[Στην ανάπαυλα] Εβδομο Δέλτα: Δημοψήφισμα

Αυτοί οι ψίθυροι για ένα ακόμα δημοψήφισμα ακούστηκαν ή έχω παραισθήσεις;

Βέβαια υπάρχει μια ένδειξις αρκετά σοβαρή. Μόλις άκουσα την κυρία Γεροβασίλη να το διαψεύδει, άρα είναι σίγουρο. Θα το κάνουν. Ο,τι έχει διαψεύσει μετά βδελυγμίας η κυβερνητική διπρόσωπος έχει γίνει την άλλη μέρα η φρικτή πραγματικότητα.

Ενα πράγμα δεν μου έλειψε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Να μένω κάθε μέρα εμβρόντητος και ενεός.

Ισως είναι το γάντζωμα με νύχια και με δόντια στην εξουσία ενός σαραντάρη Πρωθυπουργού που φέρνει μαζί με τη μέθη της δύναμης και το πλήρες ακαταλόγιστο.

Η φίλη μου Μαργέττα, από τους λίγους που διατηρούν το, αν και λίαν πικρόχολο, χιούμορ τους, μου ψιθυρίζει.

– Δεν είναι λίγο, Σταμάτη μου, από τις καταλήψεις, εκεί που μίλαγες με οργισμένους μαθητές του λυκείου, να βρεθείς να συνδιαλέγεσαι με τον Ολαντ.

Και προσθέτει κακεντρεχέστατα.

– Απ’ τα ηλίθια παιδία στα Ηλύσια Πεδία. Οσο και να ‘ναι, σαλτάρει ο άνθρωπος. Δεν τον βλέπεις στη Βουλή; Του λένε για το Προσφυγικό και απαντάει για τη Ζίμενς. Τον ρωτάνε για την αξιολόγηση και ουρλιάζει «θα χτυπήσουμε τη διαπλοκή». Δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα το άτομο. Είναι, πώς να το πω; Βιρτσουαλρεαλιστής. Χάθηκε στην εικονική πραγματικότητα.   

Και είναι και όλη εκείνη η κουστωδία γύρω του ένας κι ένας. Πού βρέθηκαν τόσοι ανίκανοι άνθρωποι; Δεν έχουν αρχίσει ένα πράμα και να το τελειώσουν. Ενα για δείγμα. Ολο ιδέες, μεγαλοστομίες και κάλπες. Κάθε τρεις και λίγο στήνουν κι από μία. Πάμε εμείς σαν βόδια, ψηφίζουμε. Πολύ ωραία, λέει. Μπράβο. Και πάει και κάνει το ακριβώς αντίθετο. Μετά μας μαλώνει κι από πάνω. Τον άκουσα με τα ίδια μου τ’ αφτιά. «Να σταματήσει αυτή η πλάκα με το Ναι που έγινε Οχι».

Ετσι το έχει δει. Πλάκα.

Πλάκα πλάκα, μας το φόρεσε το τρίτο Μνημόνιο. Και πάμε για χειρότερα.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που πιστεύουν ότι στις εκλογές θα πέσει. Οσο και να πέσει, αποκλείεται να σταθεί κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά και να πέσει. Τον φαντάζεστε στην αντιπολίτευση; Εκεί θα λάμψει. Είναι η έδρα του. Θα αρχίσουν πάλι Αγανακτισμένοι να κουραδιάζονται στο Σύνταγμα. Τα γιαούρτια, το ξύλο, οι φωτιές, οι προπηλακισμοί, δεν θα τολμάει άνθρωπος της εκάστοτε κυβέρνησης να κυκλοφορεί, καλά να μιλήσει. Θα μαζεύονται από κάτω, θα ουρλιάζουν σαν αφιονισμένοι, θα ξαναθυμηθούμε τα φάσκελα στις παρελάσεις, και, και, και… Ωραία πράγματα.

Ευτυχώς ίδρυσε η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου το κόμμα της κι έχουμε και μεις μια ελπίδα.

Πλεύση Ελευθερίας το βάφτισε θαρρώ.  

Και είναι έτσι γλυκό, ανθρώπινο, με το καραβάκι να αρμενίζει στον τυφώνα. Και στα πανιά του όχι ένα, όχι δύο.

Εξι Δέλτα παρακαλώ. Να της ζήσουνε να τα χαίρεται η πολέμαρχος. Εβαλε και την Πάτι Σμιθ να της τραγουδάει «People have the power», βίρα τις άγκυρες και πρόσω ολοταχώς.   

Αν και φοβάμαι στις εκλογές μην έχουμε καμιά απο-Δελτίωση και πέσουμε σε ξέρα. Αλλά η καπετάνισσα να ‘ναι καλά. Θα βρει άλλο σκαρί να καθελκύσει.

Μόνο εμείς που μένουμε στη στεριά ξέμπαρκοι να δούμε τι θα κάνουμε… Και τι μας περιμένει…

Σε ποια προβλήτα θα στήσουμε αντίσκηνο και ποια ΜΚΟ θα μας μοιράσει το νερό με τη σταγόνα και το συσσίτιο με το δελτίο;

Και αργεί και το Πάσχα που θα αναστηθεί και η οικονομία να τσουγκρίσουμε τα κεφάλια μας στον τοίχο.