Για κάποιον ανεξήγητο λόγο η Αριστερά θεωρεί ότι διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με την παιδεία – λες και οι Ελληνες δεν μάθαιναν γράμματα τα 195 χρόνια που η Αριστερά δεν κυβερνούσε…
Μόλις ανέτειλε η «Δεύτερη Φορά Αριστερά» (η Πρώτη είχε δύσει άδοξα με το τρίτο Μνημόνιο…), τοποθέτησε στο υπουργείο Παιδείας κάποιον που για τα μέτρα της αποτελεί αρχέτυπο αρμοδίου για την παιδεία: έναν αιώνιο φοιτητή και παλαιό κομματικό στέλεχος.
Ο εν λόγω έκανε δύο πράγματα.
Πρώτον, κατήργησε τη μεταρρύθμιση των ΑΕΙ που είχαν προωθήσει υπερκομματικά οι προηγούμενες κυβερνήσεις – ίσως μία από τις σοβαρότερες μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει στον χώρο της εκπαίδευσης…
Δεύτερον, ξεκίνησε έναν «Διάλογο για την Παιδεία» μεταξύ αδιευκρίνιστων συνομιλητών αλλά με πρόθεση «να τα αλλάξουμε όλα». Ποια; Τρέχα γύρευε!..
Η ίδια η βάση της συζήτησης είναι βλακώδης. Ποτέ στη δημοκρατία δεν τα αλλάζεις όλα. Ενδεχομένως διορθώνεις τα λάθη ή τις αστοχίες των προηγουμένων.
Αυτή η φιλοδοξία όμως τροφοδοτείται από την πάγια αριστερή αντίληψη ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει με τον εαυτό τους και τις ιδέες τους.
Με τα πολλά, η «Επιτροπή Διαλόγου» κατέληξε σε ένα πόρισμα ή κάτι παρεμφερές, το οποίο έχει επαρκώς απαξιωθεί από αρμοδιότερους εμού – δεν έχω τίποτα να προσθέσω!..
Θα σταθώ σε ένα σημείο, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηρίζει το σύνολο της προσπάθειας.
Μία από τις πιο γραφικές προτάσεις είναι ότι τα σχολεία θα τελούν υπό κάποιον «Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» (ό,τι κι αν σημαίνει…) κι ότι στην έναρξη κάθε σχολικού έτους τα παιδιά θα υπογράφουν «Συμβόλαιο Τιμής».
Για την ακρίβεια, τα παιδιά θα υπογράφουν αυτοπροσώπως το «Συμβόλαιο» από την 4η Δημοτικού. Από την 1η έως την 3η Δημοτικού θα το υπογράφουν οι γονείς τους. Για το νηπιαγωγείο δεν δίδονται διευκρινίσεις ποιος θα υπογράφει.
Παρ’ όλη την ισχυρή τεχνογνωσία της Αριστεράς στην μπουρδολογία, είναι απορίας άξιο πώς τους κατέβηκαν τέτοιες παπάρες. Ομολογώ ότι δυσκολευόμουν να καταλάβω.
Εως χθες. Οταν ένας «ψυχίατρος, ψυχαναλυτής, συγγραφέας» και μέλος της «Επιτροπής Διαλόγου» δήλωσε ότι η ιδέα και η διατύπωση είναι δική του.
Οτι δεν είναι καινούργια διότι «έχει δημοσιευτεί πριν από έναν χρόνο στην “Αυγή”». Και ότι «η απήχησή της φαίνεται μεταξύ άλλων και από το ότι αυτό το άρθρο τιμήθηκε με 1.402 share στο facebook».
Μη γελάτε. Ετσι ακριβώς τα γράφει ο ίδιος στην «Εφημερίδα των Συντακτών»!
Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, δηλαδή, γίνεται με όρους άρθρων στην «Αυγή», share και facebook.
Συμπέρασμα; Δεν ξέρω αν μπλέξαμε με τρελούς. Σίγουρα όμως μπλέξαμε με ψυχίατρους!..