[Μικρού μήκους] Ορχήστρες χωρίς παρτιτούρα

Αυτό ήταν, λοιπόν; Εκλεισε η φεστιβαλική παρένθεση του Ηρωδείου, απ’ όπου είχαν εξοβελιστεί η στιβαρή μουσική και οι μεγάλες ορχήστρες; Επανήλθε η κανονικότητα σε έναν χώρο που τον είχαν «μαγαρίσει» ο Ελβις Κοστέλο, τα τραγούδια της επιθεώρησης, η Μόνικα και ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ;

Αν τα επιχειρήματα για το νέο πρόγραμμα είναι η ένδεια χρημάτων, η αξία του Νίνο Ρότα και το δοκιμασμένο θέαμα των Μαυρουδή και Κυπουργού, το αντεπιχείρημα είναι η έλλειψη φαντασίας (με τη συμπάθειά μας αφιερωμένη εξαιρετικά στους καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν). Η ολική επαναφορά του «Κάρμινα Μπουράνα» με τη Χορωδία της ΕΡΤ, οι παραδοσιακοί χοροί της Ρωσίας – από το «πρώτο σοβιετικό επαγγελματικό συγκρότημα» ever – και η «Αριστοφανειάδα» από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης μοιάζουν με φάλτσα σε κακοκουρδισμένο σύνολο.

Φανταστείτε έναν φεστιβαλιστή – υψηλόμισθο «καταναλωτή κουλτούρας», αν προτιμάτε τη συριζαϊκή ορθότητα – που ξεκίνησε ήδη το καλοκαίρι του με βαριά φιλοσοφία στον κύκλο Δουζίνα τού Megaron Plus για να καταλήξει εν μέσω θέρους στις κερκίδες του Ηρωδείου. Εκπληξη: η φιλοσοφία θα τον ακολουθεί – στους δρόμους θα γυρνά τους ίδιους. Κι αυτό επειδή η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και – πάλι – η Χορωδία της ΕΡΤ θα σημάνουν εντός του ρωμαϊκού ωδείου την έναρξη εργασιών του παγκόσμιου συνεδρίου «Η φιλοσοφία του Αριστοτέλους». Οι ελαφροί ας το λέγουν ελαφρό, αλλά λίγο τραγούδι δεν έβλαψε κανέναν.

Το 2016 δεν είναι η πρώτη, ούτε η μόνη χρονιά απ’ την οποία λείπει η στοχευμένη διάρθρωση του προγράμματος. Η μουσική αποδεικνύεται διαχρονικά η αχίλλειος πτέρνα του θεσμού. Ο Γιώργος Λούκος είχε δεχθεί πολλές κατηγορίες – βάσιμες σε αρκετές περιπτώσεις – για το απονευρωμένο Ηρώδειο. Αλλά ακόμη και στην περίοδο των ισχνών κερκίδων δεν επικράτησε ποτέ η συμφωνική μονοκαλλιέργεια. Το «anything goes» έχει νόημα όταν ευνοεί τον πλουραλισμό – διαφορετικά καταλήγει σε γεμίσματα ημερομηνιών. Με την άδεια των μαέστρων, ορχήστρες υπάρχουν, λείπει η παρτιτούρα.