ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΒΟΥΡΒΟΝΟΙ

To έργο θα μπορούσε να λέγεται «Το Μνημόνιο βάφτηκε κόκκινο» – εννοώντας την ιδεολογική απόχρωση του προγράμματος τώρα που το υιοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο μέρος θα παιχτεί αυτό το παρατεταμένο Σαββατοκύριακο στη Βουλή καθώς το δεύτερο πακέτο των 1,8 δισ. έμμεσων φόρων αλλά και ιδιωτικοποιήσεων παίρνει από σήμερα τον δρόμο για την Ολομέλεια όπου θα τεθεί σε ψηφοφορία την Κυριακή το απόγευμα. Οι πολιτικοί οιωνοί επιμένουν ότι η συμπολίτευση θα το ψηφίσει και ότι θα αποδειχθεί συμπαγής, ομοούσιος και αδιαίρετος, ακριβώς όπως έγινε και με τα μέτρα των 3,6 δισ.

Πρόκειται ομολογουμένως για δραματική μεταστροφή – έστω κι αν η κοινοβουλευτική διαδικασία δεν φαίνεται να επιφυλάσσει κάποιο δράμα. Αλλά και για εξίσου δραματική επιβεβαίωση τού πόσο διαβρωτική μπορεί να είναι η εξουσία για τα κόμματα. Το βάρος της εξισορροπεί οτιδήποτε μπαίνει στο ζύγι από την άλλη πλευρά. Επρεπε λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει την εξουσία και έπρεπε, κυρίως, να αποφασίσει ότι θέλει πάση θυσία να την κρατήσει για να φθάσουμε εδώ.

Ασφαλώς και τα μέτρα είναι καταστροφικά. Είναι επίσης το ακριβό τίμημα που πληρώνει η κοινωνία για τη μεταμόρφωση των κυβερνώντων. Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα βρίσκεται σε μονόδρομο. Κι από την άποψη αυτή δεν είναι τυχαία η χθεσινή προτροπή του ΣΕΒ για ψήφιση των μέτρων – και μάλιστα με όσο γίνεται μεγαλύτερη πολιτική συναίνεση.

Τα ερωτήματα τώρα αφορούν τη μετά την ψήφιση των μέτρων πολιτική περίοδο. Αραγε θα μπουν οι κυβερνώντες σε τροχιά σοβαρότητας; Ή – μιας και εγκατέλειψαν τον βαρύ μαρξισμό προς χάριν του κυνικού ρεαλισμού – θα ισχύσει για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που είχε πει ο Ταλλεϋράνδος για τους Βουρβόνους; Οτι δηλαδή τίποτε δεν ξέχασαν και τίποτε δεν έμαθαν. Ελπίζει κανείς ότι αυτό δεν θα ισχύσει γιατί η Ελλάδα δεν αντέχει άλλα λάθη.