[Ενοχοποιητικά στοιχεία] Πολιτικοί αφαιρούμενης αξίας

                    Ι. Σαρηγιαννίδης, «Κομμένη σκηνή»

Γράφουν και μιλάνε συνεχώς για ανασχηματισμό, ο οποίος – λένε – θα μοιάζει με «φαιοπράσινο» μουντζούρη, ένα πεπαλαιωμένο τρενάκι που θα παρουσιαστεί σαν Express του Μετα-μνημονίου (με πολλούς ταξιδιώτες της ευκαιριακής προσκόλλησης). Στις βαλίτσες τους δεν θα βρεις ντοκουμέντα προστιθέμενης αξίας αλλά vouchers αναλώσιμων αξιωμάτων.

Στο μεταξύ, η εν υπνώσει και η εν εξάρσει Αριστερά κάνουν τους υπολογισμούς τους.

Η Αριστερά της Απελευθέρωσης, τουλάχιστον η Αστική, δηλαδή αυτή του Δημοκρατικού Κοινοβουλευτισμού, άφησε πίσω της την ειδωλολατρική προσέγγιση της πραγματικότητας και τον παρηγορητικό λόγο προς τον λαό (ότι για όλα φταίνε οι «άλλοι» και ο καπιταλισμός κι ότι σ’ έναν άλλο κόσμο, που μόνο αυτοί γνωρίζουν, δεν θα υπάρχουν ανισότητες κι αδικίες), δεν μπορεί όμως ακόμα (;) ν’ αποτινάξει τα συμπλέγματα της (συχνά αδρανούς) αβανγκάρντ διανόησης.

Η άλλη, η κτητική Αριστερά των Αφορισμών με τους κόκκινους καπιταλιστές, αναλίσκεται στην επινόηση νέων μεθόδων ιεροεξεταστικής τιμωρίας των «απίστων», κινούμενη άναρχα ανάμεσα στην καλλιέργεια μικροαστικών ψευδαισθήσεων και την υστερία μιας εδώ και τώρα αναδρομικής ιστορικής δικαίωσης.

Η Νέα Κομματική Θεολογία διδάσκει σύγχρονους τρόπους προσέλκυσης ή στρατολόγησης «εξωτερικών συμμάχων κατά των εσωτερικών εχθρών». Το Ιερατείο κατασκευάζει σταυροφόρους και τους ετοιμάζει για πολέμους κατά των δαιμονισμένων συμβόλων και τεράτων της πρώιμης Αποκάλυψης.

Οι μη-ανήκοντες αριστεροί ένθεν κακείθεν αγωνιούν για το πού θα ενταχθεί τελικά η Αστική Αριστερά σ’ αυτή τη συγκυρία.

Στον ΣΥΡΙΖΑ ή στην (υπό ανακατασκευήν) Κεντροαριστερά;

Κατά την άποψή μου, το κυβερνών κόμμα πρέπει ν’ απορρίψει τις μυστικιστικές διαδρομές προς το Νησί των Θαυμάτων, να σφραγίσει καλά τη Σπηλιά του Αλή Μπαμπά και χωρίς ηγεμονισμούς, τακτικισμούς, λαϊκισμούς ή ανομολόγητους συμψηφισμούς ν’ ανοιχτεί και ν’ αναπνεύσει το ανανεωτικό οξυγόνο των μη-συριζαϊκής προέλευσης αριστερών και να προβεί σε μια έντιμη συμφωνία με τις μη-τοξικές πολιτικές δυνάμεις. Οχι εισπήδηση ή άρμεγμα, αλλά καθαρές σχέσεις με τη σοσιαλιστική δημοκρατική Αριστερά που θα γεννηθεί έτσι κι αλλιώς.

Χρειάζεται όμως προσοχή. Οχι μόνο λόγω των ενδοκομματικών ισορροπιών αλλά και λόγω των μεταφερόμενων ιών από τα πρόσωπα που θα σηματοδοτήσουν το εγχείρημα. Παλαιοί πολιτικοί σε νέους ρόλους δεν «φτουράνε». Ναφθαλίνη και δυναμική της κυβερνώσας Αριστεράς είναι έννοιες ασύμβατες. Αν οι αρμόδιοι έχουν ωριμάσει, πρέπει να κλειδώσουν τις ντουλάπες με τους σκελετούς και τα ζόμπι και ν’ αξιοποιήσουν νέα, άφθαρτα πρόσωπα και μυαλά. Οχι άλλη ανακύκλωση στο όνομα της διεύρυνσης (που περισσότερο θα θυμίζει «ξεχείλωμα»).

Το χαμόγελο του Ελληνα είναι το ζητούμενο.

Οι παρατρεχάμενοι της (κάθε) εξουσίας δεν προκαλούν χαμόγελο αλλά γέλια.

ΥΓ:Πολιτική δεν γίνεται με εκατέρωθεν βολές και οσμές σκανδάλων.

ΥΓ2:Αλληλοαπατώνται και αυτοτιμωρούνται;

ΥΓ3:Παραμυθία και παραμύθιασμα έχουν την ίδια ρίζα ή χρησιμοποιούνται κι ερμηνεύονται απ’ όλους κατά το δοκούν;

Ο Καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός