Οταν ο οργανισμός αντιδρά στη θεραπεία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Σημαντικό πρόβλημα της θεραπείας υποκατάστασης παραμένει η ανάπτυξη ανασταλτών. Οι ανασταλτές είναι αντισώματα έναντι του χορηγούμενου παράγοντα, με αποτέλεσμα η θεραπεία να γίνεται αναποτελεσματική.
Αναπτύσσονται πιο συχνά στην αιμορροφιλία Α (περίπου 30% των ασθενών) ενώ είναι σπανιότεροι στην αιμορροφιλία Β (3%-5%) και η ανάπτυξή τους φαίνεται ότι έχει πολυπαραγοντική αιτία.
Στις περιπτώσεις αυτές για την αντιμετώπιση των αιμορραγιών χρησιμοποιούνται σκευάσματα που παρακάμπτουν τη δράση των παραγόντων FVIII και IX (by passing agents), ενώ για την εκρίζωση των ανασταλτών χρησιμοποιούνται πρωτόκολλα ανοσοαντοχής (immune tolerance induction – ITI) που περιλαμβάνουν συχνή χορήγηση υψηλών δόσεων παράγοντα.
Το μέλλον
Ελπιδοφόρα για το μέλλον φαίνονται τα σκευάσματα παραγόντων μακράς δράσης, τα οποία θα διευκολύνουν σημαντικά τα άτομα που κάνουν προφύλαξη, καθώς θα αυξάνουν τα μεσοδιαστήματα χορήγησης και θα ελαττώνουν τον απαιτούμενο αριθμό των εγχύσεων.
Δοκιμάζονται επίσης άλλα φαρμακευτικά μόρια που θα προάγουν την πήξη του αίματος με άλλους τρόπους και θα μπορούν να χορηγηθούν υποδόρια, άρα και πιο εύκολα.
Από την άλλη, γίνεται μεγάλη προσπάθεια να βρεθούν προγνωστικά εργαλεία για τους ανασταλτές και τρόποι μείωσης της ανάπτυξής τους, ενώ σημαντικός στόχος είναι η εξατομίκευση των θεραπευτικών σχημάτων επειδή κάθε ασθενής ανταποκρίνεται διαφορετικά στη θεραπεία.
Τέλος, η γονιδιακή θεραπεία φαίνεται να δίνει κάποιες ελπίδες τουλάχιστον όσον αφορά την αιμορροφιλία Β.
Google news
