Το χρυσό άγγιγμα του «Αστακού»

Ο «Αστακός» του Γιώργου Λάνθιμου έκανε την έξοδό του πριν από λίγες ημέρες στη Νέα Υόρκη σε μόνο τέσσερις αίθουσες. Οι κριτικοί μάλιστα αφιέρωσαν μακροσκελή σημειώματα για τη συμπαραγωγή Ιρλανδίας, Βρετανίας, Ελλάδας (Faliro House), Γαλλίας και Ολλανδίας, σε σενάριο Λάνθιμου και Ευθύμη Φιλίππου. «Μόνο ένα φιλμ με ισχυρή δόση παραδοξολογίας θα τροφοδοτούσε έντονες συζητήσεις και ο “Αστακός” το καταφέρνει. Με ήρεμη συμπεριφορά αλλά με στιγμιαίες εντάσεις ξεδιπλώνει την ιστορία στο προσκήνιο και δεν σταματάει για να σχηματίσει το υπόβαθρο κάθε χαρακτήρα» έγραφε ο Αντονι Λέιν του «New Yorker». Γιατί επανερχόμαστε λοιπόν; Μα επειδή πλέον οι αίθουσες δεν είναι τέσσερις αλλά 560, σύμφωνα με το έγκυρο boxofficemojo.com. Μιλάμε για επιτυχία σαρωτική και αναπάντεχη, μια επιτυχία που γιγαντώθηκε από στόμα σε στόμα καθώς δεν προηγήθηκε μια, ας πούμε, επιθετική διαφημιστική καμπάνια (αυτά στοιχίζουν πολύ ακριβά στο Χόλιγουντ και σπανίως μικρές παραγωγές όπως ο «Αστακός» έχουν πρόσβαση σε τέτοια budget).

ΟΙ ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ. Για να μιλήσουμε ξανά με αριθμούς, η ταινία του Λάνθιμου έχει σημειώσει στις ΗΠΑ συνολικές εισπράξεις 3.621.184 δολαρίων μέχρι σήμερα. Βρίσκεται μάλιστα στη 13η θέση των εισπράξεων του περασμένου Σαββατοκύριακου, όταν πρώτα είναι τα νέα «Χελωνονιντζάκια» με 35 εκατ., δεύτερο το «X-Men: Απόκαλιψ» με 22,35 εκατ., δωδέκατο το «Money monster» με 1,8 εκατ. Αν προσθέσουμε το «ταμείο» άλλων χωρών όπου προβλήθηκε η ταινία (Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία), το νούμερο αγγίζει τα 10 εκατ. (δηλαδή κάτι παραπάνω από 8,5 εκατ. ευρώ). Υπενθυμίζουμε ότι στην Ελλάδα έχει αγγίξει τις 70.000 εισιτήρια την περίοδο από τις 22 Οκτωβρίου 2015, οπότε πρωτοπροβλήθηκε, ως τα τέλη Μαρτίου.

Τι σημαίνει άραγε αυτή η υπερατλαντική επιτυχία; Οπως θα σας έλεγε και ένας παραγωγός, το προϊόν έχει απήχηση. Το ίδιο υποθέτω θα ισχύει και για τον σκηνοθέτη του, σε λίγο καιρό από τώρα: ο «Αστακός» είναι πλέον αυτό που στο Αμέρικα αποκαλούν «sleeper hit», δηλαδή «υπόγειο σουξέ», οι επιδόσεις του οποίου βελτιώνονται κάθε εβδομάδα, αργά αλλά σταθερά. Μπορεί να παίζει ρόλο το «εξωτικό» προϊόν που λέγεται Ελλάδα. Μπορεί και το πρεστίζ  που κουβαλούν οι σταρ της ταινίας (Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις). Μπορεί και η συγκυρία που συμπίπτει με το αυξημένο ενδιαφέρον της κινηματογραφικής βιομηχανίας για την «κουλτούρα των εφαρμογών γνωριμίας» (tinder culture).

Αν λάβουμε υπόψη και την πρόσφατη εμφάνιση του σκηνοθέτη στις αποθήκες της φημισμένης αμερικανικής εταιρείας Criterion όπου «ψήνεται» μια ειδική έκδοση του φιλμ του (τσεκάρετε το σχετικό βιντεάκι στο YouYube), τότε καλό θα ήταν να είμαστε προετοιμασμένοι για ακόμα μεγαλύτερη αναγνώρισή του και μάλιστα στη Μέκκα του κινηματογράφου – κάτι που προφανώς θα οδηγήσει σε μεγαλύτερα φιλμ, με μεγαλύτερους αστέρες και ανάλογους προϋπολογισμούς. Εκτός αν ο σκηνοθέτης (που, τουλάχιστον στην Ελλάδα, μιλά ελάχιστα στον Τύπο) μας εκπλήξει ξανά. Ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις με τον Λάνθιμο.