Τα λάθη που πληρώνονται

Ο γορίλλας Χαράμπε ξύπνησε το πρωί δίχως να γνωρίζει πως ποτέ πια δεν θα ξαναξυπνούσε. Ο γορίλλας Χαράμπε έφαγε το γεύμα του και βγήκε βόλτα στην τσιμεντένια φυλακή του προσπαθώντας να καταπολεμήσει την κατάθλιψη που τον βασάνιζε τα τελευταία χρόνια. Είδε τους περίεργους και ανόητους επισκέπτες του ζωολογικού κήπου να του πετούν μπανάνες, κοίταξε στον ουρανό και ευχήθηκε με την άδολη αφέλεια που διακατέχει τα ζώα – τα μη νοήμονα όντα δηλαδή – κάτι να αλλάξει στη ζωή του επιτέλους. Και άλλαξε εντελώς. Ενα παιδάκι έπεσε από… τον ουρανό στη φυλακή του, ο γορίλλας Χαράμπε έτρεξε να παίξει μαζί του και ξαφνικά βρέθηκε σαν από θαύμα στην αγκαλιά του Δημιουργού! Ο γορίλλας Χαράμπε δεν πρόφθασε να ακούσει ή να δει τον δολοφόνο του, γιατί ως γνωστόν αυτόν που σε σκοτώνει ούτε τον ακούς ούτε τον βλέπεις.

Ο κύριος Γιάννης, ο φίλαθλος του Παναθηναϊκού, όπως κάθε πρωί αγόρασε την αθλητική εφημερίδα του, το πακέτο τα τσιγάρα του με την παλιά τιμή ακόμα, ανέβηκε στο μηχανάκι του και τράβηξε στην ίδια διαδρομή, την καθημερινή του. Ο κύριος Γιάννης σε μια φυλακή ζει όπως ζούσε και ο γορίλλας Χαράμπε, όμως έχει την ψευδαίσθηση ότι κάποια πράγματα τον απελευθερώνουν. Κι ο γορίλλας με την ίδια ψευδαίσθηση έφυγε.

Ο κύριος Γιάννης, φανατικός φίλαθλος του Παναθηναϊκού, οπαδός σαν να λέμε, περιμένει από το ποδόσφαιρο κάποιο χαμόγελο χρόνια τώρα, αλλά χρόνια τώρα εισπράττει χλεύη και ειρωνεία. Από τους βασανιστές του, τους νικητές, τους οπαδούς των άλλων ομάδων, της εξής μιας δηλαδή: του Ολυμπιακού!

Ο κύριος Γιάννης συνηθισμένος να στρέφεται στο μπάσκετ για να παίρνει το αίμα του πίσω, που λέμε, το ίδιο έκανε και φέτος. Οταν είδε την ποδοσφαιρική του ομάδα να κατηφορίζει ξανά στα αδιάφορα σοκάκια των πλέι οφ, γύρισε γοργά στις πίσω αθλητικές σελίδες της εφημερίδας του, εκεί όπου κατοικεί το μπάσκετ. Γύρισε τις σελίδες, άναψε το τσιγάρο του και περίμενε.

Σου λέει: ο Διαμαντίδης τελειώνει, μας αποχαιρετάει, ο πρόεδρός μας (ποιος πρόεδρος, ο κορυφαίος οπαδός μας καλύτερα) έριξε χρήμα και δυνάμωσε την ομάδα, τον Ολυμπιακό τον έχουμε του χεριού μας· «εδώ σας έχω» σκέφτηκε. Και ο κύριος Γιάννης πήγε να χαμογελάσει στην αρχή. Μπήκε δυνατά στο παιχνίδι, είδε και τον «πρόεδρό του» να γίνεται αφίσα· την ομάδα του να περνάει νικηφόρα από το Φάληρο, ε, δεν άντεξε και βγήκε καμαρωτός σαν τον γορίλλα Χαράμπε να σεργιανίσει στα τσιμεντένια πλακόστρωτα της ειρκτής του, κάνοντας την ευχή να του τύχει επιτέλους «κάτι καλό».

Ο κύριος Γιάννης εκείνο το βράδυ, το βράδυ της Τρίτης, και είδε και άκουσε: είδε το τρίποντο του Σπανούλη και άκουσε τις ζητωκραυγές των «άλλων». Ο γορίλλας Χαράμπε είδε τον κύριο Γιάννη από εκεί ψηλά να σκίζει την εφημερίδα του, να καβαλάει το μηχανάκι του και να χάνεται στη σκοτεινή ασημαντότητά του, τη δική του φυλακή.

Ο γορίλλας Χαράμπε έμαθε πως είναι μοιραίο λάθος να παίζεις με τους δεσμοφύλακές σου, αλλά δεν θα γυρίσει ποτέ για να το διορθώσει.

Και ο κύριος Γιάννης έμαθε πως είναι μοιραίο λάθος να παίζεις με τους δεσμοφύλακές σου αν δεν έχεις τα κλειδιά του κελιού σου στην τσέπη. Υποσχέθηκε να γυρίσει και να το διορθώσει.