Το σουξέ του Τέρνερ και η έκπληξη των «Κελτών»

Ενας τρόπος να υποθέσεις τι περίπου θα ακολουθούσε ήταν να εστιάσεις στο κοινό που το απόγευμα της περασμένης Κυριακής κατέφθανε στη Μαλακάσα: τουλάχιστον το πιο δροσερό και αισιόδοξο κομμάτι του βαριόταν να συζητάει για ό,τι δεν αφορούσε τους δύο γόηδες που θα έκλειναν τη βραδιά ως Last Shadow Puppets. Οχι ότι οι πιο κατσούφηδες και κυνικοί, οι ενδιαφερόμενοι για τα μεγάλα ονόματα της μικρής (ή τα μικρά της μεγάλης) σκηνής του φετινού Rockwave, αποθαρρύνονταν από τις φαινομενικά κυρίαρχες τάσεις. Μεταξύ άλλων, γιατί 21 χρόνια τώρα, το φεστιβάλ έχει αγαπηθεί με κάτι περισσότερο από τον τρόπο που αγαπιούνται όσα μέρη επισκέπτεται κανείς, αρχικά ελλείψει άλλων και κατόπιν λόγω ανεξίτηλων βιωμάτων. Το συναίσθημα ενεργοποιείται άμα τη αφίξει στο Terra Vibe, ειδικά αν την ίδια στιγμή παίζει μια δυνατή μπάντα στη σκηνή και αν από κάτω έχουν παραταχθεί φεστιβαλιστές τόσο με την επιθυμία της ανακάλυψης όσο και την ψυχραιμία της εμπειρίας, με πίρσινγκ και smartphone ανά χείρας ή, τώρα πια, με τυλιγμένα σάντουιτς και καροτσάκια για μωρά.

Δυνατή μπάντα στ’ αλήθεια οι Βρετανοί Subways, με το εύθυμο πανκ ροκ τους να γεμίζει τον χώρο ενώπιον της Terra Stage και τα σουξέ σαν το «Rock & Roll Queen» να αποδίδουν τα μέγιστα. Ισως φταίνε τα καλοζεσταμένα από τους Callas μηχανήματα, οι οποίοι είχαν διατρέξει, σύμφωνα με τους παρόντες, ολόκληρη σχεδόν την καθαρτικά μονοτονική δισκογραφία τους, ίσως φταίει και το πρώτο βύσμα που μπήκε δυνατά στους ενισχυτές από τους Whereswilder: παρά τον μεσημεριανό ήλιο, η νεοψυχεδέλειά τους φέρεται να άντεξε αυτό που ονομάζεται «βάρος της μεγάλης σκηνής». Εκείνο της μικρής το είχαν αναλάβει νωρίτερα οι Wish Upon a Star με το πολιτικοποιημένο και ταχύ ιδίωμά τους ή οι Despite Everything – δεμένοι και ταγμένοι σε έναν δρόμο προς κάποια πανκ κορύφωση, στην οποία πάντως προσέβλεπαν όλο και περισσότεροι καθώς ανηφόριζαν προς τη Vibe Stage, συναντιούνταν με γνωστούς, χαιρετιούνταν με τη θέρμη που μόνο οι συναντήσεις στις συναυλίες έχουν, ή έπαιρναν θέση για όσα θα ακολουθούσαν. Ποια ήταν αυτά; Αυτή τη φορά το υποψιαζόσουν από τις δύο μπάντες που εκπροσωπούνταν με τα περισσότερα τισέρτ.

ΝΟΡΒΗΓΙΚΟ ΠΑΝΚ. Η πρώτη ήταν οι Turbonegro. Αγαπημένοι τόσο ώστε το λάβαρο του fun club τους να ανεμίζει περήφανα από νωρίς, οι Νορβηγοί με τα τατουάζ τους, τα πέτσινα καπέλα τους και το βαρύ μέικ απ παρέδωσαν μαθήματα λυτρωτικού death punk, μνημόνευσαν τον άτακτο θεό Πάνα και σήκωσαν μπόλικη σκόνη στα «All My Friends Are Dead», «The Age of Pamparius» ή στο λαοφιλές «I Got Erection». Αν κανείς δεν απεσπάτο από τον μάλλον πιο ραφινάτο ερωτισμό των Suede στη μεγάλη σκηνή – που πάντως υπηρετήθηκε άψογα από έναν σταθερά γοητευτικό Μπρετ Αντερσον, με επιτυχίες παλιές σαν το «She’s In Fashion» και νέες σαν το «Outsiders» -, οι Σκανδιναβοί ήταν η καλύτερη προθέρμανση για το ντελίριο που θα κατέρριπτε κάθε αβάσιμη εικασία για τη βραδιά. Βασικοί του υπεύθυνοι οι Αμερικανοϊρλανδοί Dropkick Murphys και το «κελτικό πανκ» τους, που κάνει τα αγόρια να υψώνουν μπίρες και πυρσούς στα «Worker’s Song» και «Rose Tattoo» και τα κορίτσια να καταλαμβάνουν τη σκηνή στις πρώτες νότες του «Kiss Me I’m Shitfaced» και να χορεύουν όπως λίγοι γονείς θα ανέχονταν μέχρι να ολοκληρωθεί το «I’m Shipping Up to Boston».

ΜΠΑΡΟΚ ΠΟΠ. Δεν είναι βέβαιο πόσες και πόσοι είχαν όρεξη να συνεχίσουν με την μπαρόκ ποπ των Last Shadow Puppets. Πολλά προγνωστικά είχαν ήδη αναιρεθεί, με μερικούς από τους 12.000 θεατές να αναχωρούν προτού ο Αλεξ Τέρνερ και ο Μάιλς Κέιν ανέβουν με την μπάντα τους, προσαυξημένη κατά ένα κουαρτέτο εγχόρδων, στη μεγάλη σκηνή του Rockwave. Εστω κι έτσι, όταν η αυλαία άνοιξε, οι κοριτσίστικες τσιρίδες ήταν σαν μια δύναμη της φύσης, ποθητή από κάθε εταιρειάρχη. Τα ποιοτικά μεγέθη πάντως είχαν μεταβληθεί: τουλάχιστον το κομμάτι του κοινού που λίγο πριν πιανόταν από τους ώμους φωνάζοντας γελαστά «πόσο ήπιες, ρε» ή που στα σουξέ έριχνε και κανένα ανιδιοτελές σπρωξίδι, τώρα ξάπλαρε στη γαλαρία. Μην παρεξηγηθούμε: τα «Aviation», «Bad Habits», «Standing Next to Me» φυσικά ή και «I want You» των Beatles ακούστηκαν άρτια και καλογυαλισμένα, όπως το δερμάτινο τζάκετ του Κέινς ή η κόμη του Τέρνερ. Δεν χρειάζεται όμως τόση επιτήδευση, τόσο σκέρτσο, νάζι και τουπέ. Ισως εδώ δεν αποδίδει κιόλας. «Ρε φίλε, ο κόσμος προτιμάει να κοιτάει το πανό των Dropkick Murphys στη σκηνή», έλεγε ο Δημήτρης Π. ενώ η αγαπημένη του μπάντα συγκέντρωνε το μεγαλύτερο πλήθος της βραδιάς χωρίς να έχει ξεμυτίσει καν, «παρά οποιουσδήποτε άλλους ενώ παίζουν».