Αυτονόητο

Πολύ το φχαριστήθηκε ο κόσμος και γράφτηκαν πολλά και ακούστηκαν πολλά και όλοι συγκινήθηκαν και όλοι κοιμήθηκαν ευτυχισμένοι εκείνο το βράδυ…

Τι είχε συμβεί; Να, ο ηττημένος συνεχάρη τον νικητή, οι πρόεδροι του αντιπάλου έσφιξαν το χέρι του παίκτη που αποχαιρετούσε, οι οπαδοί δεν εισέβαλαν στο παρκέ και όλα τράβηξαν τον δρόμο μιας ήσυχης ανοιξιάτικης ζεστής νύχτας, της νύχτας του ελληνικού αθλητισμού. Γιατί μόνο στον ελληνικό αθλητισμό το αυτονόητο είναι η «είδηση», γιατί μόνο στο σκοτάδι του ελληνικού φανατισμού η αναγνώριση του καλύτερου είναι υπέρβαση φωτός! Και ενώ κοιμηθήκαμε χαλαροί, την επομένη μια δήλωση ήρθε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. «Δεν περίμενα ότι ο Ολυμπιακός είχε δουλέψει τόσο πολύ στο εξωαγωνιστικό κομμάτι, με αποτέλεσμα να αφήσω την ομάδα απροστάτευτη…». Στην Ελλάδα το αυτονόητο με το ανόητο βαδίζουν τελικά στο ίδιο πεζοδρόμιο.