Η φανέλα με το 7 στην οροφή του ΣΕΦ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Το λιμάνι της ζωής του έχει βρει στον Ολυμπιακό ο Βασίλης Σπανούλης και δεν σκοπεύει να το αφήσει. Ο Kill Bill ίσως στην πιο ώριμη φάση της ζωής του από όλες τις απόψεις είναι κατασταλαγμένος και έχει πάρει την απόφασή του.
Δεν θέλει απλά να συνεχίσει την καριέρα του στους πρωταθλητές, αλλά να κρεμάσει και τη φανέλα του στον Πειραιά, όποτε νιώσει ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
Μπορεί να χάλασε το πάρτι αποχώρησης του καλού του φίλου (και συμπαίκτη για χρόνια σε Εθνική και Παναθηναϊκό) Δημήτρη Διαμαντίδη, αλλά, κακά τα ψέματα, ο Βασίλης ονερεύεται ένα αντίστοιχο φινάλε και για τον ίδιο όσον αφορά τη λατρεία του κόσμου προς το πρόσωπό του.
Χάρηκε για τον φίλο του και θέλει και αυτός να ζήσει κάτι ανάλογο – γιατί όχι; – και ακόμα μεγαλύτερο, συνδυάζοντάς το και με την κατάκτηση του τίτλου.
ΕΦΥΓΕ ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ. Ομως αυτή η στιγμή είναι μακριά, προς το παρόν, για τον εκ των κορυφαίων παικτών όλων των εποχών στο ελληνικό μπάσκετ.
Τώρα τον ενδιαφέρει να συνεχίσει να παίζει στην ομάδα της καρδιάς του, της οποίας άλλαξε την ιστορία και δεν είναι τυχαίο ότι δέθηκε τόσο πολύ μαζί της όσο με καμία άλλη.
Ο – μπασκετικός – εγωισμός του δεν έχει προηγούμενο και είναι ένα από τα βασικά στοιχεία (μαζί με τη σκληρή δουλειά και το αστείρευτο ταλέντο του) που τον έχουν οδηγήσει τόσο ψηλά. Οταν πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό το 2010 ήταν στα ντουζένια του και μόλις την προηγούμενη σεζόν είχε αναδειχθεί MVP ίσως στο πιο ποιοτικό (και δύσκολο) φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, το 2009 στο Βερολίνο.
ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Ομως ο Βασίλης πάντα κοιτούσε ακόμα πιο ψηλά. Δεν ήταν τα χρήματα ή μια διάκριση ο στόχος του. Ηταν η πρόκληση για τα δύσκολα, όπου θα έφερνε αυτός τα πάνω κάτω, και όταν έκαναν τη μεγάλη κίνηση οι αδελφοί Αγγελόπουλοι το νερό άρχισε να μπαίνει στο αυλάκι. Η πρόκλησή του να πάρει μια ιστορική ομάδα από το χέρι και να τη φέρει και πάλι στους μεγάλους τίτλους ήταν ιδιαίτερα δελεαστική και δεν μπορούσε να την αφήσει να περάσει.
Από μικρός είχε γαλουχηθεί στα δύσκολα, όταν από την ηλικία των 15 ετών είχε χάσει τον πατέρα του και έπρεπε να βγει μπροστά και στην οικογένεια. Οταν είχε σαν δεύτερο πατέρα του τότε τον νυν γυμναστή του Ολυμπιακού Ανδρέα Γκατζούλη, τον οποίο ξαναβρήκε μπροστά του το καλοκαίρι του 2010 στο ΣΕΦ.
ΟΙ ΤΕΛΙΚΟΙ ΤΟΥ 2012. Το 2012 είχε «αφηνιάσει», ιδιαίτερα στον κρίσιμο 5ο τελικό με τον Παναθηναϊκό, τον οποίο κέρδισε σχεδόν μόνος του, χαλώντας και την τελευταία σεζόν στους Πράσινους του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, με τον οποίο δεν αντάλλασσε πλέον κουβέντα (όπως και με τον Δημήτρη Ιτούδη, με τον οποίο όμως μετά τα βρήκαν).
Οταν το 2013, όντας πολυτιμότερος – εκ νέου – στον ευρωπαϊκό θρίαμβο του Ολυμπιακού στο Λονδίνο, έπεσε στο μπλοκ του Αργύρη Πεδουλάκη στους τελικούς (0-3), κράτησε το πάθημα καλά στο μυαλό του.
Το δούλεψε με το πείσμα που τον διακρίνει και περίμενε τη μεγάλη ρεβάνς. Φέτος ήταν οι πιο ώριμοι τελικοί στην καριέρα του με άψογη (και πνευματική) διαχείριση και λογικά θριάμβευσε κλέβοντας την παράσταση από τον καλό του φίλο.
![[Εμπιστευτικά] Ψυχίατροι](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Google news
