Από τον «Χάρι Πότερ» στον Πινοτσέτ

Η άγνωστη ιστορία της Colonia Dignidad, μιας θρησκευτικής σέχτας στη Χιλή του Πινοτσέτ, δημιούργημα ενός πρώην αξιωματικού των Ναζί και μετέπειτα ιεροκήρυκα, βρίσκεται στο επίκεντρο της νέας ταινίας του βραβευμένου με Οσκαρ σκηνοθέτη Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ. Η «Αποικία» είναι ένα γρήγορο και ασφυκτικό στην έντασή του θρίλερ που διαθέτει ένα σπουδαίο καστ, με την Εμα Γουάτσον να κρατά τον πρώτο ρόλο (συμπληρώνουν οι Ντάνιελ Μπριλ και Μίκαελ Νίκβιστ). Πιάνοντας κάτι από την ατμόσφαιρα των πολιτικών θρίλερ των 70s, σε πιο «σφιχτά» μονταρισμένη συσκευασία, το φιλμ διαδραματίζεται κι αυτό στη Χιλή, το 1973, όπου ένα ζευγάρι Γερμανών μπλέκεται στο στρατιωτικό πραξικόπημα, ενώ ο λαός βρίσκεται στον δρόμο ενάντια στον δικτάτορα Αουγκούστο Πινοτσέτ.

Οταν εκείνος απάγεται από τη μυστική αστυνομία και μεταφέρεται σε μια μυστική σέχτα που αποκαλείται Colonia Dignidad, εκείνη θα κάνει τα πάντα για να τον σώσει. «Γοητεύτηκα αρχικά από την αληθινή ιστορία. Το θέμα ήταν συναρπαστικό. Και μετά σκέφτηκα πως είχα την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσω σε ένα αγωνιώδες θρίλερ, κάτι που δεν είχα δοκιμάσει στο παρελθόν. Δεν είχα διαβάσει ολόκληρο το σενάριο όταν πήρα την απόφαση – ήξερα απλά πως έπρεπε να το κάνω» λέει αρχικά η Εμα Γουάτσον, για να συμπληρώσει στη συνέχεια αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε μαντέψει και από μόνοι μας: «Εκτός από την αληθινή ιστορία, πραγματεύεται και τα όρια της αγάπης του καθενός – καθώς και το πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις, ορμώμενος από αυτήν. Και σε αυτές τις ιστορίες η γυναίκα είναι συνήθως το θύμα, οπότε μου άρεσε που εδώ υπάρχει αυτό το “γύρισμα”. Είμαι εγώ αυτή που σώζει τον σύντροφό μου. Οπότε νομίζω πως σκάλωσα κυρίως σε αυτό».

Περισσότερο γνωστή ως Ερμιόνη στις ταινίες της σειράς Χάρι Πότερ, η Γουάτσον – εκτός από poster-girl του νεοφεμινισμού – είναι και μια ηθοποιός που δουλεύει σκληρά. Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να χτίσεις μια καριέρα με κάποιο προσωπικό στίγμα ύστερα από ένα τόσο μεγάλο σουξέ: «Το σημαντικότερο βήμα μου στο σινεμά, νομίζω, είναι το τέλος του Χάρι Πότερ. Οταν δηλαδή σταμάτησα να ενσαρκώνω την Ερμιόνη. Μη νομίζετε πως έχω παράπονο, τα χρόνια αυτά ήταν από τα καλύτερα της ζωής μου. Αλλά ήταν και εξαιρετικά απελευθερωτικό για μένα το ότι κατόρθωσα να τραβήξω μια πορεία και μετά το τέλος της σειράς. Και έτσι, μπόρεσα να βρω την αληθινή μου ταυτότητα ή έστω να την προσεγγίσω μέσα από τους ρόλους μου. Ετσι όταν διάβασα αυτό εδώ το σενάριο εντυπωσιάστηκα. Μετά βέβαια συνειδητοποίησα πως έπρεπε να κυλιστώ σε λάσπες, να βουτήξω σε θάλασσες με τα ρούχα μου, να με χτυπήσουν και να με βασανίσουν… Αλλιώς φαίνεται στο χαρτί έχω να σας πω. Ευτυχώς είχα δίπλα μου τον Ντάνιελ Μπρουλ. Είναι υπέροχος τύπος και είχαμε και καλή χημεία».

Γεννημένη στο Παρίσι και αρκούντως διαβασμένη, η Εμα Γουάτσον θέτει μόνη της τις ερωτήσεις μέσα στην κουβέντα, πολλές φορές προλαβαίνοντάς μας: «Ξέρω πως υπάρχει πάντα μια διχογνωμία σχετικά με το πώς πρέπει κανείς να χειρίζεται μια αληθινή ιστορία στη μεγάλη οθόνη. Πιστεύω όμως πως με το συγκεκριμένο φιλμ δεν τίθεται κάποιο ζήτημα. Εχεις ένα θρίλερ που είναι αγωνιώδες και ψυχαγωγικό αλλά παράλληλα μπορείς και να πάρεις πράγματα από αυτό για να διευρύνεις την όποια προοπτική σου». Λίγες ώρες αργότερα, πετούσε στο Χόλιγουντ για τα γυρίσματα της νέας της ταινίας, μιας (ακόμα) μεταφοράς του «Η Ωραία και το Τέρας» σε σκηνοθεσία Μπιλ Κόντον (του «Mr Holms» αλλά και του «Twillight: Breaking Dawn»). Βλέπετε, όσα και να αλλάξουν κοινωνικώς, κάποιοι μύθοι παραμένουν κλασικοί.

Ο σκηνοθέτης της, Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ

«Προσπαθήσαμε να γυρίσουμε την “Αποικία” στη γερμανική γλώσσα αλλά θα ήταν αδύνατο να συγκεντρώσουμε τον προϋπολογισμό μας έτσι. Δεν είχαμε επιλογή από το να επιλέξουμε τα αγγλικά και να διεκδικήσουμε ένα διεθνές καστ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι ταινίες είναι ακριβό σπορ – ιδίως οι ταινίες που πραγματεύονται σοβαρά κοινωνικά θέματα. Ευτυχώς ήμασταν τυχεροί που βρήκαμε την Εμα Γουάτσον. Χρειαζόμασταν τη δυναμική ενός ισχυρού γυναικείου χαρακτήρα και η Γουάτσον το προσωποποιεί καθώς είναι γνωστή για τις θέσεις της. Δυστυχώς, το κοινό που επιλέγει αυτό το σινεμά μειώνεται μέρα με τη μέρα.

Προσωπικά πιστεύω πως η “Αποικία” είναι μια ταινία που ψυχαγωγεί το κοινό της, αλλά ταυτοχρόνως σκιαγραφεί με ρεαλισμό και ιστορική αυθεντικότητα την καθημερινή ζωή στην Colonia Dignidad. Προσπάθησα να κρατήσω μια ισορροπία ανάμεσα στα δυο, και καμία από τις σεναριακές αυθαιρεσίες επί της αληθινής ιστορίας δεν παρενέβη στον ρεαλισμό της συνθήκης που οφείλαμε να αναπαραστήσουμε. Μοντέλο μου εδώ αποτέλεσε τόσο το “Argo” του Μπεν Αφλεκ όσο και ο “Αγνοούμενος”, η ταινία που σκηνοθέτησε ο Κώστας Γαβράς το 1983. Και τα δύο φιλμ είναι ψυχαγωγικά θρίλερ που όμως βασίζονται σε αληθινές ιστορίες.

Αυτό που είχε ενδιαφέρον ήταν η αντίδραση του γερμανού υπουργού Εξωτερικών, που αποφάσισε να διοργανώσει μια προβολή της ταινίας μέσα στον χώρο του υπουργείου, για να ανακοινώσει στη συνέχεια πως θα διερευνήσει όλες εκείνες τις “απόρρητες” υποθέσεις που για χρόνια παρέμειναν κλειστές, παραδεχόμενος τα λάθη των κυβερνήσεων και της γερμανικής πρεσβείας στην Αργεντινή, εκείνα τα χρόνια. Κάτι που τα θύματα απαιτούσαν εδώ και σαράντα χρόνια. Και φυσικά είμαι πολύ χαρούμενος που η ταινία μου αποτέλεσε αφορμή για κάτι τέτοιο – ίσως τελικά το σινεμά μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Ακουσα για πρώτη φορά την ιστορία της “Αποικίας” όταν ήμουν εννέα ετών και θυμάμαι πολύ καθαρά τη σύγχυσή μου, ως παιδί. Φυσικά η ανθρωπότητα δεν μαθαίνει ούτε από την Ιστορία ούτε από τα λάθη της: μια ματιά στον σημερινό χάρτη της ανθρωπότητας αρκεί για να μας απογοητεύσει. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως πρέπει να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια».