«Είναι ωραίο να γελάς με την καφρίλα»

Εμφανίστηκε στον κινηματογραφικό χώρο το 2008 με το υπερπετυχημένο «Bank Bang» (ουσιαστικά, η τελευταία ευπρόσωπη ελληνική εμπορική κωμωδία) για να ακολουθήσει μια ολότελα διαφορετική πορεία με την ταινία «Wasted youth» για τη σύγχρονη αθηναϊκή πραγματικότητα. Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος παρουσιάζει αυτές τις ημέρες το νέο του πόνημα, το εξαιρετικό «Suntan» (σ.σ. η κριτική της ταινίας έχει φιλοξενηθεί ήδη στο φύλλο της Πέμπτης 31ης Μαρτίου). Ηρωάς του είναι ο Κωστής, 40άρης γιατρός που φτάνει στην Αντίπαρο για να αναλάβει την τοπική κλινική. Περνάει τον χειμώνα στο αραιοκατοικημένο νησί κλεισμένος στον εαυτό του, αλλά το καλοκαίρι συναντά την Αννα και την παρέα της, μια ομάδα 20άρηδων που ανατρέπουν την καθημερινότητά του.

Πες μου για την ιδέα με την οποία ξεκίνησες την ταινία…

Η ιδέα υπήρχε εδώ και χρόνια, αλλά τα Χριστούγεννα πριν από το γύρισμα μου ήρθε στο μυαλό η τελευταία σκηνή. Αμέσως μετά πήρα τηλέφωνο τον Σύλλα Τζουμέρκα, που εκείνη την περίοδο μοντάριζε το «A Blast» («Μια έκρηξη») στο Βερολίνο, και του ζήτησα να γράψουμε μαζί το σενάριο – το οποίο και κάναμε μέσω skype. Το γράψαμε μέσα σε δέκα μέρες. Γενικά ενώ αγαπώ το γύρισμα, το κομμάτι της ανάπτυξης είναι που με ταλαιπωρεί. Ουσιαστικά, ξέραμε όλη την ιστορία και δουλεύαμε τις επιμέρους σκηνές. Ξέρεις, προσθέταμε έναν χαρακτήρα εδώ, μια σεκάνς εκεί. Βέβαια, όσο γράφαμε ήξερα πως έπρεπε να υπάρχει μια σχετική οικονομία – γράψαμε ακριβώς αυτά που γυρίσαμε, με την εξαίρεση δύο σκηνών.

Η ταινία αλλάζει ραγδαία ταχύτητες με το που φτάνουμε στο καλοκαίρι. Οι μεταστροφές του ήρωα όμως μας αιφνιδιάζουν περισσότερο.

Από εμένα ξεκινά αυτό: όσο μου αρέσει η ηρεμία τόσο μου αρέσει και η κραιπάλη, η εξαλλοσύνη που λέμε. Μια ταινία μου δεν θα μπορούσε να είναι μονάχα χαμηλόφωνη, απλώς τη χτίζω έτσι ώστε να σε πονέσει περισσότερο το δεύτερο μισό. Το ξεκινώ από μια μουντάδα για να σκάσουν σαν βόμβα το χρώμα και η βρωμιά. Χάνεται και το χιούμορ, που υπάρχει στο πρώτο μέρος του φιλμ. Αν θέλεις, μένει μια ειρωνεία, που όμως προκύπτει από τους χαρακτήρες. Οπως εκείνος που τον έχω έτσι, με αυτές τις αστείες φαβορίτες, για να παραπέμπει σε έναν γνωστό έλληνα και φασίστα τραγουδιστή. Αναφέρομαι αν θες στην καφρίλα, που σκάει πάντα τη λάθος στιγμή. Παρότι, από την άλλη, είναι ωραίο να γελάς με την καφρίλα όταν την αναγνωρίζεις ως τέτοια.

Τι παθαίνουμε τελικά το καλοκαίρι;

Μια παράκρουση. Εχουμε δέκα ημέρες για να κάνουμε τα πάντα. Να αγχωθούμε για το αν στην παραλία έχει πολύ ή λίγο κόσμο, αν θα παίξουμε ρακέτες ή αν θα ενοχλήσουμε, αν θα γνωρίσουμε την γκόμενα που φανταζόμαστε πως θα γνωρίσουμε, αν φάγαμε στην ταβέρνα που μας πρότεινε ο φίλος μας. Ο κόσμος είναι τόσο πιεσμένος πια, που όταν πάει διακοπές αγχώνεται περισσότερο από ό,τι στην καθημερινότητά του. Καταπιέζεται. Παντού και πάντα. Δεν συναντάς ποτέ στα νησιά ανθρώπους ξεκομμένους, μοναχικούς; Και στις αντροπαρέες μέσα παίζει ένας ανταγωνισμός, ενώ ξεκίνησαν παρέα. Και μιλώ για τις διακοπές όπως τις έχει θέσει η μισθωτή εργασία, έτσι; «Φίλε εργαζόμενε, επτά με είκοσι Αυγούστου έχεις δικαίωμα να παραθερίσεις και να περάσεις καλά». Ε αυτό είναι φοβερά καταπιεστικό! Εγώ μπορεί να θέλω να περάσω καλά τον Νοέμβριο!

Η ταινία είχε μια καλή πορεία στο εξωτερικό. Πώς την υποδέχτηκαν εκεί;

Νομίζω πως η ταινία μου μιλάει σε όλο τον κόσμο – δεν είναι αυστηρά ελληνική ούτε χρειάζεται να έχεις πάει διακοπές στα νησιά για να την καταλάβεις. Θα μπορούσε να διαδραματίζεται, ξέρω γω, στο Μπράιτον και όχι στην Αντίπαρο.

Παρ’ όλα αυτά, ζητά από το κοινό να κάνει και κάποιες παραχωρήσεις ηθικού τύπου. Και η ηθικολογία έξω έχει ξανασηκώσει κεφάλι.

Κοίτα, η πολιτική ορθότητα είναι μια βλακεία και μισή. Το να μην σου επιτρέπεται να κάνεις ένα αστείο σε κάνει περισσότερο ρατσιστή – και είμαι φανατικός εχθρός της. Νομίζω πως είναι ένα παραμύθι που θα σβήσει πολύ σύντομα. Μας φταίνε όλα τώρα, βρισκόμαστε σε μια περίεργη αναταραχή. Κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα θρησκευτικό κατάλοιπο προτεσταντικής φύσεως. Προτεστάντες είμαστε όλοι στ’ αλήθεια. Δυτικοί είμαστε,  με αυτές τις αξίες μεγαλώνουμε. Ποιος διαχωρίζει σήμερα τον καθολικισμό από την ορθοδοξία; Ολοι Αμερικανοί είμαστε, με την καλή και την κακή έννοια.  

Μερικοί όμως κάνουν ταινίες στην Ελλάδα.

Κατέθεσα το σενάριο του «Suntan» στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε μια καλή περίοδο υποτίθεται, αλλά ο υπεύθυνος παραγωγής του Κέντρου τότε έγραψε πως αυτή η ταινία «δεν πρέπει να προχωρήσει γιατί δεν έχει φρένα». Μάλλον ο κύριος είχε προϋπηρεσία στα ΚΤΕΟ. Με ενοχλεί πολύ η συνθήκη εδώ, αλλά μεγάλωσα σε αυτό το περιβάλλον. Είναι η τρίτη μου μεγάλου μήκους ταινία, όλες είχαν την πορεία τους και ποτέ μου δεν είχα κάποια κρατική υποστήριξη ούτε από το Κέντρο ούτε από την ΕΡΤ. Εν τω μεταξύ, στο εξωτερικό υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει κινηματογραφικά στην Ελλάδα. Κι εδώ σου ζητάνε να βάλεις φρένο.

Ενα φρένο θα κατέστρεφε ολοσχερώς την ταινία σου.

Μα αυτό είναι το ζήτημα. Η ταινία μιλάει και γι’ αυτό, αν θες. Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να παρεκκλίνει όσο θέλει, αλλά η κοινωνία δεν του το επιτρέπει. Ενας άνθρωπος 42 ετών, χωρίς να είναι ας πούμε εκατομμυριούχος, δεν έχει δικαίωμα να ερωτευτεί μια 20χρονη, ενώ θα έπρεπε να είναι το απόλυτο δικαίωμά του. Ολες οι έξαλλες στιγμές στο φιλμ προέρχονται από δικές μου αναμνήσεις. Ο,τι συμβαίνει το έχω δει, το έχω ζήσει.

INFO
Η ταινία «Suntan» προβάλλεται στους κινηματογράφους: Οπερα, Gazarte, Γαλαξίας, Μαρούσι, Village The Mall – Ρέντης, Αλεξάνδρα, Ατλαντίς, Starcity, Λάμπρος Κωνσταντάρας – Ρένα Βλαχοπούλου, Ster, Γλυφάδα, Ζέα