Δημιουργική αναίδεια

«The nice guys»: Τα 70s ήταν η δεκαετία της pop κουλτούρας, όχι τα sixties (όπου η pop δεν ήταν ακόμα κουλτούρα, παρά μόνο «φαινόμενο»), ούτε η σημερινή εποχή (όπου θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλάμε για pop τρομοκρατία). Ηταν η δεκαετία του ’70 εκείνη που διαμόρφωσε τη νεότερη αμερικανική κοινωνία, γεμάτη καθώς ήταν με πολιτιστικές αλλά και πολιτικές αλλαγές: το σκάνδαλο Watergate, η επίσημη λήξη του πολέμου του Βιετνάμ και η νομιμοποίηση των εκτρώσεων άλλαζαν για πάντα την αμερικανική κοινωνία, το ίδιο επιδραστικά όμως αποδείχτηκαν τα video games, η disco, οι serial killers και τα «Σαγόνια του Καρχαρία».

Ο Σέιν Μπλακ τώρα τοποθετεί εκεί τη δράση τού – εξαιρετικά διασκεδαστικού – φιλμ του για δύο λόγους: Πρώτον, λατρεύει την εποχή. Δεν την προσεγγίζει με εξυπνακίστικη διάθεση, αντιθέτως διατηρεί με σύνεση κάποιους βασικούς κώδικές της, ενώ προσθέτει έντεχνα το στοιχείο του buddy movie (οι Ράσελ Κρόου και Ράιαν Γκόσλινγκ συντελούν ένα αξιαγάπητο και εξόχως ταιριαστό κωμικό δίδυμο) παραθέτοντας μικρές αλλά αξιοσημείωτα παραλλαγμένες αναφορές στο σινεμά της εποχής (η μικρή Ανγκιουρι Ράις παραπέμπει στην Τζόντι Φόστερ του «Ταξιτζή»). Δεύτερον, και σημαντικότερο, όπως ακριβώς και ο Κουέντιν Ταραντίνο έτσι και ο Μπλακ τοποθετεί τον μύθο του στο παρελθόν, επιτρέποντας στον εαυτό του να κινηθεί ελεύθερα, έξω από ηθικολογικές υποδείξεις και παραινέσεις.

Με άλλα λόγια, δύσκολα «χτυπιούνται» οι ταινίες εποχής από τα κέντρα πολιτικής ορθότητας που στις ΗΠΑ αγρυπνούν και καταδικάζουν με ευκολία ταινίες και δημιουργούς στην ολοκληρωτική αφάνεια ή τον εξευτελισμό. Η επιλογή αυτή λοιπόν είναι κυρίως πολιτική και η αυθάδεια που προκύπτει από αυτήν είναι και το ακλόνητο επιχείρημα του Σέιν Μπλακ απέναντι σε ένα κοινωνικό ρεύμα που λειτουργεί ως κέντρο εξουσίας: αν η ταινία διαδραματιζόταν στο σήμερα, η σεκάνς της μικρής Ράις στο στριπτιζάδικο και η ξεκαρδιστική ατάκα του Γκόσλινγκ που τη συνοδεύει θα προκαλούσαν έναν μικρό σεισμό στο twitter. Χάρη στο vintage καμουφλάζ όμως, δεν ανοίγει ρουθούνι. Και το αμερικανικό mainstream σινεμά διατηρεί το δικαίωμα στο θράσος και στη δημιουργική αναίδεια – έστω και με καρό πουκαμισάκι.

Βαθμοί: 6

«Η αλήθεια»: Με το «Spotlight», το δημοσιογραφικό θρίλερ έδειξε να επιστρέφει στο φιλμικό τερέν, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την έξοδο τούτου εδώ του φιλμ που πατά και αυτό σε μια αληθινή ιστορία, αυτή του βετεράνου δημοσιογράφου Νταν Ράδερ και της παραγωγού του Μέρι Μάιπς, που έχασαν τις δουλειές τους για μια… γραμματοσειρά. Το 2004, ο Ράδερ παρουσίασε στην εκπομπή «60 Minutes» αποδείξεις ότι ο πρόεδρος Τζορτ Μπους είχε βρει τρόπο να αποφύγει τη στρατιωτική του θητεία από το 1968 έως το 1974. Την επόμενη ημέρα όμως τα αποδεικτικά τους έγγραφα απορρίφθηκαν ως πλαστά και οι συντελεστές τής εκπομπής κατηγορήθηκαν για εξαπάτηση. Η Μέιπς θα έχανε τη δουλειά και τη φήμη της και ο Νταν Ράδερ δεν θα παρουσίαζε ξανά το δελτίο του CBS. Και όμως, είχαν πει την αλήθεια. Κέιτ Μπλάνσετ και Ρόμπερτ Ρέντφορντ ενσαρκώνουν τους ήρωές τους με στόμφο, απολύτως εναρμονισμένο με τη σκηνοθετική διεύθυνση του Τζέιμς Βάντερμπιλτ που καταγγέλλει χωρίς να δημαγωγεί εξερευνώντας το σουρεαλιστικό παράδοξο που προκύπτει από τα γεγονότα.

Βαθµοί: 6

«Η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη»: Εχοντας περάσει τρία χρόνια ταξιδεύοντας στη θάλασσα ως καπετάνισσα του ίδιου της του πλοίου, η Αλίκη (Μία Βασικόφσκα) ξανασυναντιέται με τους παλιούς της φίλους, το Ασπρο Κουνέλι, τον Γάτο του Τσεσάιρ και τον Τρελοκαπελά (Τζόνι Ντεπ) που αναζητά τη χαμένη του οικογένεια. Αποδεικνύεται τελικά πως οι δικοί του δεν έχουν πεθάνει, όπως όλοι νόμιζαν, βρίσκονται όμως παγιδευμένοι σε μια άλλη διάσταση και μόνο ο άρχοντας του Χρόνου μπορεί να σώσει την κατάσταση. Δεν δείχνει και πολύ ξεκομμένο από το σύμπαν του Κάρολ τούτο εδώ το σίκουελ που αξίζει να σημειωθεί πως είναι πολύ καλύτερο της πρώτης, μετριότατης ταινίας του Τιμ Μπάρτον, που εδώ κρατά ρόλο παραγωγού. Στοπ-καρέ στον Σάσα Μπάρον Κόεν. Θυμηθείτε με: ένας μεγάλος δραματικός ρόλος τον περιμένει.

Βαθµοί: 5

«Υπόθεση: Αγνωστο DNA»: Η εξέλιξη της τεχνολογίας αναγνώρισης γενετικών δειγμάτων και η συνεισφορά της στην καταπολέμηση του εγκλήματος είναι ο σημειολογικός ιστός που συνδέει τις έρευνες μιας ομάδας αστυνομικών για τη σύλληψη ενός επικίνδυνου σειριακού δολοφόνου. Ρυθμός γοργός και ματιά ψυχρή – αλλά το επιμύθιο, βλοσυρό: μονάχα η επιστήμη και κυρίως η παραβίαση απορρήτου μπορούν να μας προστατέψουν από τους ιδεολόγους δικηγόρους (που αθωώνουν τα κτήνη) και τους πρωτόπειρους αστυνόμους.

Βαθµοί: 3

«Το μπαρμπέρικο: Η νέα κουπ»: Το κάποτε ανδροκρατούμενο μαγαζί του Κάλβιν (η ταινία αποτελεί το δεύτερο σίκουελ μιας παλαιότερης επιτυχίας με πρωταγωνιστή τον Αϊς Κιουμπ) είναι τώρα ανάμεικτο, με τα κορίτσια να διεκδικούν το δικαίωμά τους στην έκφραση και την αλλαγή. Δεν έχει σημασία όμως, όλοι μαζί θα ενωθούν ενάντια στους παράνομους συμμορίτες που ρίχνουν το επίπεδο της περιοχής, απειλώντας την κοινωνική συνοχή. Ε, νομίζω τα είπαμε όλα.

Βαθµοί: 1

«Γλυκιά απόδραση»: Κουρασμένος από τη ζωή στην πόλη και την καθημερινή ρουτίνα, ένας 50χρονος γραφίστας αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι με καγιάκ, προς μεγάλη έκπληξη των φίλων του. Ο Τύπος επιφύλαξε ωραία υποδοχή γι’ αυτή την κωμωδία του ελληνικής καταγωγής Μπρουνό Πονταλιντές που επίσης πρωταγωνιστεί. Περισσότερα για το φιλμ στο instaNEA.