Ο παράδεισος δεν είναι πια εδώ

Οι Βέλγοι είναι ένας λαός που, όπως πολλοί άλλοι λαοί, έχει και αυτός μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Πιστεύουν για παράδειγμα ακράδαντα πως η συμφωνία για την ένωση της Φλάνδρας με τη Βαλονία που υπέγραψε το 1815 στη Βιέννη ο Ταλλεϋράνδος με την Ιερά Συμμαχία και οδήγησε στη δημιουργία του Βελγίου δεν ήταν αποτέλεσμα ιστορικών συνθηκών αλλά έργο της Θείας Πρόνοιας. Είναι δε απολύτως πεπεισμένοι ότι το Βέλγιο είναι προορισμένο «από την Ιστορία και τη μοίρα του» να φέρει σε ευτυχισμένο τέλος το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αρέσκονται δε να περιαυτολογούν λέγοντας πως υπερέχουν των άλλων λαών της Ευρώπης διότι είναι λιγότερο πολυλογάδες από τους Γάλλους, λιγότερο λακωνικοί από τους Αγγλους, λιγότερο βιαστικοί από τους Ιταλούς, λιγότερο λαίμαργοι από τους Γερμανούς κ.ο.κ.

«Η ΚΛΑΓΓΗ ΤΩΝ ΟΠΛΩΝ». Από χθες ωστόσο η Θεία Πρόνοια και η μοίρα κάθε άλλο παρά δείχνουν να ευνοούν εκ νέου το Βέλγιο. Ούτε άλλωστε και την Ευρώπη, οι θεσμοί της οποίας άκουσαν βροντερή χθες την «κλαγγή των όπλων», αφού η βόμβα στο μετρό των Βρυξελλών έσκασε μόλις 300 μέτρα μακριά από την είσοδο των κτιρίων της Επιτροπής και του Συμβουλίου της ΕΕ.

«Αυτό που τόσο φοβόμασταν τελικώς συνέβη» ήταν τα πρώτα λόγια που είπε χθες ο πρωθυπουργός της χώρας Σαρλ Μισέλ στο διάγγελμά του προς τον βελγικό λαό. Συνέβη παρά το γεγονός ότι η κυβέρνησή του εδώ και καιρό έχει βγάλει τον στρατό στους δρόμους και προ μηνών δεν δίστασε να θέσει σε κατ’ οίκον περιορισμό τους δημότες των Βρυξελλών διατάσσοντας την παύση της λειτουργίας των δημόσιων συγκοινωνιών, το κλείσιμο των σχολείων και των παιδικών σταθμών κ.ά.

«ΓΕΛΑ, ΠΑΛΙΑΤΣΟ». Το ερώτημα «πόσο καιρό μπορεί να ζήσει μια πόλη με τους κατοίκους της φυλακισμένους στα σπίτια τους;» επανήλθε με τραγικό τρόπο εκ νέου χθες στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Για πολλούς, αν οι Βρυξέλλες μετατραπούν σε ζωντανό νεκροταφείο, η νίκη της τρομοκρατίας θα είναι απόλυτη. Ετσι, ακολουθώντας το «γέλα, παλιάτσο», πολλά θέατρα λειτούργησαν και πολλές μπιραρίες έμειναν ανοιχτές έστω και για τους λιγοστούς πελάτες τους.

Οι Βέλγοι μετρούν από χθες τις πληγές τους που δυστυχώς δεν είναι λίγες. Οι γονείς προσπαθούν να εξηγήσουν στα παιδιά τους, με ειλικρίνεια (όπως τους συνέστησε το υπουργείο Παιδείας), τι ακριβώς συνέβη. Τα μέσα ενημέρωσης ακροβατούν ανάμεσα στην αναπόφευκτη συναισθηματική φόρτιση του δημοσιογράφου που μόλις αντιμετώπισε διαμελισμένα πτώματα και στην υποχρέωσή του να είναι ψύχραιμος. Αυτή η, κατά τον Ζακ Μπρελ, «επίπεδη χώρα με τα καμπαναριά για μοναδικά βουνά» θα προσπαθήσει από αύριο να σταθεί και πάλι όρθια, γνωρίζοντας ωστόσο ότι οι αόρατοι εχθροί κυκλοφορούν και καραδοκούν ανάμεσα σε ανύποπτους και αθώους πολίτες.