Και δράμα και αστερόσκονη

Το Φεστιβάλ Καννών βρίσκεται μόλις στα μισά του και οι δυναμικές του προγράμματος εντυπωσιάζουν. Από τη μια, οι μεγάλες στιγμές. Ο Κρίστι Πούιου, ο ρουμάνος κινηματογραφιστής που μας είχε συγκλονίσει χρόνια πριν με την αριστουργηματική «Οδύσσεια του κ. Λαζαρέσκου» παρουσίασε το «Sieranevada», ένα σκληρό τρίωρο δράμα με πρωταγωνιστές μια οικογένεια σε συνεχή διαμάχη καθώς δεκάξι μέλη της συγκεντρώνονται σε ένα διαμέρισμα ύστερα από το μνημόσυνο της «πατριαρχικής» μορφής. Φυσικά, στους τέσσερις τοίχους του επωάζονται καταπιεσμένες επιθυμίες και μεγάλα μυστικά και η ταινία του Πούιου τα προσφέρει απλόχερα: οι κριτικοί μιλούν για ένα μωσαϊκό δραματικών καταστάσεων και σπουδαίων ερμηνειών που παρά την τρίωρη διάρκειά του λειτουργεί στην εντέλεια.

Δεύτερη επιστροφή: ο κύριος Κεν Λόουτς ξεκινά, για πολλοστή φορά από σενάριο του Πολ Λάβερτι, και σκηνοθετεί το «Ι, Daniel Blake», μια από τις καλύτερες ταινίες του, σύμφωνα με τους βρετανούς δημοσιογράφους που δεν τον συμπαθούν ιδιαίτερα. Στο φιλμ, ο κωμικός Ντέιβ Τζόουνς ενσαρκώνει έναν μαραγκό που, αν και χτυπημένος από έμφραγμα, αδυνατεί να βγει στη σύνταξη χάρη σε ένα απάνθρωπο γραφειοκρατικό σύστημα, γρανάζι ενός ακόμη πιο απάνθρωπου κρατικού μηχανισμού. Σημειώστε επίσης δυο ακόμη φεστιβαλικά ονόματα, τους κυρίους Παρκ Τσαν Γουκ και Μπρούνο Ντιμόν. Ο πρώτος επιστρέφει με το «Handmaiden», τη μεταφορά ενός βιβλίου της Σάρα Γουότερς, τη δράση του οποίου μεταφέρει στην Κορέα της δεκαετίας του 1930 (όταν δηλαδή η χώρα βρισκόταν υπό ιαπωνική κατοχή). Το λεσβιακό του θρίλερ άρεσε σε κοινό και κριτικούς (χρόνια είχε να συμβεί αυτό το τελευταίο). Ο τελευταίος, αγαπητός για χρόνια στους γάλλους θεωρητικούς του κινηματογράφου (εδώ σπάνια βλέπουμε τις ομολογουμένως σπουδαίες ταινίες του) ολοκλήρωσε μια… κωμωδία με τον τίτλο «Ma lute» που μοιάζει με ερωτικό γράμμα στην κλασική μπουρλέσκ φάρσα. Σκεφτείτε πως μέσα στη δράση εντάσσονται και δυο αστυνομικοί που μοιάζουν με κλώνους του Χοντρού και του Λιγνού. Από την άλλη όμως, δεν πας πουθενά δίχως χολιγουντιανή λάμψη. Ετσι, οι Τζορτζ Κλούνι και Τζούλια Ρόμπερτς προσφέρουν λίγη από την τελευταία στο «Money Monster» σε σκηνοθεσία Τζόντι Φόστερ, μια παραλλαγή του θέματος του «Network», με τον δημοσιογράφο Κλούνι να απειλείται από έναν ψυχοπαθή και την τηλεοπτική παραγωγό Ρόμπερτς να καδράρει το θέμα όσο γίνεται πιο αμοραλιστικά. Είχαμε όμως και το «BFG» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, τα αρχικά του οποίου μεταφράζονται σε «Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας». Πρόκειται για μια παιδική πανδαισία, πολύ κοντά στο πνεύμα του «ΕΤ», με πρωταγωνιστή τον Μαρκ Ράιλανς που πριν λίγους μήνες βραβεύτηκε με Οσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην (επίσης σπιλμπεργκική) «Γέφυρα των κατασκόπων».

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΣΚΕΨΗΣ. Ομορφο αντίδοτο στη σοβαρότητα προσέφερε και το «Nice Guys» του Σέιν Μπλακ, μια δυνατή περιπέτεια με τους Ράσελ Κρόου και Ράιαν Γκόσλινγκ, που λαμβάνει χώρα στα 70s. Γιατί; Μα μόνο έτσι μπορείς να ξεφύγεις από την αστυνομία σκέψης που διά της πολιτικής ορθότητας επιβάλλει σε κοινό και δημιουργούς τους «σωστούς» τρόπους με τους οποίους οφείλουμε να κλαίμε και να γελάμε σήμερα τόσο στις αίθουσες όσο κι έξω απ’ αυτές. Φυσικά δεν έλειψαν και μια δυο κριτικές που μιλούν για «κυνική βία και σεξισμό», αλλά ευτυχώς, κουρασμένο πια το πλήθος απ’ αυτόν τον ηθικοπλαστικό βομβαρδισμό μοιάζει να τους δίνει όλο και λιγότερη σημασία. Υπάρχουν βέβαια και σκηνοθέτες εξίσου αγαπητοί στο κοινό αλλά και στους σινεφίλ σαν τον Πέδρο Αλμοδόβαρ, που υπογράφει την «Julieta», την πολυτάραχη ζωή μιας γυναίκας από το 1985 ώς το 2015. Πρόκειται, σύμφωνα με τα λόγια του σκηνοθέτη, για μια «επιστροφή στο σινεμά των γυναικών, των μεγάλων πρωταγωνιστριών». Παραδόξως, η ταινία κυκλοφόρησε στις ισπανικές αίθουσες λίγες εβδομάδες πριν από τη γαλλική της πρεμιέρα όπου μάλιστα γνώρισε εμπορική αποτυχία.

Καλά λόγια ακούστηκαν, τέλος, και για την πρώτη ελληνική (έστω κατά το ήμισυ) συμμετοχή, την «Τελευταία παραλία» των Θάνου Αναστόπουλου και Νταβίντε ντελ Ντέγκαν που συμμετέχει σε ειδική προβολή στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Σε αυτό το ντοκιμαντέρ (την ελληνική διανομή του οποίου έχει αναλάβει η One from the heart), κεντρικό θέμα είναι ένας τοίχος που χωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες στην παραλιακή εγκατάσταση της Τεργέστης με τη λαϊκή ονομασία «Pedocin».

INFO
Το 69ο Φεστιβάλ Καννών ολοκληρώνεται στις 22 Μαΐου με την απονομή του Χρυσού Φοίνικα