[Διαστάσεις] Με τον αθλητή ή με τον πολιτικό;

Στο τελευταίο λεπτό του προχθεσινού αγώνα μπάσκετ του Παναθηναϊκού με τους Βάσκους της Λαμποράλ, και ενώ ο αποκλεισμός της ελληνικής ομάδας ήταν πια βέβαιος, όλο το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο. Οχι για να διαμαρτυρηθεί για μια απόφαση του διαιτητή, όπως συμβαίνει συνήθως. Ούτε για να αποδοκιμάσει τον αντίπαλο. Αλλά για να αποθεώσει έναν παίκτη που λάμβανε μέρος στο τελευταίο του ευρωπαϊκό παιχνίδι. Εναν παίκτη με έναν συνδυασμό χαρισμάτων που σπανίως συναντά κανείς όχι μόνο στον χώρο του αθλητισμού αλλά και γενικότερα.

Δεν θα αναλύσω εδώ το ταλέντο του Δημήτρη Διαμαντίδη, δεν διαθέτω τις απαραίτητες γνώσεις. Το ήθος του όμως, το πάθος του, η συνέπεια και η σεμνότητά του είναι πραγματικά αξιοζήλευτα. Σε μια παλιότερη συνέντευξή του είχε ρωτηθεί γιατί δεν έπαιξε ποτέ στο ΝΒΑ. Για δύο λόγους, απάντησε. Επειδή δεν είχε τις ικανότητες. Και επειδή κανείς δεν του το πρότεινε! Αφοσιώθηκε έτσι στην ομάδα του. Είχε τόλμη και μοναδικές εμπνεύσεις, παίρνοντας πολλά παιχνίδια μόνος του. Καθοδηγούσε με μαεστρία τους συμπαίκτες του, αλλά διακρινόταν κι από ομαδικό πνεύμα. Μετέδιδε κέφι και ζωντάνια. Και τώρα αποδεικνύει ότι διαθέτει ένα ακόμη χάρισμα: ξέρει πότε να σταματήσει. «Εχω και προσωπική ζωή», είπε στην ίδια εκείνη συνέντευξη. Απίθανος τύπος. Μόνο μη δελεαστεί από τις σειρήνες της πολιτικής.

Γιατί εκεί χρειάζονται άλλα προσόντα. Ο άλλος πρωταγωνιστής τής προχθεσινής ημέρας, ο Χάρης Θεοχάρης, δεν θα μπορούσε ας πούμε να χαρακτηριστεί ακριβώς σεμνός. Ούτε αποτελεί υπόδειγμα συνέπειας: φαίνεται πως είναι διατεθειμένος να συνεργαστεί με όποιο κόμμα τού εξασφαλίσει μια θέση στη Βουλή (φυσικά δεν είναι ο μόνος). Το ομαδικό πνεύμα δεν είναι το φόρτε του. Οσο για το ήθος, δεν του χρειάζεται, αποτελεί μάλλον μειονέκτημα στον χώρο όπου επέλεξε να αναδείξει το ταλέντο του. Ο πρώην βουλευτής του Ποταμιού είναι χωρίς αμφιβολία εργατικός και ικανός. Γνωρίζει άριστα το αντικείμενό του. Και τώρα αποδεικνύει ότι διαθέτει ένα ακόμη χάρισμα που μετράει πολύ στην πολιτική: καιροσκοπισμό. Ο τρόπος με τον οποίο τα έσπασε με το κόμμα του είναι αντιδεοντολογικός και ανάρμοστος. Και ο Εμανουέλ Μακρόν ίδρυσε κίνηση στη Γαλλία. Αλλά δεν παραλείπει να επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία τι χρωστάει και σε ποιον.

Να σημαίνουν όλα αυτά ότι η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερους Διαμαντίδηδες και λιγότερους Θεοχάρηδες; Οχι – στην ευπρέπεια του αθλητή και την αλαζονεία του πολιτικού δεν χρειάζεται να προστεθεί και η υπερβολή του δημοσιογράφου. Ολα είναι θέμα γούστου τελικά. Και αισθητικής. Το βέβαιο είναι ότι αν ο Διαμαντίδης επέλεγε να φύγει από τον Παναθηναϊκό, είτε για οικονομικούς είτε για άλλους λόγους, δεν θα μιλούσε για λάθη, έλλειψη θάρρους και έλλειψη στρατηγικής κατεύθυνσης. Θα αγκάλιαζε τους συμπαίκτες του, θα ευχαριστούσε τον προπονητή του και θα αποχαιρετούσε την ομάδα του με δάκρυα στα μάτια.

Αλλά είπαμε, ο άνθρωπος ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη.