[Αγιογραφίες] Γεμιστά

Είναι γνωστό ότι η Θεανώ Φωτίου δεν είναι απλώς μαρξίστρια. Είναι γεμίστρια. Είναι η φωνή που είχε δείξει πώς το κυβερνών κόμμα αντιλαμβανόταν την οικονομία με εκείνη την παροιμιώδη παραβολή, σύμφωνα με την οποία το ελληνικό οικονομικό γονίδιο φαίνεται στα γεμιστά. Στον τρόπο που από το τίποτε φτιάχνεται ένα χορταστικό φαγητό.

Με την ίδια πρωτοσυριζαϊκή γλώσσα η Φωτίου σεμνυνόταν προχθές από το βήμα της Βουλή για την «ταξική μεροληψία» του Ασφαλιστικού της κυβέρνησης, κατακευρανώνοντας – ποιον άλλον; – τα «Μουμουέ» επειδή τρομοκρατούν τα λαϊκά στρώματα.

Η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας δεν ακολουθεί το παράδειγμα του Πρωθυπουργού. Δεν έχει λειάνει τον λόγο της με κυνικές παραδοχές – όπως ο Τσίπρας όταν, ας πούμε, λέει ότι χρειάζεται «αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης των αγορών προς την ελληνική οικονομία». Η Φωτίου είναι αυθεντική. Με τους όρους του Πρωθυπουργού είναι ακόμη υπό την επήρεια της αυταπάτης. 

Οχι, η υπουργός δεν είναι σε άλλη γραμμή από τον Πρωθυπουργό. Αντιθέτως. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι δικαιώνει την απολογία του. Το «δεν είπαμε ψέματα, είχαμε αυταπάτες» λάμπει στο παράδειγμα της Φωτίου. Η άνεση με την οποία φέρνει τη δημοσιονομική πραγματικότητα στα μέτρα της κουζίνας της, η ευκολία της να βλέπει τον κόσμο χωρισμένο σε κακούς και καλούς, το πάθος με το οποίο υπερασπίζεται αυτούς τους μανιχαϊσμούς αποτελεί ζωντανό επιχείρημα υπέρ του πρωθυπουργικού ισχυρισμού: Η Αριστερά δεν είχε δόλο. Είχε άγνοια – ρομαντική μεν, αλλά άγνοια. Γι’ αυτό και παραμένει αθώα. Το ηθικό της πλεονέκτημα βασίζεται σε πλεόνασμα ευήθειας. 

Θα ήταν αδιανόητο για μια άλλη κυβέρνηση να επικαλείται υπέρ της την πλάνη της. Ομως γι’ αυτή την κυβέρνηση και γι’ αυτόν τον Πρωθυπουργό είναι περίπου αυτονόητο. Η γλυκιά αυταπάτη είναι μέρος του brand. Ο Τσίπρας είχε καταφέρει να συστηθεί στους ψηφοφόρους του ως «το παιδί». Ο γιος που, ακόμη κι όταν κάνει τη ζημιά, δεν φταίει. Κάτι θα του είχαν ρίξει οι άλλοι στο ποτό.

Η συζήτηση για το Ασφαλιστικό ήταν ένα αλκοτέστ για τη συμπολίτευση. Ακούγοντας κανείς τη Φωτίου και τις «Φωτίου» των 153, είχε την ευκαιρία να μετρήσει με ασφάλεια πόσα γράδα πλάνης κυλούν ακόμη στις φλέβες του ΣΥΡΙΖΑ.
Το τεστ έδειξε ότι η συμπολίτευση οφείλει τη συνοχή της στην πίστη ότι το πακέτο αυτό είναι η τελευταία δοκιμασία. Οτι μετά το πακέτο έρχεται πλησίστια η ανάπτυξη. Και μετά την ανάπτυξη έρχεται η ώρα του παράλληλου προγράμματος – της Εδέμ των σοσιαλιστικών παροχών.

Η κατάκλιση της Φωτίου στους καναπέδες του εντευκτηρίου της Βουλής μπορεί να ήταν από νύστα. Μπορεί να ήταν από ρέμβη. Πάντως δεν ήταν από χανγκόβερ. Το χανγκόβερ αργεί ακόμη.