Μυστήριο α λα ισπανικά
«Το σώμα»: ισπανικό θρίλερ που στο φινάλε σε πιάνει απροετοίμαστο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά «Το σώμα»: Η σχολή του ισπανικού θρίλερ, όπως αυτό διαμορφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και αφήνοντας πίσω σημαντικές απόπειρες όπως το αριστουργηματικό «Tras el cristal» που σκηνοθέτησε ο Αγκουστί Βιλαρόνγκα το 1986 και δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν γνώρισε μιμητές, στηρίζεται στο απολύτως κλασικό αφηγηματικό μοντέλο που μας κληροδότησε ο Αλφρεντ Χίτσκοκ. Για να λειτουργήσει όμως αυτό το μοντέλο, χρειαζόμαστε έναν ήρωα σε κίνδυνο και ένα επιδέξιο μυστήριο προς λύση. Η μετέπειτα δράση (και οι δραματουργικές επιπλοκές που προκύπτουν απ’ αυτή) συνθέτει έναν αφηγηματικό σκελετό πάνω σε συνεχείς αποκαλύψεις που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του φιλμ, για να κορυφωθούν στο τέλος και να οδηγήσουν στο τελευταίο κομμάτι του παζλ, την ολοκλήρωση του μυστηρίου.
Η μόνη διαφορά σε ό,τι αφορά το λεγόμενο ισπανικό μοντέλο αφορά το στυλ. Η σχεδόν τρισδιάστατη, τεκνικολόρ φωτογραφία του Χιτς έχει αντικατασταθεί από τους τόσο προσφιλείς σήμερα πρασινωπούς τόνους, ενώ το μόνιμο μουσικό χαλί σέρνει χαμηλόφωνα, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, τις τυποποιημένα απειλητικές τονικότητές της. Επίσης, ο ήρωας που ενσαρκώνει εδώ ο Ούγκο Σίλβα, ένας χήρος που καλείται από την αστυνομία να εξηγήσει τις συνθήκες γύρω από τη μυστηριώδη εξαφάνιση του πτώματος της συζύγου, είναι ύποπτος εξαρχής – η ταινία δεν κάνει σχεδόν καμία απόπειρα να το αποκρύψει. Μας ενδιαφέρει μονάχα η απάντηση στο ερώτημα «Ποιος το έκανε και γιατί;».
Ο Οριολ Πάουλο, σεναριογράφος των «Ματιών της Τζούλια», βρίσκεται εδώ στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο (που βγήκε στις ισπανικές αίθουσες το 2012!), αποφασισμένος να μας εκπλήξει. Η αλήθεια είναι πως το πετυχαίνει: Ο λόγος που το «Σώμα», με όλα τα ελαττώματα του (απουσία συνεπούς ρυθμού, έντονα «φορεμένος» μιμητισμός των αμερικανικών προτύπων που «κλωτσάει» ακριβώς επειδή βρισκόμαστε στην Ισπανία), κερδίζει το άτυπο βραβείο της ταινίας αυτής της εβδομάδας είναι η λύση του μυστηρίου: Οχι μόνο με έπιασε εντελώς απροετοίμαστο, αλλά γαργαλά και τα σκοτεινά, ρεβανσιστικά ένστικτα του θεατή. Αναφέρομαι φυσικά στον θεατή του Φανταστικού. Που το αγαπά ακριβώς επειδή του επιτρέπει να ενδίδει ασφαλώς – δηλαδή όσο χρειάζεται – στις σκοτεινές του προδιαθέσεις.
Βαθμοί: 5
Οι σούπερ ήρωες της εβδομάδας
«X-Men: Απόκαλιψ»: Αλλη μια ταινία βασισμένη σε κόμικ ήρωες, μόνο που τούτη εδώ έχει την τύχη να υπογράφεται από τον Μπράιαν Σίνγκερ και όχι από «σκηνοθέτες για όλες τις δουλειές» που τρέχουν να καλύψουν τις προσταγές των παραγωγών τους. Αλλωστε, επισκέπτεται το σύμπαν των X-Men για τέταρτη συνεχή φορά μετά τη φάλτσα νότα του τρίτου μέρους που σκηνοθέτησε εντελώς άχαρα ο Μπρετ Ράτνερ (υπάρχει και μια ωραιότατη «μπηχτή» στο φιλμ που παρουσιάζουμε σήμερα). Και επειδή ξέρει τα κατατόπια, χορογραφεί εντυπωσιακές σεκάνς πάνω σε συνθέσεις των Metallica, των Eurythmics (αλλά και του Μπετόβεν), παραθέτοντας προς το τέλος μια συγκινητική ανάσα που λειτουργεί. Απομένει βέβαια το θέαμα σπουδαίων ηθοποιών, όπως του Μάικλ Φασμπέντερ, του Τζέιμς ΜακΑβοϊ και του Οσκαρ Αϊζαακ να σφίγγονται σαν δυσκοίλιοι εκτοξεύοντας ψηφιακά τις μεταλλαγμένες τους δυνάμεις, αλλά τι τα θες, κάπως πρέπει να βγει το νοίκι.
Βαθμοί: 5
Μετάθεση και ενοχή στην Τεχεράνη
«Μελβούρνη»: Ιράν, Τεχεράνη. Το ζεύγος έτοιμο για το μεγάλο ταξίδι του στη Μελβούρνη, για σπουδαστικούς λόγους. Ωρες πριν από την αναχώρηση της πτήσης, αναλαμβάνουν να προσέξουν, για λίγο, το μωρό των γειτόνων. Και το χειρότερο συμβαίνει. Από εκεί και πέρα, ο Νιμά Τζαβιντί, που περιορίζει τη δράση στο διαμέρισμα των ηρώων του ώστε να ανεβάσει τις ψυχικές εντάσεις, σκιαγραφεί, ανάμεσα στις σημάνσεις, το πορτρέτο μιας χώρας όπου η απώλεια της ελπίδας μεταφέρεται, σαν ιός, ακόμα κι όταν επιλέγεις να την αφήσεις πίσω σου. Σκηνοθετικά πάντως δείχνει απροετοίμαστος – θυμηθείτε, για παράδειγμα, πόσο θεαματικά είχε ντεκουπάρει τους τέσσερις τοίχους του ο Ρόμαν Πολάνσκι στο πρόσφατο «Ο θεός της σφαγής».
Βαθμοί: 5
Λαϊκό μελόδραμα
«Πατέρας και κόρη»: Υπάρχει ο υπερβάλλων ζήλος και ο υπερβάλλων κυνισμός, και μονάχα στον τελευταίο μπορώ να καταλογίσω τις κακές κριτικές που μαζεύει το τελευταίο μελόδραμα του Γκαμπριέλε Μουτσίνο. Που είναι ακριβώς αυτό: ένα λαϊκό μελόδραμα, σχεδιασμένο έτσι ώστε να «στραγγίξει» από τα δάκρυά τους εκείνους που συνειδητά θα το επιλέξουν γι’ αυτό τον σκοπό. Ο Ράσελ Κρόου ενσαρκώνει βραβευμένο με Πούλιτζερ συγγραφέα που χάνει τη σύζυγό του και προσπαθεί να μεγαλώσει μόνος την κόρη τους, η Αμάντα Σέιφριντ μελαγχολεί στον ρόλο της τελευταίας 25 χρόνια μετά και αν όλα σας αφήνουν μια προκάτ αίσθηση, θυμίζω πως ο Μουτσίνο είναι ιταλικής καταγωγής: όταν καδράρει ένα πρόσωπο το κάνει με γνήσια ευαισθησία, όσο μπανάλ κι αν είναι το πρωτότυπο υλικό.
Βαθμοί: 4
Μια ταινία, ένα αστείο
«Ολοι οι καλοί χωράνε»: Το Παρίσι, ολοκληρωτικά σκεπασμένο από το χιόνι, στον πιο σκληρό χειμώνα του. Η γαλλική κυβέρνηση έχει μια μοναδική ιδέα για να προστατέψει τους αστέγους: σε κάθε ιδιοκτήτη σπιτιού αντιστοιχούν ξαφνικά μονάχα 30 τετραγωνικά μέτρα κατοικίας καθώς υποχρεώνονται να φιλοξενήσουν για έναν χειμώνα τους αβοήθητους συνανθρώπους τους. Και η σκηνοθέτιδα Αλεξάνδρα Λεκλέρ σπάει μεγάλη πλάκα διακωμωδώντας τις φιλανθρωπικές ματαιώσεις των μεγαλοαστών ηρώων της μέχρι τα πρώτα 30 λεπτά. Οσο καλό κι αν είναι ένα αστείο, βλέπετε, χάνει τη δύναμή του όταν το επαναλαμβάνεις διαρκώς.
Βαθμοί: 3
Google news
