επιχορήγησης), πληρωμές 20.000 τον μήνα για τη 15ετή ρύθμιση των χρεωστούμενων στο ΙΚΑ και έξοδα 450.000 ευρώ τον μήνα, με εισπράξεις μόλις 150.000. Από την άλλη πλευρά, έβγαλε σε μπαζάρ παλιά προγράμματα του ΚΘΒΕ, ετοιμάζεται για έκθεση πολύτιμων κοστουμιών του στο Βασιλικό, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και στα Σφαγεία (επιμέλεια: Ιουλία Σαββίδη), με προοπτική μόνιμου χώρου έκθεσης και προσπαθεί απεγνωσμένα να πείσει το κωφεύον υπουργείο Πολιτισμού να περάσει το βαρίδι των χρεών στα ληξιπρόθεσμα του Δημοσίου. Για να υπάρχει το θέατρο…

«Αν είναι η μουσική τροφή του έρωτα, μη σταματάτε!» Κάπως έτσι θα αρχίζει η νέα εκδοχή της σαιξπηρικής «Δωδεκάτης νύχτας» κατά Νίκο Μαστοράκη (φωτογραφία), μιας και μιλάμε για το ΚΘΒΕ και τα πλάνα του. Σε μια εκδοχή ραμμένη στα πρότυπα της εποχής του Βάρδου: μόνο με άνδρες ηθοποιούς. Και όχι μόνο Σαίξπηρ. Αλλά και Μπρεχτ έχει το πρόγραμμα. Το «Μάνα κουράγιο» κατά Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, που θα σηματοδοτήσει και την επιστροφή της Λυδίας Φωτοπούλου στο ΚΘΒΕ. Θα την περιστοιχίζει νεανικός θίασος που θα εναλλάσσεται στους ρόλους (από 20 Ιανουαρίου) και θα ξεκινήσει πρόβες στις 12 Ιουλίου. Συν το «Ψύλλοι στα αφτιά» του Φεϊντό κατά Γιάννη Αναστασάκη, στην απόδοση του αξέχαστου Μίνου Βολανάκη, στη μνήμη του οποίου θα οργανωθεί και ειδική βραδιά (Νοέμβριος). Συν το άνοιγμα ξανά του φουαγέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (σε «πειραματική» σκηνή 80 θέσεων), από τον Οκτώβριο με την «Οικογενειακή γιορτή» κατά Γιάννη Παρασκευόπουλο.

Η ψυχή της Αντιγόνης
Ας πάμε πίσω, πολύ πίσω. Στον Ασκληπιό. Στις πρακτικές του οποίου ανάγεται η θεραπευτική καταγωγή της θεατρικής πράξης και αυτός θεωρείται ο λόγος ύπαρξης θεάτρων στους χώρους λατρείας του, στα Ασκληπιεία. Οπως της Επιδαύρου. Οπου θα βρεθεί στις 20 Ιουλίου η δραστήρια (από το 2007) Ψυχοθεραπευτική Ομάδα anima vita με την «Αντιγόνη» (φωτογραφία) του Σοφοκλή. Και με στόχο, όπως σε όλες τις θεατρικές δραστηριότητές της να καταδείξει τρόπους θεραπείας. Και η θεραπεία, όπως λένε, «έγκειται στο να αναδειχθεί πως «οι ρίζες του όποιου κακού» δεν βρίσκονται στη σημερινή πραγματικότητα αλλά σε χρόνο πρότερο», κάτι που γίνεται μέσα από την αναπαράσταση από τον «πάσχοντα» με τον σημερινό «ρόλο» του ενός γεγονότος που του συνέβη παλαιότερα. Και εδώ έρχεται η θεατρική ανάλυση να βοηθήσει. Στην περίπτωση της «Αντιγόνης» που οι anima vita θα παρουσιάσουν, πριν από το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, από 17 έως 21 Ιουνίου στο Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα, το παρελθόν είναι που μετράει και αναδεικνύεται ως μέσον για τη θεραπεία των πληγών του παρόντος. Το δικό τους παρελθόν μετράει εμφανίσεις στο αρχαίο θέατρο Ζέας, στα Σελήνια Σαλαμίνας, στο Συρί Λαυρίου, στην Επίδαυρο και δουλειές όπως «Οταν ο μύθος του σπηλαίου του Πλάτωνα συναπαντά το χωριό των ηλιθίων του Νιλ Σάιμον», τους «Ορνιθες» κ.ά.