«Τα τραγούδια του Κουγιουμτζή είναι κοινωνικά χωρίς ντουντούκα»

Με σφιγμένη καρδιά πήγαινε στο στούντιο για να ηχογραφήσει τον πρώτο του δίσκο. Μόλις είχε κλείσει τα 18 και είχε καταφέρει να υπογράψει το πρώτο του συμβόλαιο (με τη συναίνεση της μητέρας του επειδή ήταν ανήλικος σύμφωνα με τον νόμο της εποχής). Ο Μάτσας του έδωσε την ευκαιρία και ο Γιώργος Νταλάρας έκανε υπομονή. «Ηταν τα χρόνια της χούντας και τα τραγούδια που ηχογραφούνταν τότε ήταν του συρμού, για γέλια και για κλάματα. Ηχογραφούσα με δάκρυα στα μάτια και έλεγα “αν προσπαθήσετε να μου δώσετε ξανά τέτοια τραγούδια, δεν θέλω να με ξαναφωνάξετε”. Ηθελα να γυρίσω πίσω στη δουλειά μου, στο συνεργείο αυτοκινήτων. Νομίζω ότι η ειλικρίνειά μου συγκίνησε τον Μάτσα ο οποίος κατάλαβε ότι υποφέρω».

Η μεγάλη ανατροπή ήρθε με τους στίχους και τις μελωδίες του Σταύρου Κουγιουμτζή. «Ηταν σαν κάποιος να μου έκανε τεχνητή αναπνοή. Αυτός είναι ο λόγος που ίσως με έχετε βαρεθεί να μιλάω για τον Κουγιουμτζή. Τελικά τα τραγούδια του δεν ήρθαν για να φύγουν. Αποδεικνύεται και σήμερα αυτό, καθώς νέα παιδιά δημιουργούν συλλόγους με το όνομά του και γράφουν και τραγούδι με το όνομά του – ασχολούνται γενικώς με το έργο του». Μια τέτοια ομάδα παιδιών, οι απόφοιτοι του Μουσικού Σχολείου Πειραιά, του έδωσε τον περασμένο Δεκέμβριο την αφορμή να παίξει τα τραγούδια του μεγάλου δημιουργού. Ετσι προέκυψαν οι εμφανίσεις υπό τον τίτλο «Ασε με πάλι να σου πω» μαζί με τους Θοδωρή Κοτονιά, Βασιλική Καρακώστα, Ασπασία Στρατηγού. Μαζί τους θα μοιραστεί κομμάτια που έχουν περάσει στη συλλογική μνήμη με τη φωνή του. «Κάπου νυχτώνει», «Ο ουρανός φεύγει βαρύς», «Ενας κόμπος η χαρά μου», «Οι ελεύθεροι κι ωραίοι», «Του κάτω κόσμου τα πουλιά», «Στα χρόνια της υπομονής»: μια λίστα χωρίς ρυτίδες.

«Είχα ξεχωρίσει το “Μη μου θυμώνεις μάτια μου” όταν το άκουσα από τον Γιάννη Πουλόπουλο και το “Αν δεις στον ύπνο σου ερημιά” που το τραγουδούσε ο Μανώλης Καναρίδης. Αυτά τα δύο μου άρεσαν περισσότερο επειδή ήταν ελεγειακά. Είχαν μέσα μια θλίψη η οποία έδινε μια δραματική εικόνα χωρίς να σε γονατίζει, χωρίς να κλαψουρίζουν. Αυτό είναι το μεγαλείο του Κουγιουμτζή. Γι’ αυτό και τον παρακάλεσα ό,τι τραγούδια έγραψε στο παρελθόν και δεν είχαν τύχη να τα ξαναπώ.  Ξέρετε, μας παρασύρει η καθημερινότητά μας, η μετριότητά μας, χάνουμε το γούστο μας μαζί με την  υπομονή μας και δεν ασχολούμαστε με το φωτεινό κομμάτι της μουσικής και του τραγουδιού. Γιατί, όπως έχουν πει και άλλοι, το τραγούδι δεν είναι μόνο να σε κάνει να ξεχνάς. Πρέπει να σε κάνει να θυμάσαι. Τα τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή είναι κοινωνικά χωρίς την ντουντούκα».

Σήμερα τι τύχη θα είχαν; «Είμαι σίγουρος ότι θα έβρισκαν έρεισμα ακριβώς με τον ίδιο στίχο. Και ας αφήσουμε τα τραγούδια του Κουγιουμτζή γιατί είναι σαν να μιλάω για την οικογένειά μου. Ας υποθέσουμε ότι έβγαινε σήμερα η “Δραπετσώνα” και ακουγόταν από έναν καλό τραγουδιστή. Αυτά τα τραγούδια δεν έχουν εποχή και αυτή είναι η δύναμή τους ».

INFO
15-16 και 22-23 Απριλίου στην Ακτή Πειραιώς (Πειραιώς 178 και Λαµίας, τηλ. 210-3418.020) στις 22.00